Ο Τζεμπ Μπους έδειξε επιτέλους χαρακτήρα, ο Ντόναλντ Τραμπ ήταν καλός μόνο την πρώτη ώρα, ο Μάρκο Ρούμπιο ήταν ο καλύτερος όλων. Όλα αυτά στο debate, το τελευταίο για το 2015, που πραγματοποιήθηκε στο Λας Βέγκας για το χρίσμα των Ρεπουμπλικανών. Ποιος θα κόψει, όμως, το νήμα στο τέλος; Ο Νέιτ Σίλβερ είναι ο συγγραφέας του «The Signal and the Noise», το Σήμα και ο Θόρυβος: πρόκειται για όρους της στατιστικής που μας δείχνουν εάν μια σειρά δεδομένων συγκροτούν κάποιο φαινόμενο που πρέπει να μας απασχολήσει ή εάν πρόκειται για μια «φούσκα» που πρέπει να αγνοήσουμε. Το βιβλίο του Σίλβερ είναι ένα ευαγγέλιο για όποιον ενδιαφέρεται να μάθει τη γλώσσα των Μαθηματικών που μιλά η φύση, το μπέιζμπολ, αλλά και η πολιτική. Να τι λέει λοιπόν ο Νέιτ Σίλβερ για τον Ντόναλντ Τραμπ: παρά την υπεροχή του στις δημοσκοπήσεις, ο Τραμπ δεν είναι φαινόμενο αλλά φούσκα. Ο Σίλβερ κατέληξε σε αυτό το συμπέρασμα συσχετίζοντας τις επιδόσεις στις δημοσκοπήσεις με την προβολή που απολαμβάνει από τα μέσα ενημέρωσης ένας υποψήφιος. Και τι ανακάλυψε; Ότι από τον περασμένο Ιούλιο ο Τραμπ έχει το 54% της προβολής, ενώ ο δεύτερος Μπους είναι μόλις στο 8%. Στους Δημοκρατικούς η Χίλαρι Κλίντον έχει το 77%. Αλλά η Κλίντον έχει υψηλότατα ποσοστά στις δημοσκοπήσεις, ενώ ο Τραμπ δεν έχει ξεπεράσει ποτέ το 35%. Η ώρα της αλήθειας έρχεται με την ψηφοφορία στην Αϊόβα και το Νιου Χαμσάιρ. Εάν χάσει εκεί ο Τραμπ θα ξεφουσκώσει εντελώς. Και – τι έκπληξη – στις τοπικές δημοσκοπήσεις στις δυο πολιτείες προηγείται ο Τεντ Κρουζ.

Δύο πράγματα είναι σίγουρο ότι θα συμβούν στις γαλλικές προεδρικές εκλογές το 2017 – τουλάχιστον σύμφωνα με τη δημοσκόπηση του ινστιτούτου TNS Sofrès. Το ένα είναι ότι η Μαρίν Λεπέν θα χάσει στον δεύτερο γύρο σε κάθε περίπτωση. Το άλλο, ότι και ο Φρανσουά Ολάντ θα χάσει σε κάθε περίπτωση. Αλλά από τον πρώτο γύρο. Αν και η δημοτικότητά του έχει ανεβεί χάρη στην επιθετική πολιτική που υιοθέτησε μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι, ο γάλλος πρόεδρος δεν έχει εισπράξει οφέλη στην πρόθεση ψήφου. Ο Ολάντ θα έμενε εκτός δεύτερου γύρου είτε υποψήφιος της Δεξιάς ήταν ο Νικολά Σαρκοζί είτε ο Αλέν Ζιπέ (οι δυο τους θα μονομαχήσουν για το χρίσμα των Ρεπουμπλικανών στο τέλος του 2016), ενώ θα έχανε και από τον κεντρώο Φρανσουά Μπαϊρού. Απομένουν βέβαια 17 μήνες έως τις προεδρικές εκλογές και 17 μήνες στην πολιτική είναι πολύς χρόνος. Στο μεταξύ, ο γάλλος πρόεδρος μπορεί να απολαμβάνει την αύξηση της δημοτικότητάς του και – κυρίως – τη μείωση των αρνητικών σχολίων σε βάρος του. Αλλά και να ρίξει όλο του το βάρος εκεί που πονάει περισσότερο: την οικονομία.

Μια μακροσκελέστατη και λεπτομερέστατη παρέμβαση του πρώην υπουργού Οικονομικών των ΗΠΑ Λάρι Σάμερς. Ένα σχόλιο στο  μπλογκ FTAlphaville του Μάθιου Κλάιν. Και ένα κύριο άρθρο. Ολοι καταλήγουν στο ίδιο συμπέρασμα: η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ, η οποία σήμερα αναμένεται να αυξήσει τα επιτόκια, θα κάνει πιθανότατα λάθος. «Το γεγονός ότι η αύξηση μοιάζει αναπόφευκτη δεν σημαίνει ότι είναι και καλή ιδέα» σημειώνει στο κύριο άρθρο της η βρετανική εφημερίδα. Η πρόεδρος της FED  Τζάνετ Γιέλεν θα έχει διαπράξει το αμάρτημα της υπερβολικής βιασύνης (κάτι που πιστεύει και ο Σάμερς). Από την άλλη πλευρά, εάν η FED αποφάσιζε τώρα να ανακρούσει πρύμναν και να μην αυξήσει τα επιτόκια θα έστελνε στις αγορές το μήνυμα ότι η ανάκαμψη είναι ευάλωτη. «Τουλάχιστον η Ομοσπονδιακή Τράπεζα πρέπει να ξεκαθαρίσει ότι αυτή δεν θα είναι η πρώτη σε μια σειρά προγραμματισμένων αυξήσεων» γράφουν οι FT. Ο κίνδυνος, επισημαίνει από την πλευρά του ο Μάθιου Κλάιν, είναι να επαναληφθεί το λάθος του 1998, όταν μια σειρά από γεγονότα, όπως η αύξηση της τιμής των πετρελαίου, η άνοδος του δολαρίου, ο χαμηλός πληθωρισμός και η πτώση της ανεργίας, έπεισαν την FED να αυξήσει τα επιτόκια. Οι συνθήκες σήμερα, λένε οι οικονομολόγοι, είναι παρόμοιες. Μένει να φανεί εάν θα είναι ίδιο και το αποτέλεσμα.

Δύσκολοι καιροί για την Google, το Facebook και τους υπόλοιπους κολοσσούς που μεταμόρφωσαν τα προσωπικά δεδομένα των χρηστών τους σε χρυσωρυχείο. Εάν το ευρωκοινοβούλιο εγκρίνει τη συμφωνία που επιτεύχθηκε χθες στις Βρυξέλλες, η εκμετάλλευση των ψηφιακών μας ιχνών για εμπορικούς σκοπούς θα βρίσκει πολλά εμπόδια. Αυτοί που είναι υπέρ της συμφωνίας, υποστηρίζουν ότι πρέπει να υψωθεί ένα τείχος για την προστασία της ιδιωτικότητας και ελπίζουν η Ευρώπη να αποτελέσει υπόδειγμα για τον υπόλοιπο κόσμο. Στο άλλο στρατόπεδο βρίσκονται οι κολοσσοί των νέων τεχνολογιών. Και φοβούνται ότι εάν γίνει νόμος η χθεσινή συμφωνία των Βρυξελλών οι δουλειές τους θα πάψουν να είναι τόσο χρυσές.  Μα τι κάνει αυτός ο νόμος; Κατ’ αρχάς αντικαθιστά με ένα τα 28 διαφορετικά συστήματα προστασίας της ιδιωτικότητας που ισχύουν στα κράτη μέλη της ΕΕ. Παράλληλα θέτει αυστηρότατες ποινές για τους παραβάτες αφού το πρόστιμο μπορεί να φτάσει ακόμη και στο 4% του συνολικού τζίρου της εταιρίας.  Σε κάθε περίπτωση, η Ευρώπη είναι πεπεισμένη ότι μπορεί να δημιουργήσει «ένα περιβάλλον όπου τα επιχειρηματικά μοντέλα αναπτύσσονται προς όφελος τόσο των επιχειρήσεων όσο και των χρηστών». Οι κολοσσοί των νέων τεχνολογιών πρέπει να πειστούν θέλοντας και μη.

Πριν μερικά χρόνια οι λωτοί θεωρούνταν εξωτικό φρούτο, το οποίο εισαγόταν από τις ασιατικές χώρες. Τώρα τους βρίσκουν οι Γερμανοί  σε όλα τα σούπερ μάρκετ της χώρας τους και η κατανάλωσή τους έχει πολλαπλασιαστεί σε τέτοιο βαθμό, ώστε στην Ισπανία από όπου γίνεται τώρα η εισαγωγή, να έχει οδηγήσει τους παραγωγούς  να ξεριζώνουν τις πορτοκαλιές τους  για να βάλουν λωτούς. Στο ολοσέλιδο άρθρο της η Die Welt παρουσιάζει την ιστορία των ισπανών λωτοπαραγωγών που πιστεύουν ότι το φρούτο αυτό θα είναι το ακτινίδιο της νέας εποχής. Όπως λέει ο  Κιρίλο Αρνάντις, πρόεδρος των λωτοπαραγωγών στη Βαλένθια, «οι λωτοί είναι η μεγαλύτερη επανάσταση στην παραγωγή φρούτων τα τελευταία τριάντα χρόνια, από όταν κατέλαβαν τις αγορές τα ακτινίδια». Η τιμή του στα ράφια των σούπερ μάρκετ φτάνει τα ογδόντα λεπτά τα κομμάτι ενώ σε προσφορές μπορεί να το βρει κανείς και με σαράντα λεπτά. Αυτό σημαίνει ότι κοστίζει διπλάσια από ότι ένα πορτοκάλι. Αρχικά οι εισαγωγές ήταν από την μακρινή Κίνα και την Ιαπωνία. Ωστόσο στην Ισπανία οι καλλιεργητές αποφάσισαν αρχικά σε μικρή κλίμακα να στραφούν στους λωτούς, που με την βοήθεια των επιστημόνων δεν είναι πλέον τόσο μαλακοί και έχει μειωθεί η στυφή γεύση που έμενε στο στόμα μετά την αρχική γλύκα του φρούτου. Περισσότεροι από 37.000 τόνοι εισάγονται πλέον στην Γερμανία, ενώ ο Κιρίλο Αρνάντις εκτιμά ότι ολοένα και περισσότεροι θα εκτιμήσουν την μοναδικότητα ενός λωτού. Αυτό που δεν γνωρίζουμε είναι εάν με τη κατανάλωσή τους οι γερμανοί «ξεχάσουν» τα άλλα φρούτα, όπως οι σύντροφοι του Οδυσσέα την πατρίδα τους…