Και ποιος δεν άγεται και δεν φέρεται από τις επικείμενες εκλογές και το αποτέλεσμά τους. Αν σταθμίσουμε όμως ψύχραιμα την οικονομική κατάσταση θα δούμε, ότι μπορεί μεν να κάνουν οι εκλογές καλό στην… ψυχαγωγία των πολιτών, διότι ανάβουν τα αίματα και δίνουν και το συναίσθημα, ότι κάτι θα αλλάξει, πλην όμως είναι, κατά τη γνώμη μου, υπερβολικές οι ζωηρές προσδοκίες.

Τα βασικά σημεία της οικονομίας είναι ήδη δεμένα με χοντρούς κάβους από τα μνημόνια. Αλλά, μια στιγμή. Για ποια οικονομία μιλάμε, όταν προσδοκούμε την ανάπτυξη, την ανασυγκρότηση, την ανάταση;

Θα χρησιμοποιήσω σήμερα μια ανορθόδοξη κατάταξη της ελληνικής οικονομίας σε τέσσερις κατηγορίες για να δώσω μια διαφορετική οπτική γωνία:

• Την ιδιωτική οικονομία, που τη χωρίζω σε δυο κομμάτια: Α. τη νόμιμη και Β. την παράνομη.
• Την οικονομία που έχει ως βασικό «μέτοχο» το Δημόσιο, και αυτήν τη χωρίζω σε δύο κατηγορίες, Α. τη νόμιμη και Β. την παράνομη.

Σαφώς, υπάρχουν και διαβαθμίσεις σχετικά με τη νομιμότητα. Δεν είναι όλα μαύρα – άσπρα, νόμιμα ή παράνομα, υπάρχουν και οι αποχρώσεις του γκρι. Άσε που μεταβάλλονται με το πέρασμα του χρόνου. Δεν θα επεκταθώ περισσότερο σε υποκατηγορίες, διότι θα χαθεί το νόημα του άρθρου και το σκεπτικό του.

Στα χρόνια της κρίσης παρατηρούμε μια αύξηση της παραοικονομίας, της παράνομης οικονομίας των ιδιωτών αλλά και του Δημοσίου. Μπορεί οι τζίροι να πέφτουν, αλλά αυξάνονται δραματικά τα… περιστατικά. Η ψυχολογία της κρίσης αλώνει τις συνειδήσεις και δίνει και το απαιτούμενο άλλοθι για παρανομίες παντός είδους. «Αφού με κλέβει το κράτος, δεν μου επιστρέφει τους φόρους που μου χρωστάει, θα του δώσω εγώ αυτά που δεν έχω για να ζήσω αξιοπρεπώς;», «Άνευ εσόδων τα ακίνητά μου, πώς προκύπτει ΕΝΦΙΑ, με τη λογική τού Βελιγγέκα; Ε, όχι, θα κάνω τότε και εγώ τον Καραγκιόζη».

Σιγοντάρουν και τα σφόδρα λαϊκίζοντα κανάλια, «έκοψαν τη σύνταξη των ανθρώπων, που την είχαν πληρώσει με τις εισφορές τους» ωρύεται η παρουσιάστρια. Πού το ξέρει αυτή η κυρία, πότε και τι είχε πληρώσει ο καθένας για να βγει στη σύνταξη και για να παίρνει υψηλότερες αποδοχές από τον μέσο μισθό του; Λεπτομέρειες δεν μετράνε, το δίκιο του λαού, άβυσσος οι διαδρομές και διαπλοκές του συνταξιοδοτικού… σε πάρα πολλές, σε χιλιάδες περιπτώσεις.

Όλα τα προγράμματα της ανάπτυξης που τόσο λαχταράμε, στοχεύουν βεβαίως στη νόμιμη οικονομία. Έλα όμως που αυτή είναι μόνο ένα σχετικά μικρό μέρος της συνολικής ελληνικής οικονομίας! Και συρρικνώνεται μάλιστα ταχύτατα…

Η αύξηση των φόρων φέρνει τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που επιθυμούν οι σοφοί που τα σχεδίασαν και αυτοί που τα υπέγραψαν. Δεν λέω τίποτε το πρωτότυπο, αλλά δυστυχώς, η κατηφόρα συνεχίζεται. Επιχειρηματίες μετακομίζουν στην Τουρκία, στήνουν τάχιστα εταιρείες στη Βουλγαρία, άλλοι σκέφτονται ακόμα και την Ασία ή την… εξωτική Αγγλία. Άρτια εκπαιδευμένοι γιατροί και μηχανικοί φεύγουν για την Αυστρία και για τη Γερμανία. Αυτοί οι πολίτες που μένουν, αυξάνουν πιθανότατα το μερίδιο της παραοικονομίας, ενώ αυξάνονται άρδην και οι συνταξιούχοι. Και αυτοί που υπέβαλλαν τα χαρτιά τους θα περιμένουν ένα, δύο ή και τρία χρονια. Δύσκολα χρόνια. Στο περίμενε, κάτι θα κάνουν, μάλλον στο πεδίο της παραοικονομίας και αυτό. Εξωθούμενοι από τις περιστάσεις, από την κρίση.

Με δεδομένη την υπερφορολόγηση από τη μία και τη βαθιά ριζωμένη απέχθεια των Ελλήνων απέναντι στο κράτος (που το αγαπούν -πολλοί, όχι όλοι – μόνο μέχρι να βολευτούν στο Δημόσιο ή να πάρουν έργα), οι αποκλίσεις στα φορολογικά έσοδα θα αυξηθούν, δεν θα μικρύνουν.
Πιέζει ήδη το ΕΣΠΑ, διότι η απορρόφηση έχει μείνει πίσω, διαβάζουμε. Αυτό δεν οφείλεται μόνο στην ανικανότητα της κυβέρνησης, κατά τη γνώμη μου, αλλά και στη συρρίκνωση της νόμιμης οικονομίας, στην ενδυνάμωση της οποίας στοχεύουν τα προγράμματα. Είναι πιο δύσκολο να στηθούν και να επανδρωθούν καθ όλα νόμιμα προγράμματα. Άσε που περνάνε τώρα από πιο ψιλό κόσκινο. 

Δεν σας το κρύβω, προβλέπω μετεκλογικό αδιέξοδο, από το οποίο δεν θα βγούμε ακολουθώντας το μνημόνιο ως έχει, για τους λόγους που ανέπτυξα παραπάνω. Η στόχευση δεν λαμβάνει καν υπ' όψιν την παραοικονομία και τη δυναμική της. Πάντα υπάρχει σωτήρια διέξοδος, αλλά αυτήν την έφραξε ήδη το πρώτο μνημόνιο, που αύξησε τους φόρους και διατήρησε τον δημόσιο τομέα σχεδόν ανέπαφο. Τώρα, πώς συμφώνησε το ΔΝΤ σε μια τέτοια πορεία, είναι απορίας άξιο.

Οι εκλογές και το αποτέλεσμά τους δεν θα κριθούν μόνο από τους δανειστές και τις αγορές, αλλά και από αυτούς που κινούν τα νήματα της παραοικονομίας. Είναι πάρα πολλοί. Από τρανταχτούς ολιγάρχες μέχρι τον περιπτερά, από τον βιομήχανο, τον εφοπλιστή, μέχρι τον αγρότη. Με το εθνικό μας νόμισμα θα αποκτούσε η παραοικονομία, δημόσια και ιδιωτική, μια νέα δυναμική. Και θα μας έθετε εκτός ελέγχου των θεσμών. Το θέμα φαίνεται να έχει κλείσει. Για το γερμανικό υπουργείο οικονομικών όμως δεν έχει κλείσει. Για αυτόν τον λόγο προωθεί ο κύριος Σόιμπλε έναν πτωχευτικό κώδικα για κράτη ευρισκόμενα εντός της Ευρωζώνης.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News