Αφού, λοιπόν, μας αρέσουν τόσο πολύ οι δημοσκοπήσεις, αφού μας λείπουν τόσο πολύ τα συγκεκριμένα προγράμματα, ας κάνουμε τον κόπο και ας ρίξουμε μια ματιά και στο avaaz (φωνή).

Εδώ και περίπου 7 χρόνια το ιντερνετικό αυτό και ανεξάρτητο κίνημα προσπαθεί να προωθήσει πρωτοβουλίες πολιτών από 194 διαφορετικές χώρες με πρωτότυπες αλλά διαφανείς διαδικασίες. Όσες επιφυλάξεις και να έχει κανείς για την αποτελεσματικότητά του ή την αντιπροσωπευτικότητά του δεν μπορεί να το αγνοήσει ως ένα σημαντικό εργαλείο για την καταγραφή των διαθέσεων των πολιτών του πλανήτη και των προτεραιοτήτων, που θέτουν στην παγκόσμια πολιτική ατζέντα.

Στην πιο πρόσφατη παγκόσμια δημοσκόπηση τρία είναι τα βασικά αιτήματα, που φαίνεται να απασχολούν την κοινωνία των πολιτών σήμερα.

– Η καταπολέμηση της πολιτικής διαφθοράς και της διαπλοκής επιχειρήσεων με κυβερνήσεις.

– Η επεξεργασία μιας οικονομικής πολιτικής, που θα βάζει το κοινό καλό πάνω από το συμφέρον των λίγων.

– Η αποτροπή περαιτέρω καταστροφικών κλιματικών αλλαγών.

Θα μπορούσε να το πει κανείς και καθησυχαστικό, αφού οι στόχοι αυτοί ταιριάζουν «γάντι» και στην Ελλάδα και αποδεικνύουν ότι τουλάχιστον δεν είμαστε εξωγήινοι…

Θα πείτε ότι και οι τρεις είναι στόχοι που θεωρητικά πολλά κόμματα έχουν εντάξει στα προγράμματά τους. Το θέμα όμως είναι τι κάνουν πραγματικά για να τους πετύχουν. Και εδώ ένας σκεπτόμενος πολίτης έχει (αν φυσικά το θέλει) τη δυνατότητα να ελέγξει ποιος τηρεί αυτά που λέει. Στη χώρα μας για παράδειγμα έχουμε σχεδόν όλοι συνειδητοποιήσει ότι οι μέχρι τώρα κυβερνήσεις ποτέ δεν απέφυγαν τον πειρασμό να μοιραστούν το ίδιο κρεβάτι με μεγάλα συμφέροντα. Είδαμε τα τελευταία χρόνια μια οικονομική πολιτική που όχι μόνο δεν βάζει σαν στόχο της το δημόσιο καλό αλλά μάλλον προσπαθεί να συνηθίσει την κοινωνία στη «δίαιτα» και στην παραίτηση και από βασικά δικαιώματά της, που επί δεκαετίες θεωρούσε δεδομένα. Όσο για τις κλιματικές αλλαγές που προκαλεί η επιβάρυνση του περιβάλλοντος και την αδιαφορία που έχει φέρει για τέτοια θέματα η δημιουργική λογική των «λογιστικών πλεονασμάτων» είναι επίσης φαινόμενα ορατά και από μη ειδικούς.

Γιατί λοιπόν ενώ οι κυβερνώντες βρίσκονται μονίμως σε τόσο μεγάλη αναντιστοιχία με τις σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες εμείς συνεχίζουμε να τους πιστεύουμε και να αναρωτιόμαστε αν αρκεί, για παράδειγμα, μια απλή υπόσχεσή τους ή έστω μια αλλαγή φορεσιάς τους για να τους δείξουμε εμπιστοσύνη ότι «δεν θα το ξανακάνουν»;

Προφανώς αυτό που έχει καταφέρει η διαχείριση της κρίσης από τους δογματικούς νεοφιλελεύθερους δεν είναι απλά να μας κάνει φτωχότερους με τη στενή οικονομική έννοια του όρου. Μας έχει κάνει φτωχότερους και σε επίπεδο «προσδοκιών και απαιτήσεων» από την πολιτική. Μας έχει κάνει να θεωρούμε ως τετελεσμένα κάποια πράγματα, που παλιότερα δεν θα τα ανεχόμαστε ούτε σαν εφιάλτες. Έχει στρέψει στην απάθεια μεγάλη μερίδα της κοινωνίας που αναζητά απλά τη φυγή στο εξωτερικό ως λύση από τη ζοφερή πραγματικότητα. Όμως τα αιτήματα που θέτουν οι πάνω από 30 εκατομμύρια πολίτες που συμμετέχουν συστηματικά στην avaaz επιβεβαιώνουν ότι τελικά δεν είμαστε και τόσο «ειδική περίπτωση», όπως εδώ και μερικά χρόνια προσπαθούν να μας πείσουν κάποιοι.

Όλα τα δεινά μας θα συνεχιστούν λοιπόν αν δεν βρεθεί ένας τρόπος να ταρακουνηθεί το σύστημα, αν δεν πάψει να νιώθει ασφαλές μέσα στα καθημερινά του «σόου των 8». Αν, δηλαδή, δεν ταρακουνηθούμε πρώτα εμείς οι ίδιοι και δεν σταματήσουμε να τσαλαβουτάμε αδρανείς μέσα στον βούρκο της αυτολύπησης. Ας καθίσουμε λοιπόν και ας αναλογιστούμε τι είναι «αυτό που θέλουν οι πολίτες». Αυτό που θέλουμε εμείς οι ίδιοι. Όχι αυτό που μας πουλάνε σαν «εφικτό». Αλλά αυτό που πραγματικά έχουμε ανάγκη. Δουλειά, αξιοπρέπεια, κοινωνική ασφάλεια, δικαιοσύνη, ισονομία, βιώσιμο περιβάλλον. Και ας τους κρίνουμε όλους με βάση τις δικές μας ανάγκες. Όχι με βάση τα δικά τους σενάρια.

http://www.avaaz.org

http://en.wikipedia.org/wiki/Avaaz

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News