Εχεις πολλούς λόγους να θαυμάσεις τον Κιάνου Ριβς. Για το οτι έχει απογειώσει την καριέρα του, καταφέρνοντας αυτή τη στιγμή να τον βλέπουμε στην ταινία «John Wick» και στη σειρά «Always Be My Maybe» στο Netflix, να τον ακούμε στο «Toy Story 4» και να περιμένουμε να παίξουμε μαζί του σε video game, στο οποίο πρωταγωνιστεί. Είναι και το πρόσωπο της καμπάνιας ανδρικών ρούχων του οίκου Saint Laurent για το 2019.

Μπορείς ακόμα να τον θαυμάσεις για τον τρόπο που διαχειρίστηκε δυσκολίες της παιδικής του ηλικίας: το ότι ο πατέρας του τον παράτησε όταν ήταν τριών ετών και έγινε μπαλάκι μεταξύ μητέρας, παππούδων και γιαγιάδων. Αλλά και μετέπειτα, στην ενήλικη ζωή του, έχει βιώσει τραγικά πράγματα, όπως τη φρίκη του να γεννηθεί το παιδί σου νεκρό και μετά η γυναίκα σου να σκοτωθεί σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Μπορείς να τον θαυμάσεις για το ότι τα άσχημα που βίωσε, και βιώνει (η αδελφή του παλεύει με τη λευχαιμία), εκείνος τα μετατρέπει σε καλοσύνη και γενναιοδωρία.

Ο Κιάνου είναι πολύ γνωστός για τη φιλανθρωπική του δράση. Είναι επίσης πρωταγωνιστής διάφορων ιστοριών, που συμβαίνουν πίσω απ’ τις κάμερες. Στο «The Matrix» για παράδειγμα, λέγεται ότι από τα 114 εκατομμύρια εσόδων, έδωσε τα 80 στους ανθρώπους που έκαναν τα ειδικά εφέ, και ότι έκανε δώρο 20.000 δολάρια σε κάποιον εργαζόμενο, όταν έμαθε ότι περνάει ζόρικα.

Για όλα τα παραπάνω μπορείς να θαυμάσεις τον Κιάνου Ριβς. Πρόσφατα, προστέθηκε ακόμα ένας λόγος θαυμασμού προς το πρόσωπό του. Φωτογραφίες του με γυναίκες, θαυμάστριες ή συνεργάτιδες ηθοποιούς, στις οποίες φαίνεται ότι ο Κιάνου αγκαλιάζει, χωρίς ν’ αγγίζει. Παίρνει πόζα αγκαλιάς δίπλα τους, αλλά η παλάμη του στέκεται στον αέρα και δεν ακουμπάει τον άλλο. Την άλλη δηλαδή.

«Ο βασιλιάς του σεβασμού», γράφουν με δέος όλοι, αποθεώνοντάς τον για την ευγένεια και τους τρόπους του. Αν υποθέσουμε ότι δεν είναι κάποιου είδους δική του περιέργεια, το ότι δεν θέλει να ακουμπάει γενικά για παράδειγμα τους ανθρώπους, τότε όντως μιλάμε για μια έκφραση σεβασμού. Σε υπερθετικό βαθμό σεβασμό, τόσο υψηλού επιπέδου δηλαδή που αγγίζει τη στρατόσφαιρα.

Καταλαβαίνει βεβαίως κανείς, γιατί το κάνει ο Ριβς. Προφανώς το κάνει λόγω ευγένειας, προφανώς όμως και λόγω επιρροής απ’ το #MeToo κίνημα. Η μετέωρη παλάμη του είναι ένας τρόπος, με τον οποίο ο ίδιος προσδοκά να δείξει ότι σέβεται τη γυναίκα.

Εμένα, ωστόσο, αυτή η μετέωρη παλάμη με ξενίζει. Και οι φωτογραφίες, στις οποίες τον βλέπω να αγκαλιάζεται χωρίς ν’ ακουμπά, μου προκαλούν αμηχανία. Και με προβληματίζουν. Είναι σεβασμός προς τη γυναίκα να μην την ακουμπάς καθόλου; Ούτε όταν στήνεστε μαζί για μια φωτογραφία; Σοβαρά τώρα;

Το #MeToo έχει αναδείξει πολύ σημαντικά ζητήματα προς όφελος όλων των γυναικών. Χωρίς αμφιβολία, υπήρξε σταθμός για την ανάδειξη, και καταγγελία, της σεξουαλικής παρενόχλησης. Έχεις όμως την αίσθηση ότι αρχίζει να καλλιεργεί μια στρυφνή πολιτική ορθότητα, η οποία εκφράζεται με αλλόκοτες συμπεριφορές. Τις οποίες, η πλειοψηφία αντιλαμβάνεται ως ορθές και τις επευφημεί ως άξια παραδείγματα σεβασμού προς το γυναικείο φύλο.

Συγγνώμη, αλλά αν έχουμε φτάσει στο σημείο να μην αγγιζόμαστε και καθόλου, αυτό δεν είναι σεβασμός, είναι υπερβολή και ηλιθιότητα. Αν φτάσαμε στο σημείο να δαιμονοποιήσουμε το άγγιγμα προς τη γυναίκα γενικά, θεωρώντας οτι ίσως θα την ενοχλήσει ν’ ακουμπήσει στον ώμο, στην πλάτη ή στη μέση της η παλάμη μας την ώρα που αγκαλιαζόμαστε για μια φωτογραφία, τότε θέλουμε ψυχίατρο. Γιατί, αυτού του είδους η πολιτική ορθότητα καταντά αρρωστημένη. Στο τέλος, οι άντρες θα βλέπουν γυναίκα και θα κάνουν τρία βήματα πίσω, για να μην την ενοχλήσουν.

Δεν είναι αυτός ο σκοπός του #ΜeΤοo, και είναι κρίμα να μεταλλαχτεί έτσι.

ΥΓ. Παν μέτρον άριστον. Και στην πολιτική ορθότητα ισχύει.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News