Ψάχνει τον πρώτο της τίτλο μετά το 2001 – τότε ήταν ένα Κύπελλο Ιταλίας. Το πρώτο της ευρωπαϊκό τρόπαιο μετά το 1961 (Κύπελλο Κυπελλούχων). Μα πάνω απ’ όλα, τη χαμένη της περηφάνια. Να ανθίσει ξανά, να γίνει πάλι μια υπολογίσιμη δύναμη, όπως τότε που φορούσαν τη «βιόλα» (μωβ) φανέλα της, ο Ρομπέρτο Μπάτζιο και ο Γκαμπριέλ Μπατιστούτα.

Το πρότζεκτ ανατέθηκε στον Βιντσέντζο Ιταλιάνο, ο οποίος γεννήθηκε στην Καρλσρούη, αλλά έγινε επαγγελματίας ποδοσφαιριστής και, στη συνέχεια, προπονητής στην Ιταλία. Από τον Ιούλιο του 2021 που ανέλαβε, η Φιορεντίνα έχει αλλάξει πρόσωπο. Γιατί περηφάνια δεν είναι μόνο οι νίκες. Είναι και ο τρόπος με τον οποίο τις διεκδικείς.

Πριν εγκατασταθεί στη Φλωρεντία ο 46χρονος τεχνικός, η Φιορεντίνα ήταν μια φοβική ομάδα που διαρκώς αμυνόταν, ελπίζοντας ότι κάποιος από τους χαρισματικούς κυνηγούς που συχνά διέθετε (μέχρι να τους πουλήσει, συνήθως στη Γιουβέντους) θα πετύχαινε το γκολ της νίκης. Σήμερα, παίζει φουλ επιθετικό, κυριαρχικό, θεαματικό ποδόσφαιρο. Πολλές φορές, παραμελώντας την ανασταλτική της λειτουργία. Αλλά τι ειρωνεία! Αυτή την εποχή δεν έχει τον παίκτη που θα πετύχει το «εύκολο» γκολ. Μπορεί να δημιουργήσει ένα σωρό ευκαιρίες, και να μην τις αξιοποιήσει.

Πέρυσι ο Ιταλιάνο οδήγησε την αποψινή αντίπαλο του Ολυμπιακού σε δύο τελικούς: στο Κύπελλο Ιταλίας και στο Κόνφερενς Λιγκ. Τους έχασε και τους δυο. Αυτόν του Κόνφερενς εναντίον της Γουέστ Χαμ, στην Πράγα, με δραματικό τρόπο. Με γκολ στο τελευταίο λεπτό της αναμέτρησης. Τώρα η Φιορεντίνα ήρθε στην Αθήνα αποφασισμένη να πάρει το τρόπαιο και να το πάει στη Φλωρεντία. Θα είναι η διάκριση που θα σηματοδοτήσει την αναγέννηση της ομάδας. Οχι πως είναι μικρό πράγμα το ότι θα εμφανιστεί σε ευρωπαϊκό τελικό για δεύτερη διαδοχική σεζόν. Θα είναι η πρώτη φορά από τις αρχές της δεκαετίας των 60s.

Η χρηματιστηριακή αξία του ρόστερ της, σύμφωνα με το Transfermarkt, ανέρχεται σε 248 εκατ. ευρώ. Το πιο λαμπρό της «αστέρι» είναι ο 26χρονος αριστεροπόδαρος μεσοεπιθετικός, Νικολάς Γκονσάλες, μία από τις πιο δαπανηρές μεταγραφές στην ιστορία του ιταλικού συλλόγου. Στα μάτια και στις καρδιές των οπαδών είναι ο νέος «Μπατιγκόλ». Διαθέτει και άλλους εξαιρετικούς παίκτες, με εμπειρία από το υψηλότερο επίπεδο και δίψα για τη διάκριση που θα απογειώσει την καριέρα τους. Αλλωστε, η Φιορεντίνα δεν διστάζει να πουλήσει ποδοσφαιριστές της, εφόσον τα ανταλλάγματα την ικανοποιούν. Το έκανε και πέρυσι, παραχωρώντας μερικές από τις πιο σημαντικές μονάδες της: τον Σοφιάν Αμραμπατ, τον βασικό της στόπερ Ιγκορ, τον πρώτο της σκόρερ, Καμπράλ, τον Λούκα Γιόβιτς. Συνέχισε, όμως, την ανοδική της πορεία.

Ιδιοκτήτης της, από το 2019, είναι ο ιταλοαμερικανός δισεκατομμυριούχος, Ρόκο Κομισό, μεγαλομέτοχος και CEO της Mediacom, της πέμπτης μεγαλύτερης εταιρείας τηλεπικοινωνιών στις ΗΠΑ, Νο 114 στη λίστα του Forbes με τους πλουσιότερους Αμερικανούς. Το ιταλικό του ταμπεραμέντο… παίρνει φωτιά όταν ακούει τους επικριτές του να λένε ότι δεν ξοδεύει αρκετά για την ομάδα του. Η αλήθεια είναι ότι τον αδικούν. Μέσα σε τέσσερα χρόνια επένδυσε στη Φιορεντίνα περί τα 400 εκατ. ευρώ, μεταξύ άλλων για να κατασκευάσει με αυτοχρηματοδότηση το «Viola Park», το νέο της αθλητικό κέντρο. Απλώς, σαν καλός επιχειρηματίας θέλει να αυξήσει τα έσοδα του συλλόγου, ώστε να καλύπτουν τα έξοδα.

«Δεν είμαι ο πλούσιος θείος από την Αμερική», συνηθίζει να απαντά σε όσους τον κατηγορούν. Οταν ο Τζενάρο Γκατούζο ανέλαβε την Φιορεντίνα, ο Κομισό τον έδιωξε επειδή ζήτησε αμέσως ακριβές μεταγραφές – μάλιστα, παίκτες που εκπροσωπούσε ο διάσημος ατζέντης του προπονητή, Ζόρζε Μέντες. Στη θέση του προσέλαβε τον Ιταλιάνο, που δεν είχε σπουδαίο βιογραφικό. Επειδή κατάφερε να προβιβάσει την Σπέτσια στη Serie A για πρώτη φορά στην ιστορία της. Ετσι λειτουργεί. Παρορμητικά. Με το ένστικτό του. Τα ίδια κάνει και στις εταιρείες του, αλλά και στην άλλη ποδοσφαιρική ομάδα που κατέχει, την Cosmos της Νέας Υόρκης.

Η Φιορεντίνα έχει εμφανιστεί σε πέντε ευρωπαϊκούς τελικούς, όμως αναδείχθηκε νικήτρια μόνο σε εκείνον του 1961, στη διπλή της αναμέτρηση με τη Ρέιντζερς. Το 1957 έχασε το Κύπελλο Πρωταθλητριών από τη Ρεάλ Μαδρίτης. Το 1962 το Κύπελλο Κυπελλούχων από την Ατλέτικο Μαδρίτης. Το 1990 το Κύπελλο UEFA από τη Γιουβέντους. Και πέρυσι, το Κόνφερενς Λιγκ από τη Γουέστ Χαμ.

Ο τελικός εναντίον του Ολυμπιακού θα είναι το τελευταίο παιχνίδι του Ιταλιάνο ως προπονητή της Φιορεντίνα. Θέλει να κλείσει τον κύκλο του στη Φλωρεντία με ένα «ασημικό». Γιατί, όπως είπε, «είναι υπέροχο να σε θυμούνται για πάντα».

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News