Κακά τα ψέματα, όταν γίνεσαι μητέρα, η λέξη «ελευθερία» αποκτά προϋποθέσεις. Ανεβαίνεις πίστα δυσκολίας, κυρίως σε αυτό που λέμε «ελευθερία κινήσεων». Γίνεσαι πιο δυσκίνητη, σαν το αμάξι που του προσθέτουν πίσω καρότσα. Ακριβώς αυτό συμβαίνει με τον ερχομό των παιδιών.

Η μητρότητα είναι μια συνθήκη που σου αλλάζει ταχύτητα και προσανατολισμό. Δεν είσαι πια μόνη, έχεις μια παρέα που σε χρειάζεται και βασίζεται σε σένα κάθε στιγμή, για το καθετί. Αλλά δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάς ότι η μικρή, χαριτωμένη καρότσα σου έχει ρόδες και τσουλάει μαζί σου. Μπορεί να έχει μια παραπάνω δυσκολία η οδήγηση στη ζωή μαζί της, από τη στιγμή που θέλησες να διαιωνίσεις το είδος πρέπει να το αποδεχτείς, αλλά είναι κάτι που το συνηθίζεις και πας μαζί του.

Αρκεί να το τολμήσεις. Να ξεπαρκάρεις την καρότσα και να φύγετε.

Πολλές γυναίκες το σκέφτονται, όλο και περισσότερες το κάνουν. Και ευτυχώς, το να πάρεις το μικρό σου και να πας στη δουλειά, στην προπόνηση, στο ταξίδι, στην ορειβασία ή όπου αλλού θες, δεν είναι πια ένα μεγάλο ταμπού. Βέβαια, δεν θα ήταν αλήθεια να πούμε ότι το έχουμε ξεπεράσει και εντελώς.

Φανταστείτε να εμφανιστεί μια μαμά στο γραφείο με το λίγο μηνών μωρό της. Είναι βέβαιο ότι όλοι οι συνάδελφοι θα έρθουν να το χαζέψουν, να το τσιμπήσουν, να του κάνουν γλύκες. Θα της χαμογελάσουν με συμπάθεια και κατανόηση. Στο meeting θα την περιμένουν, αν πρέπει να το ταΐσει ή να το αλλάξει. Πολύ πιθανόν, όμως, να υπάρξει κι ένα πηγαδάκι σε μια γωνιά που θα την ειρωνευτεί, που θα πει: «Τι το έφερε τώρα το μωρό στο γραφείο;». Αν το φέρει μερικές φορές ακόμη, είναι βέβαιο ότι τα χαμόγελα θα αραιώσουν.

Οι μαμάδες το νιώθουν αυτό τριγύρω τους. Αντιλαμβάνονται ότι κοινωνία έχει προχωρήσει αρκετά ώστε να ξεπερνάει το ταμπού, αλλά όχι τόσο ώστε να το σπάσει τελείως. Βλέπουμε γυναίκες να θηλάζουν τα μωρά τους στον χώρο εργασίας τους, βλέπουμε χώρους εργασίας που ανοίγουν μια πόρτα στο μέλλον, βάζοντας για παράδειγμα παιδότοπους και νταντάδες στις εγκαταστάσεις τους, για όσες μητέρες δεν έχουν άλλη επιλογή από το να πάρουν το παιδί μαζί τους, αλλά η συντριπτική πλειοψηφία των μαμάδων εκεί έξω αντιμετωπίζει το στερεότυπο που λέει: η μάνα στο σπίτι με το μωρό. Ή στη δουλειά, χωρίς το μωρό.

Ισως γι’ αυτό η Μαρκέλλα Πλουμή-Κατσουνάκη, η αθλήτρια πόλο του Ναυτικού Ομίλου Χανίων, που ένα κλικ την απαθανάτισε να ταΐζει το μωράκι της σε φιλικό αγώνα έχοντας μόλις βγει από την πισίνα, να μπήκε τόσο πολύ στις καρδιές μας και να αποθεώθηκε. Η ίδια αναρωτήθηκε στις συνεντεύξεις που έδωσε γιατί το κλικ του φακού, η φωτογραφία που τράβηξε ο Θεόφιλος Κυριακόπουλος, έγινε viral.

Μα, γι’ αυτό ακριβώς έγινε, επειδή ανοίγει την κουβέντα για τους πολλαπλούς ρόλους μιας μητέρας, για τη θέληση που όλες έχουμε να μη βγαίνουμε εκτός τερέν επειδή πάμε τον δρόμο μας με μικρές καρότσες από πίσω. Επειδή δεν θέλουμε να μας θεωρούν μη ανταγωνιστικές, θέτοντας ως επιχείρημα ότι αλλάζουμε ταχύτητα με τη μητρότητα, ξεχνώντας ότι και μια χελώνα ακόμα μπορεί να κερδίσει τον λαγό.

Η αθλήτρια Μαρκέλλα Πλουμή και το μωράκι της στον πάγκο ενός αγώνα πόλο μας θύμισαν αυτό που η σύγχρονη μάνα έχει ανάγκη. Την αποδοχή. Την αντιμετώπισή της από την κοινωνία με ισότιμους όρους. Οι μητέρες μπορούν να κυνηγούν τις φιλοδοξίες και τα όνειρά τους, μπορούν να επανέρχονται στη δουλειά και στη ζωή τους, και μπορούν να το κάνουν και με μπιμπερό και πάνες κι ένα καρότσι μπροστά τους.

Τα παιδιά προσθέτουν βάρος στην ύπαρξή σου. Αλλά προσθέτουν και δύναμη.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News