Το ότι σάρωσε με επτά βραβεία η ταινία «Τα πάντα όλα», ενώ το μικρό διαμάντι σύγχρονου ευρωπαϊκού κινηματογράφου «Τα πνεύματα του Ινισέριν», του σκηνοθέτη Μάρτιν ΜακΝτόνα, έμειναν με άδεια χέρια, είναι από εκείνα που δεν μπορείς να εξηγήσεις στην απονομή των 95ων βραβείων Οσκαρ.

Βέβαια, δεν είναι και το μόνο ανεξήγητο. Φέτος, η Ακαδημία αποφάσισε να αλλάξει και τον διάκοσμο. Το κόκκινο χαλί βγήκε και όλοι περπάτησαν επάνω σε ένα σαμπανιζέ χαλί. Ο φετινός οικοδεσπότης, Τζίμι Κίμελ, αστειεύτηκε λέγοντας ότι ο Γουίλ Σμιθ και το χαστούκι του φταίνε για την αλλαγή χρώματος μετά από έξι δεκαετίες: «Νομίζω ότι η απόφαση να πάμε με ένα χαλί σαμπάνιας αντί για ένα κόκκινο χαλί δείχνει πόσο σίγουροι είμαστε ότι δεν θα χυθεί αίμα».

Η Ακαδημία από την πλευρά της δήλωσε ότι ήθελε το χαλί να μοιάζει με μια παραλία στο ηλιοβασίλεμα, να έχει ένα καταπραϋντικό χρώμα που θα φαινόταν αρμονικό με την πορτοκαλί σκηνή, η οποία είχε στηθεί από πάνω για να προστατεύει τους παρευρισκόμενους από ήλιο και βροχή. Η απόφαση αλλαγής χρώματος είχε να κάνει επίσης και με τις φωτογραφίες. Το κόκκινο, είπαν, δεν λειτουργεί σωστά ως φόντο για τα φαντασμαγορικά ρούχα με τα οποία οι καλεσμένοι καταφθάνουν εκεί και φωτογραφίζονται.

Εδώ γελάς και αναρωτιέσαι ποιο τζιμάνι θεώρησε ότι είναι καλή ιδέα να αλλάξει το κόκκινο χαλί στα Οσκαρ, που δεν είναι απλώς ένα χαλί. Είναι ένα σύμβολο, μια ιδέα. Δηλαδή, θες να ανανεωθείς και αποφασίζεις να διαγράψεις ένα πετυχημένο χαρακτηριστικό της ταυτότητάς σου; Πόσο αστείο και αψυχολόγητο είναι! Σαν να έχεις ένα νεοκλασικό που έχει πνιγεί στη σκόνη και την μπίχλα και αντί να το καθαρίσεις, αφαιρείς από τους τοίχους τη χαρακτηριστική του γύψινη διακόσμηση.

Τα Οσκαρ χρειάζονται ανανέωση, όλοι το λένε και κυρίως όσοι τα παρακολουθούν και χασμουριούνται από βαρεμάρα. Ο ιστορικός του μέλλοντος θα πει ότι διανύουν την πιο άχαρη εποχή τους και δυσκολεύονται να το διαχειριστούν. Αλλάζουν το χαλί, ενώ έχουν το μαύρο τους το χάλι. Ανοίγουν την αυλαία και σου δίνουν την αίσθηση ότι αγκομαχούν να διεκπεραιώσουν το θέαμα, όπως ο αγχωμένος ομιλητής που ανεβαίνει στη σκηνή και μετράει τα λεπτά για να τελειώσει την ομιλία του.

Μέσα σε αυτό το συνονθύλευμα ανιαρών, άκυρων και ακατανόητων επιλογών, έχεις και μια Lady Gaga. Η οποία περπατάει στο σαμπανιζέ χαλί με μια υπέρλαμπρη τουαλέτα Versace και μετά τη βγάζει και ανεβαίνει στη σκηνή για να τραγουδήσει άβαφη, με το σκισμένο της τζινάκι και ένα μακό μπλουζάκι. Οπως θα τραγουδούσε στο σπίτι της, ένα κυριακάτικο απόγευμα που όλα πηγαίνουν κατά διαόλου και το μόνο που σε ανακουφίζει είναι ο ήχος της μουσικής, τα εμψυχωτικά λόγια ενός τραγουδιού που αγγίζουν την ψυχή σου.

«Είναι βαθιά προσωπικό για μένα και πιστεύω ότι όλοι χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλον, χρειαζόμαστε πολλή αγάπη για να βαδίσουμε σε αυτή τη ζωή. Και όλοι χρειαζόμαστε έναν ήρωα μερικές φορές, υπάρχουν ήρωες παντού. Σε ταπεινά μέρη, αλλά μπορεί να ανακαλύψετε ότι μπορείτε να γίνετε ο δικός σας ήρωας, ακόμη και αν νιώθετε συντετριμμένοι μέσα σας», είπε και ξεκίνησε το τραγούδι της επάνω στη σκηνή του Dolby Theatre.

Η μόνη στιγμή που ξυπνήσαμε από τη νάρκη της βαρεμάρας και παρακολουθήσαμε με ενδιαφέρον. Η μόνη στιγμή που ίσως είπαμε «…καλά έκανα και έβαλα να το δω αυτό το πράμα». Η Lady Gaga που βγήκε από το οσκαρικό κοστούμι της και έγινε ο εαυτός της, ψάχνοντας την ουσία κάτω από την εικόνα, ήταν μια μαγική στιγμή των Οσκαρ. Και είναι αυτό ακριβώς που τα Οσκαρ δεν καταφέρνουν να πετύχουν τα τελευταία χρόνια. Αντί να ψάξουν κάτω από την επιφάνεια την ουσία, αλλάζουν χρώμα στα χαλιά τους.

ΥΓ. Αλλά μια όμορφη στιγμή δεν σώζει μια ολόκληρη τελετή, όπως και να το κάνουμε.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News