Είπαμε της γριάς να ξαλαφρώσει φορολογικώς και νομίμως, έλα όμως που η γριά τώρα λωλάθηκε και ζητάει  τη λίστα με τα «τιμαλφή».

Κάθε σπίτι, λέει, που υπάγεται στην υποχρέωση του Πόθεν Εσχες (και από του παρα-χρόνου, όλα τα ελληνικά νοικοκυριά, με το Περιουσιολόγιο) καλείται, μεταξύ άλλων, να δηλώσει κοσμήματα και τιμαλφή που έχει στην κατοχή του. Η δήλωση είναι υποχρεωτική για αντικείμενα συνολικής αξίας πλέον των τριάντα χιλιάδων ευρώπουλων.

Η υπόθεση μυρίζει ανθρώπινο κρέας: Πρόκειται για καθαρά οργουελιανή σύλληψη, την οποία, προσωπικώς τη βρίσκω και άκρως παρεμβατική.

Δεν θέλω ρε παιδί μου, να μιλήσω για τα σπιτικά τιμαλφή μας. Ούτε να τα δηλώσω σε κανέναν κερατά. Αυτά τα αντικείμενα δεν είναι τιμαλφή. Είναι η ζωή μου! Η κτήση και η χρήση τους συνδεδεμένες με στιγμές βαθιά δικές μου. Το δαχτυλίδι της γιαγιάς Μαρίκας; Ηταν ο αρραβώνας της, από  το 1926. Το φοράω, μου τη θυμίζει, έχω το όνομά της. Μ’ αγαπούσε. Πόσο κάνει όλο αυτό; Ποια στο διάολο είναι η τιμή του κύριε τιμαλφή μου;

Το γαμήλιον σερβίτσιον, ας πούμε. Που, αν ήξερα ότι έπρεπε μια μέρα  να το καταχωρήσω ως «τιμαλφές περιουσιακό  στοιχείο», θα το είχα κάνει δυο ταξιδάρες πέρα-δώθε στις ζούγκλες της Σουμάτρα, κι ούτε γάτα ούτε ζημιά.

Α, και έντεκα ασημένια κουταλάκια. (Το δωδέκατο αγνοείται). Εννοείται, από χέρι σογιού. Πολύ βαριά, πολύ ασημένια, πολύ σκαλιστά. Βολεύουν όμως για τον καφέ. Πίνουμε πολύ καφέ όλη μέρα και ποτέ δεν μας φτάνουν τα κουταλάκια. Μου αρέσει που τα έχω, φύρδην μύγδην, τα μαυρισμένα τιμαλφή μαζί με τα γδαρμένα, τα παράταιρα και τις πλαστικούρες.

Τα «τιμαλφή μας», ίδια όπως και χιλιάδων οικογενειών στη χώρα, ζουν στα σπίτια μας σαν υλική ηχώ οικογενειακών μύθων και ιστοριών. Κάποια πουλήθηκαν, εκποιήθηκαν, ή «σκοτώθηκαν» από ανάγκη  τα τελευταία χρόνια. Αυτό δεν σημαίνει ότι η απελπισία των ανθρώπων που εξαργύρωσαν τις αναμνήσεις τους για δίδακτρα, οφειλόμενα ενοίκια ή πετρέλαιο, πρέπει να νομιμοποιηθεί ως εθνική πολιτική.

Οι τύποι που σκέφτηκαν αυτή την μπούρδα με τα τιμαλφή, είναι εντελώς χοντράνθρωποι. Επιπροσθέτως, είναι  και αξιοθρήνητα λιγούρια.

Τι είναι τώρα αυτή η αηδία; Τι το θέλουν το κουταλάκι στο Πόθεν Εσχες; Τον αρραβώνα της γιαγιάς; Του γάμου μου τον θεμέλιο λίθο, τη λίρα του μωρού; Της μαμάς τη βέρα;

Εψαξα να βρώ σε ποιες χώρες ισχύει το μέτρο αυτό. Βρήκα μόνο την Ινδία, και ούτε καν: Κάτι παρόμοιο, αλλά όχι τόσο κουλό, τους επέβαλαν. Λογικό. Θα γινόταν της μουρλής οπουδήποτε στο δυτικό κόσμο. Η φάση θυμίζει, με ανατριχιαστικό τρόπο, προπολεμική καταμέτρηση περιουσιακών αγαθών.

Δεν έχω όρεξη να κάνω τη Μπουμπουλίνα. Εντάξει. Να  τους τα καταγράψω λεπτομερώς. Κι αν ντρέπομαι να τα «καταμετρήσω» και να τα παραδώσω στη δημόσια πληροφορία, πρόβλημά μου. Θα το ξεπεράσω. Σιγά τον πολυέλαιο…

Ωχ, τώρα το θυμήθηκα!  Έχουμε όντως έναν πολυέλαιο. «Τεραστίας Μουσειακής Αξίας», επέμενε  ο πρόγονος – συχωρεμένος πλέον – που μας τον δώρισε. Του αποκρύψαμε ότι τον  καταχωνιάσαμε στα έγκατα κάποιας αποθήκης, με την ελπίδα να μην ξανασυναντηθούμε ποτέ, όσο ζούμε (εμείς και αυτός). Μάλιστα. Να τον δηλώσω και τον πολυέλαιο. Και τα κουταλάκια. Κι αν ντρέπομαι, θα ξεντραπώ. Πράγμα πολύ βολικό. Διότι ως ξετσίπωτη, μπορώ να το γράψω χωρίς αναστολές: Οι τύποι που σκέφτηκαν αυτή την μπούρδα με τα τιμαλφή, είναι εντελώς χοντράνθρωποι. Επιπροσθέτως, είναι  και αξιοθρήνητα λιγούρια.

Ας μας καταμετρήσουν-καταλογίσουν-κατασχέσουν-καταπιουν (που στο λαιμό να τους κάτσουν) τα σκαλιστά κουταλάκια. Εμείς καημό δεν θα βάλουμε, το πολύ να ξεφορτωθούμε τον πολυέλαιο, το λες και ανακούφιση.

Αυτή η κεφάτη τρελοπαρέα όμως, που κατεβάζει τέτοιες μεγαλοφυείς,  σωτήριες για το μέλλον της χώρας ιδέες, θέλω να ξέρω, τι κατάληξη μπορεί να έχει. Την κατάληξη που έχει ένας μπούρδας υποθέτω. Και μάλιστα όχι απλός, αλλά  ένας μπούρδας Τεραστίας Μουσειακής Αξίας.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News