Θα ξεκινήσω με το ότι το βρίσκω θετικό που μέσα από ένα ατυχές περιστατικό γεννήθηκε μια ολόκληρη συζήτηση, η οποία δεν ξεθωριάζει στο πι και φι, όπως είθισται να συμβαίνει. Μιλάω για το βίντεο του Τάσου Ξιαρχό, το οποίο ο ίδιος τράβηξε για να κάνει πλάκα με το ντύσιμο μιας κοπέλας, σε σχέση με τα κιλά της. Μας έδωσε το έναυσμα να προβληματιστούμε σε βάθος για τις ντροπιαστικές συμπεριφορές, τις αιτίες και τις συνέπειές τους.

Σε μια συνέντευξη που έδωσε πριν από λίγες ημέρες ο Γιώργος Καπουτζίδης στη δημοσιογράφο Αντιγόνη Πάντα-Χαρβά, μίλησε για την κουλτούρα τού «κοροϊδεύω κάποιον για να γελάσουμε», έχοντας ως αφετηρία του το συγκεκριμένο περιστατικό. Οπως είπε, είναι μια συνήθεια που την έχουμε οι Ελληνες. Την επιτείνουν τα social media, την ασπάζεται αρκετά συχνά και η τηλεόραση και έχουμε φτάσει στο σημείο να την αποδεχόμαστε, χωρίς να διαμαρτυρόμαστε για αυτήν.

Στη συνέχεια, δήλωσε ότι «υπάρχει άνθρωπος που έχει κάνει καριέρα στην τηλεόραση με το να δείχνει παρουσιαστές από τοπικά κανάλια για να τους κοροϊδέψει για το πώς έχουν ντυθεί και ξεκαρδίζεται παρέα με το κοινό του». Και πρόσθεσε ότι αυτή την εικόνα τη θεωρεί «άγρια, αποτρόπαια και σχεδόν κανιβαλιστική».

Ολοι καταλάβαμε ότι εννοούσε τον Νίκο Μουτσινά. Και ήταν από τις λίγες φορές που ο Γιώργος Καπουτζίδης δέχτηκε αρνητική κριτική για κάτι που είπε, επειδή έδωσε ως παράδειγμα έναν πετυχημένο, και σε γενικές γραμμές αγαπητό στο κοινό, παρουσιαστή εκπομπής.

Για μισό λεπτό, όμως. Δεν έχει κάποιο δίκιο ο Καπουτζίδης στην παρατήρησή του; Ο Μουτσινάς, στην εκπομπή του, πράγματι σχολιάζει το ντύσιμο ανθρώπων. Γιατί αυτό το βαφτίζουμε χιούμορ και δεν μας ενοχλεί και τόσο; Γιατί γελάμε όλοι μαζί παρέα; Προφανώς, το να βγάζεις βίντεο με το κινητό ανυποψίαστους ανθρώπους στον δρόμο και να κοροϊδεύεις το στυλ και τα κιλά τους δεν είναι το ίδιο, είναι πολύ χειρότερο. Αν θέλουμε να μετρήσουμε το ντροπιαστικό, αυτό οφείλουμε να το πούμε. Πέρα από το μέτρημα, όμως, να δούμε και την ουσία.

Δεν λέω ότι ο Νίκος Μουτσινάς κάνει τον σχολιασμό στη συγκεκριμένη στήλη της εκπομπής του κακοπροαίρετα, αλλά στην τελική δεν με ενδιαφέρει κιόλας πώς το κάνει. Μου αρκεί που τον κάνει. Μου αρκεί που ένας τέτοιος σχολιασμός περνάει στην ελληνική τηλεόραση σαν να είναι κάτι φυσιολογικό. Γιατί; Γιατί, λίγο-πολύ, τον έχουμε κάνει όλοι κάποιες φορές στη ζωή μας.

Ας το παραδεχτούμε, γιατί το κακό από εκεί ξεκινάει, νομίζω. Από το γεγονός ότι αυτή τη συνήθεια την υιοθετούμε ελαφρά την καρδία και βρίσκουμε αφορμές για να παίξουμε μαζί της. Είναι σύνηθες να σχολιάζουμε την εμφάνιση των άλλων, σε συνάρτηση με τον σωματότυπο, τα κιλά, το φύλο, την ηλικία, με τα πάντα όλα. Το κάνουμε σε μια συζήτηση με την παρέα ή με μια ανάρτηση, με ένα βλέμμα ή με μια γκριμάτσα. Το κάνουμε ακόμα και με τον εαυτό μας, στα παιδιά και στους φίλους μας. Είναι η εύκολη πλάκα μας.

Οταν ο Γιώργος Καπουτζίδης μίλησε για «κουλτούρα κοροϊδίας», την οποία αποδεχόμαστε, αυτό ακριβώς εννοούσε. Και η απόδειξη της ευστοχίας της παρατήρησής του βρίσκεται στο γεγονός ότι πέσαμε να τον φάμε. Οχι επειδή θέλαμε να υποστηρίξουμε το Νίκο Μουτσινά. Αλλά επειδή θέλαμε να υποστηρίξουμε τον εαυτό μας, που βρίσκει αστείο να βλέπει στην τηλεόραση ανθρώπους να σχολιάζουν άλλους ανθρώπους για την εμφάνισή τους, επειδή το κάνουμε και οι ίδιοι, κατά κόρον, στη ζωή μας.

Σ’ αυτή τη συζήτηση, που καλώς έχουμε ανοίξει, πρέπει να κοιτάξουμε πρώτα τον καθρέφτη μας.

ΥΓ.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News