Τα επεισόδια ξεκίνησαν χωρίς προφανή λόγο το βράδυ της 14ης Ιουλίου, την Ημέρα της Βαστίλλης, στο Βαλ ντε λ’Οράνς, μια περιοχή με πολυώροφες κοινωνικές πολυκατοικίες των δεκαετιών του ’60 και του ’70, στα δυτικά προάστια της Λιμόζ.

Ισως να τις ξεκίνησαν συμμορίες ναρκωτικών για να αποσπάσουν την προσοχή από τις δραστηριότητές τους. Ή μπορεί απλώς να οφείλονταν στον καύσωνα, που κάνει τα αίματα να βράζουν στα φτωχικά προάστια, τα οποία περιβάλλουν πολλές γαλλικές πόλεις, ανέφεραν οι Times.

Τις επόμενες ημέρες, μερικά αυτοκίνητα πυρπολήθηκαν, αλλά η αστυνομία και οι πυροσβέστες τα άφησαν να καούν, φοβούμενοι ότι τους έχουν στήσει ενέδρα. Στη συνέχεια, τις πρώτες πρωινές ώρες του περασμένου Σαββάτου, η κατάσταση ξέφυγε από τον έλεγχο. «Hταν περισσότεροι από 100», δήλωσε στη βρετανική εφημερίδα ο 74χρονος δήμαρχος της Λιμόζ, Εμίλ Ρότζερ Λομπερτί, λίγες μέρες αργότερα, όταν ηρέμησαν τα πνεύματα.

«Ηταν οργανωμένοι. Εστησαν οδοφράγματα, σταμάτησαν αυτοκίνητα και έσπασαν παρμπρίζ. Φορούσαν μάσκες, πετούσαν βεγγαλικά και μολότοφ και κράτησαν την αστυνομία σε απόσταση για τρεισήμισι ώρες. Κανείς δεν συνελήφθη. Εχει μετατραπεί σε οργανωμένο ανταρτοπόλεμο. Και πίσω από αυτό κρύβονται τα ναρκωτικά», είπε.

🇫🇷 Depuis le 14 juillet à Limoges, le quartier Val de l’Aurence est le théâtre d’émeutes urbaines. Samedi, environ 100 délinquants ont tendu un guet-apens à des policiers, qui pendant plusieurs heures ont été la cible de cocktails molotov, de pavés et de tirs de mortiers. Si 10… pic.twitter.com/XYhsdrP4O5

— TVL (@tvlofficiel) July 21, 2025

Η Γαλλία έχει συγκλονιστεί τις τελευταίες ημέρες από μια έκρηξη βίας, όχι μόνο στη Λιμόζ, μια πόλη 130.000 κατοίκων, παγκοσμίως διάσημη για την πορσελάνη της, αλλά και σε άλλες, μικρές και μεγαλύτερες, επαρχιακές πόλεις.

Την ίδια νύχτα, το αστυνομικό τμήμα στο Κομπιέν, 80 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Παρισιού, δέχτηκε επίθεση από μια ομάδα 30 νέων, επίσης οπλισμένων με βεγγαλικά, τα οποία μπορούν να χτυπήσουν στόχους σε απόσταση μεγαλύτερη των 30 μέτρων και αγοράζονται εύκολα στο διαδίκτυο.

Παρόμοια περιστατικά σημειώθηκαν στα νότια, στη Νιμ και στο Μπεζιέ, στη Βαντόμ, μια μικρή πόλη στις όχθες του Λίγηρα, και στο Ζουλουβίλ, ένα συνήθως ήσυχο παραθαλάσσιο θέρετρο κοντά στο Μον-Σεν-Μισέλ στη Νορμανδία.

Στο Σαρλβίλ-Μεζιέρ, μια πόλη 45.000 κατοίκων στις Αρδέννες, ο δήμαρχος Μπορίς Ραβινιόν χτυπήθηκε από βεγγαλικό, ενώ αυτός και η ομάδα του τοποθετούσαν τσιμεντόλιθους μπροστά από ένα καφέ που υποψιάζονταν ότι ήταν σημείο διακίνησης ναρκωτικών σε μια φτωχική συνοικία στα περίχωρα της πόλης.

Την περασμένη εβδομάδα, ο Μπρουνό Ρετεγιό, ο σκληροπυρηνικός υπουργός Εσωτερικών και υποψήφιος για την προεδρία, δήλωσε ότι η χώρα έχει χωριστεί σε «ήρωες» και «μπάσταρδους». «Αυτοί πυροβολούν τους αστυνομικούς, τους χωροφύλακες και τους πυροσβέστες μας και οργανώνουν ενέδρες και παγίδες για να σκοτώσουν στο όνομα του μίσους για τους αστυνομικούς και για το κράτος», είπε ο υπουργός.

Ταραγμένες συνοικίες

Στο κέντρο της Λιμόζ βρίσκεται το μεγαλοπρεπές αναγεννησιακό δημαρχείο, το οποίο εγκαινιάστηκε το 1883, όταν η βιομηχανία πορσελάνης της πόλης βρισκόταν στο αποκορύφωμά της.

Ο σιδηροδρομικός σταθμός Limoges-Bénédictins, ένα μείγμα αρ νουβό, αρ ντεκό και νεοκλασικισμού της δεκαετίας του ’20, είναι από τους ωραιότερους της Γαλλίας.

Οταν το Βαλ ντε λ’Οράνς κτίστηκε στα περίχωρα της πόλης τέσσερις δεκαετίες αργότερα, οι σύγχρονοι πύργοι του από μπετόν γέμισαν ελπίδα τις οικογένειες της εργατικής τάξης, που μετακόμισαν από τα παλιά, ερειπωμένα σπίτια τους στο κέντρο. Οι ένοικοί τους ήταν ενθουσιασμένοι που είχαν εσωτερικές τουαλέτες και κεντρική θέρμανση.

Σήμερα τα κτίρια δείχνουν την ηλικία τους, παρά το μαζικό πρόγραμμα ανακαίνισης. Μια πολιτική που αποδείχθηκε ιδιαίτερα αποτελεσματική ήταν η τοποθέτηση περιφράξεων γύρω από αυτά. «Κάνει τους ανθρώπους να νιώθουν ότι είναι το σπίτι τους και έτσι το διατηρούν πιο καθαρό και το φροντίζουν περισσότερο», είπε στους Times η Βιρζινί Μπουρνέφ, υπάλληλος του δήμου, υπεύθυνη για «περιοχές προτεραιότητας», όπως αποκαλούν τις υποβαθμισμένες γειτονιές.

Après 3 nuits consécutives de troubles à Limoges, la CRS 82 est mobilisée dans le secteur du Val de l’Aurence
10 policiers ont été blessés, pris à partie dans des guets-apens ciblés. Des projectiles ont été lancés depuis les fenêtres: pierres, bouteilles remplies,objets en verre pic.twitter.com/InUToX4NBm

— Gauthier Eric ✞ (@ParToutatis77) July 20, 2025

Με την πάροδο του χρόνου, οι αρχικοί κάτοικοι του Βαλ ντε λ’Οράνς έχουν αντικατασταθεί από Βορειοαφρικανούς και, πιο πρόσφατα, από άτομα που προέρχονται από την Υποσαχάρια Αφρική, συν λίγα άτομα από την κεντρική Ευρώπη και την Ουκρανία.

Σήμερα φιλοξενεί τη μεγαλύτερη κοινότητα ατόμων από τη Μαγιότ, ένα γαλλικό διαμέρισμα στον Ινδικό Ωκεανό. Οι οικογένειες τείνουν να είναι πολυμελείς: οι μισοί από τους 8.500 κατοίκους της περιοχής είναι κάτω των 25 ετών, το υψηλότερο ποσοστό στην ηπειρωτική Γαλλία, ενώ τέσσερις στις 10 οικογένειες είναι μονογονεϊκές.

Το νότιο τμήμα της πόλης είναι μια από τις 20 φτωχότερες περιοχές της χώρας. Οπως και αλλού στη Γαλλία, έτσι και εδώ τα εργοστάσια που έκλεισαν τις τελευταίες δεκαετίες εξαφάνισαν τις παραδοσιακές θέσεις εργασίας.

Η βιομηχανία πορσελάνης, η οποία το 1900 απασχολούσε 11.000 άτομα σε περισσότερα από 30 εργοστάσια, διαθέτει τώρα το ένα δέκατο αυτού του εργατικού δυναμικού. Σχεδόν τέσσερις στους 10 ανθρώπους ηλικίας 16-25 ετών στο Βαλ ντε λ’Οράνς δεν φοιτούν πουθενά ούτε εργάζονται.

Πολλοί νέοι παρασύρονται και γίνονται μέλη συμμοριών που διακινούν ναρκωτικά, τα οποία συχνά πωλούνται σε αγοραστές της μεσαίας τάξης από την πόλη.

Οι σχέσεις με την αστυνομία είναι συγκρουσιακές. «Συχνά η αστυνομία συμπεριφέρεται άσχημα και μερικές φορές οι μαύροι είναι ο στόχος», είπε ο 14χρονος Μουσταφά στον δημοσιογράφο των Times. «Δεν βλέπω πολλούς λευκούς να ξυλοκοπούνται από την αστυνομία».

Είναι λύση η απαγόρευση κυκλοφορίας;

Η παρουσία εφήβων μεταξύ των ταραχοποιών στη Λιμόζ και σε άλλες πόλεις έχει πυροδοτήσει τη συζήτηση σχετικά με την επιβολή απαγόρευσης κυκλοφορίας για τους νέους κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Στη Γαλλία αυτές έχουν γίνει σχεδόν συνηθισμένες, παρά τις αμφιβολίες σχετικά με τη νομιμότητά τους, σύμφωνα με το Σύνταγμα.

Στο Καν-σουρ-Μερ, ένα θέρετρο στην Κυανή Ακτή, ισχύει απαγόρευση κυκλοφορίας εδώ και δύο δεκαετίες: από την 1η Απριλίου έως τις 31 Οκτωβρίου, όλα τα παιδιά που βρίσκονται έξω μεταξύ 11 μ.μ. και 6 π.μ. στο κέντρο και σε δύο άλλα μέρη της πόλης πρέπει να συνοδεύονται από ενήλικα.

Τα τελευταία χρόνια, παρόμοιες περιοριστικές διατάξεις έχουν επιβληθεί και σε άλλες πόλεις, καθώς και σε προάστια του Παρισιού. Μετά τα βίαια επεισόδια που σημειώθηκαν αυτόν τον μήνα στη Νιμ, οι Αρχές επέβαλαν απαγόρευση κυκλοφορίας δύο εβδομάδων, από τις 9 μ.μ., σε έξι από τις φτωχότερες περιοχές.

Nouvelle nuit de violences urbaines à #Limoges : dix policiers blessés et des civils agresséshttps://t.co/q1SXNukzVw pic.twitter.com/te4pULNuX2

— Populaire du Centre (@lepopulaire_fr) July 19, 2025

Αλλά είναι πραγματικά αποτελεσματικές; Τέτοιες περιοριστικές διατάξεις ίσχυαν στο Βαλ ντε λ’Οράνς και σε άλλα μέρη της Λιμόζ για δύο εβδομάδες προτού ξεσπάσουν τα επεισόδια.

«Αν δεν έχουμε την αστυνομία για να επιβάλλει την απαγόρευση κυκλοφορίας, είναι άχρηστη», είπε στους Times ο Λομπερτί, εκφράζοντας τη λύπη του για το γεγονός ότι υπάρχουν μόνο τρεις με τέσσερις αστυνομικοί που περιπολούν σε ολόκληρη την πόλη. Οσοι εργάζονται σε υποβαθμισμένες «περιοχές προτεραιότητας» λένε ότι τα κατασταλτικά μέτρα από μόνα τους δεν είναι πιθανό να αποτρέψουν περαιτέρω εκρήξεις βίας.

Στο Βαλ ντε λ’Οράνς, όπως και αλλού, οι ρίζες της βίας βρίσκονται στη φτώχεια, σε άλλα βαθύτερα κοινωνικά ζητήματα και σε προβλήματα ένταξης. Η τάση στη Γαλλία να στεγάζονται οι φτωχότεροι στα περίχωρα της πόλης και όχι στο κέντρο, όπως συμβαίνει συχνά στις βρετανικές –και όχι μόνο– πόλεις, μπορεί επίσης να συμβάλλει σε ένα αίσθημα απομόνωσης.

Αν και ο βροχερός καιρός βοήθησε στην αποκατάσταση της ηρεμίας την περασμένη εβδομάδα, ο Λομπερτί φοβάται για το μέλλον. Δεν είναι η πρώτη φορά που ξεσπούν τέτοιες συγκρούσεις στη Λιμόζ, αλλά κάθε χρόνο φαίνεται να χειροτερεύουν.

«Το καλοκαίρι οι μέρες είναι μακρύτερες, ο καιρός είναι πιο ευχάριστος και υπάρχουν περισσότεροι άνθρωποι έξω», είπε. «Αν τέτοιες συγκρούσεις συνέβαιναν και τον χειμώνα, θα βρισκόμασταν σε μια δεινή κατάσταση».

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News