Ο Ντομινίκ ντε Βιλπέν, πρώην πρωθυπουργός της Γαλλίας, συνέκρινε τον εαυτό του με την Ιωάννα της Λωραίνης και τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη την Τρίτη, όταν ανακοίνωσε την πρόθεσή του να διεκδικήσει την προεδρία.
Ο 71χρονος Βιλπέν παρουσιάζει τον εαυτό του ως σωτήρα μιας χώρας «σε παρακμή».
Οι αντίπαλοί του τον κατηγορούν για «φθηνή» προσπάθεια εκμετάλλευσης του πολιτικού χάους της χώρας, καθώς επιχειρεί να προσελκύσει τους αριστερούς μουσουλμάνους και τους κεντρώους ψηφοφόρους.
Ο Βιλπέν, που είχε κρατήσει τη Γαλλία εκτός του δυτικού στρατιωτικού συνασπισμού που εισέβαλε στο Ιράκ το 2003, ίδρυσε το δικό του πολιτικό κόμμα, La France Humaniste (Ανθρωπιστική Γαλλία), το οποίο ελπίζει ότι θα τον οδηγήσει στο Ελιζέ το 2027.
Η κίνηση αυτή θυμίζει τη στρατηγική του Εμανουέλ Μακρόν το 2016, όταν ίδρυσε το δικό του κόμμα πριν από την επιτυχημένη υποψηφιότητά του για την προεδρία, ένα χρόνο αργότερα.
Ο Μακρόν έκανε εκστρατεία ως αουτσάιντερ που θα υπερέβαινε τις μικροπολιτικές διαμάχες για να οδηγήσει τους πραγματιστές στη μάχη ενάντια στον λαϊκισμό.
Ο Βιλπέν, ο οποίος είχε αποσυρθεί από την πολιτική σκηνή πριν 10 χρόνια, φαίνεται να χρησιμοποιεί την ίδια τακτική, σημειώνουν οι Times, αν και αρνείται ότι ακολουθεί τα βήματα του γάλλου προέδρου.
Με τον Μακρόν να μην μπορεί να διεκδικήσει τρίτη θητεία, κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τι θα γίνει στις εκλογές του 2027.
Η Μαρίν Λεπέν, του λαϊκιστικού δεξιού Εθνικού Συναγερμού και πρώτη στις δημοσκοπήσεις, δεν μπορεί να βάλει υποψηφιότητα μετά την καταδίκη της για διαφθορά. Αν κερδίσει την έφεση, του χρόνου, θα έχει το δικαίωμα να είναι υποψήφια.
Στην Αριστερά, ο ριζοσπάστης Ζαν-Λικ Μελανσόν επιθυμεί να θέσει υποψηφιότητα για τέταρτη φορά, αλλά έχει κατηγορηθεί για αντισημιτισμό.
Στο κεντροδεξιό χώρο υπάρχουν έξι υποψήφιοι, αν και κανένας από αυτούς δεν έχει καταφέρει να κερδίσει την προτίμηση του κοινού και να αναδειχθεί ως φαβορί.
Ο Ντε Βιλπέν, ο οποίος διετέλεσε υπουργός Εσωτερικών, Εξωτερικών και πρωθυπουργός κατά τη διάρκεια της προεδρίας του Ζακ Σιράκ μεταξύ 2002 και 2007, δεν έχει ακόμη ανακοινώσει επίσημα την υποψηφιότητά του, αλλά έχει καταστήσει σαφή την πρόθεσή του να είναι υποψήφιος.
Μια δημοσκόπηση τον περασμένο μήνα, τον κατέταξε ως τον πιο δημοφιλή πολιτικό της χώρας, με το 51% των ερωτηθέντων να δηλώνουν ότι έχουν καλή γνώμη για αυτόν.
Στόχος του είναι να κερδίσει ευρεία υποστήριξη προσεγγίζοντας την Αριστερά με ένα φιλοαραβικό μήνυμα, ενώ ελπίζει ότι το έργο του στην κυβέρνηση θα είναι αρκετό για να εξασφαλίσει την υποστήριξη του κέντρου και του κεντροδεξιού χώρου.
Σε συνεντεύξεις του στα γαλλικά μέσα ενημέρωσης, υπονόησε ότι ο Μακρόν υποβάθμισε την προεδρία με την ανάμειξή του στην καθημερινή πολιτική και είπε ότι η Γαλλία χρειάζεται έναν «διαιτητή» πάνω από τις διαμάχες, που θα «εμπνέει το έθνος».
Επικαλούμενος την εμπειρία του στην κυβέρνηση, πρόσθεσε: «Χρειαζόμαστε περισσότερο επαγγελματισμό και λιγότερο ανταγωνισμό [μεταξύ πολιτικών] στα τηλεοπτικά στούντιο».
Είπε ακόμα ότι η ίδρυση του La France Humaniste ήταν η «αφετηρία για μια δράση που πηγάζει από μια μεγάλη γαλλική παράδοση».
Σε μια προσπάθεια να προσελκύσει ψηφοφόρους από την Αριστερά και τη Δεξιά, παρουσίασε τον εαυτό του ως διάδοχο των μεγαλύτερων προσωπικοτήτων της χώρας: της Ιωάννας της Λωραίνης, του Ναπολέοντα Βοναπάρτη, του Ζαν Ζωρές, του σοσιαλιστή που δολοφονήθηκε το 1914, του Πιερ Μεντές-Φρανς, του μετριοπαθούς αριστερού της μεταπολεμικής περιόδου, και του στρατηγού Σαρλ ντε Γκολ.
Οι επικριτές του, ωστόσο, πιστεύουν ότι απλά χρησιμοποιεί τον πόλεμο στη Γάζα για να κερδίσει τις ψήφους των αριστερών και των μουσουλμάνων, σύμφωνα με τους Times.
