Τον τελευταίο καιρό, παρακολουθούμε δημοσίως και κάτω απ’ την ομπρέλα του κουτσομπολιού, την ιστορία δύο νέων γονιών, του Ανθιμου Ανανιάδη και της Μαρίας-Νεφέλης Γαζή. Την θλιβερή ιστορία τους παρακολουθούμε, για να είμαι πιο συγκεκριμένη, μιας και είναι θλιβερό να βλέπεις δυο άτομα, τα οποία μόλις έφεραν ένα νέο άνθρωπο στον κόσμο, και μόλις λίγους μήνες πριν δήλωναν ότι είναι τρισευτυχισμένοι που θα κάνουν οικογένεια, να φτάνουν τελικά στο σημείο να ξεκατινιάζονται σε δημόσια θέα.

Είναι λες και έχουν βγάλει τον εαυτό τους, το παιδί τους, την οικογένεια που μόλις δημιούργησαν, στη σέντρα. Και χτυπούν, μια ο ένας και μια ο άλλος, μέχρι να πετύχουν… τι αλήθεια; Κατηγορίες εκατέρωθεν, σπόντες, καυγάδες που καταλήγουν σε αστυνομικά τμήματα, αλληλομηνύσεις, υποτίμηση του ενός απ’ τον άλλο, και όλα αυτά μπροστά στα μάτια τηλεθεατών που ετοιμάζουν βαριεστημένα το φαΐ ή πλένουν τα πιάτα ή ξύνονται στον καναπέ τους.

Δεν είναι οι μόνοι βεβαίως, χιλιάδες ζευγάρια ξεκινούν με τις καλύτερες προθέσεις, με δηλώσεις αγάπης και αφοσίωσης, και πολύ γρήγορα αρχίζουν να πετούν δηλητηριώδη βέλη ο ένας στον άλλο. Ακόμα και μόλις βγουν απ’ το μαιευτήριο. Δεν μου κάνει εντύπωση φυσικά. Εκεί είναι που επιβεβαιώνεται η ύπαρξη και μετριέται η αντοχή της αγάπης δυο ανθρώπων. Εκεί φαίνεται η υπευθυνότητα και η ωριμότητά τους. Μετά το μαιευτήριο, εκεί που αλλάζουν οι ισορροπίες (όσο κοινότοπο κι αν ακούγεται, είναι η αλήθεια), εκεί αναμετριέσαι με τον εαυτό σου, με τον άλλο, με την κατάσταση την οποία δημιούργησες. Και ή θα βγεις, θα βγει, θα βγείτε νικητές, ή θα βγείτε χαμένοι.

Οταν βέβαια δηλώνεις «…δεν είχαμε ποτέ την απόλυτη σοβαρή σχέση, να είμαι ειλικρινής, ότι θα κάνουμε την οικογένεια… » όπως δήλωνε προσφάτως ο Ανθιμος Ανανιάδης στην εκπομπή της Ελεονώρας Μελέτη, τότε καταλαβαίνεις ότι το να καταλήξει αυτή η σχέση στην καταστροφή ήταν μάλλον μονόδρομος. Και εκπλήσσεσαι ακόμα μια φορά με την ελαφρότητα με την οποία οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν την τεκνοποίηση, την επιπολαιότητα με την οποία φέρνουν μια ζωή στον κόσμο, ανέτοιμοι εντελώς να την προστατεύσουν και να τη θωρακίσουν, ώστε να μεγαλώσουν έναν ισορροπημένο άνθρωπο.

«Είμαστε και οι δύο αγαπημένοι, είμαστε κοντά στο παιδί σε ό, τι χρειαστεί. Αυτό το οποίο υποστηρίζω και υποστήριζα στη σχέση αυτή ήταν το να μην γίνει καμία έκτρωση…» έλεγε ο κ. Ανανιάδης τότε. Δυστυχώς, η σχέση την οποία διαμορφώνουν μεταξύ τους, μια σχέση την οποία σχολιάζουμε όλοι πια αφού οι ίδιοι μας έχουν δώσει το δικαίωμα, μαρτυρά το αντίθετο. Ένα παιδί χρειάζεται δυο γονείς υπεύθυνους, με κατανόηση καταρχάς ο ένας προς τον άλλο, που αντιμετωπίζουν με σοβαρότητα τα νέα δεδομένα που οι ίδιοι έχουν δημιουργήσει και προσπαθούν να συμπλεύσουν ακόμα κι αν αποδειχτεί ότι δεν αγαπιούνται, δεν ταιριάζουν, δεν αντέχουν καθόλου ο ένας τον άλλο. Ο Ανθιμος Ανανιάδης και η Μαρία Νεφέλη Γαζή δεν είναι δυο τέτοιοι γονείς.

Και δυστυχώς, τα παιδιά την πληρώνουν πάντα σ’ αυτές τις περιπτώσεις. Το ξέρουμε αυτό, έτσι;

ΥΓ. Οταν βλέπεις ότι το πράγμα δεν λειτουργεί, αντί να ψάχνεις ποιος φταίει πιο πολύ και ποιος θα πονέσει τον άλλο περισσότερο, είναι καλύτερο να παραδέχεσαι τα λάθη σου, τα δικά σου πρώτα, και να προσπαθείς να βελτιώσεις τη σχέση για χάρη του παιδιού σου. Ιδιωτικά και αθόρυβα, όχι μπροστά σε όλο το Πανελλήνιο.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News