Η ομιλία του γάλλου προέδρου Εμανουέλ Μακρόν στον ΟΗΕ, με την οποία ζήτησε αναγνώριση παλαιστινιακού κράτους, προκάλεσε διεθνείς αντιδράσεις. Ο γάλλος πρόεδρος, αμφισβητώντας τις θέσεις ΗΠΑ και Ισραήλ, αναβίωσε το πνεύμα του γκωλισμού και έστειλε μήνυμα ανεξαρτησίας της Γαλλίας στη διεθνή σκηνή.

Ο Μακρόν έζησε μια σπάνια στιγμή θριάμβου στη Νέα Υόρκη, στο βήμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ. Καθώς προχωρούσε προς το αναλόγιο, πιο χαλαρός από ό,τι είχε εμφανιστεί εδώ και μήνες, αντάλλαξε αστεία με τον δανό υπουργό Εξωτερικών και φάνηκε να απολαμβάνει τα παρατεταμένα χειροκροτήματα που ακολούθησαν την 30λεπτη ομιλία του. Στην ομιλία αυτή, γράφει το Ρolitico, κάλεσε με πάθος σε δικαιοσύνη για τον παλαιστινιακό λαό, ζητώντας επίσημη αναγνώριση ενός παλαιστινιακού κράτους.

Για τον 47χρονο πρόεδρο, που βρίσκεται αντιμέτωπος με πολιτική κατάρρευση και βαθιά δυσαρέσκεια στη Γαλλία, η στιγμή αυτή ήταν μια ευπρόσδεκτη ανάπαυλα από τις αδιάκοπες επικρίσεις της Αριστεράς και της Δεξιάς στο εσωτερικό της χώρας του. Παράλληλα, αποτέλεσε ευκαιρία να βαδίσει στα χνάρια γκωλικών ηγετών, που είχαν χρησιμοποιήσει το βήμα του ΟΗΕ για να δείξουν ανεξαρτησία απέναντι στις ΗΠΑ.

Η σκηνή θύμισε τη θρυλική ομιλία του Ντομινίκ ντε Βιλπέν στο Συμβούλιο Ασφαλείας το 2003, όταν ο τότε υπουργός Εξωτερικών της Γαλλίας καταδίκασε την πορεία των Αμερικανών προς τον πόλεμο στο Ιράκ, δηλώνοντας ότι η χώρα του δεν θα συμμετάσχει. Εκείνη η πράξη αντίστασης θεωρήθηκε από πολλούς ως αυθεντική έκφραση του πνεύματος του Σαρλ ντε Γκωλ: ανεξαρτησία και αξιοπρέπεια απέναντι σε ισχυρότερους συμμάχους.

Ο Μακρόν και οι συνεργάτες του είχαν αυτήν την κληρονομιά κατά νου καθώς οργάνωναν επί μήνες την πρωτοβουλία για αναγνώριση της Παλαιστίνης, σύμφωνα με το Politico. Η προετοιμασία περιλάμβανε πλήθος διπλωματικών συναντήσεων και συντονισμό με άλλες χώρες. Η πραγματική σημασία δεν ήταν αν η κίνηση θα αλλάξει την κατάσταση στη Γάζα ή στη Δυτική Οχθη – κάτι μάλλον απίθανο, όπως παραδέχτηκαν ευρωπαίοι αξιωματούχοι – αλλά το μήνυμα που έστειλε στον Ντόναλντ Τραμπ και τον ισραηλινό πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου, οι οποίοι απορρίπτουν τη λύση δύο κρατών.

Σε αντίθεση με τον ντε Βιλπέν, ο Μακρόν δεν ήταν απόλυτος. Στην ομιλία του μίλησε με θερμά λόγια για το Ισραήλ, καταδίκασε την τρομοκρατία της Χαμάς και απέφυγε να αναφερθεί άμεσα στον Τραμπ. Ωστόσο, το μήνυμα ήταν σαφές, προκαλώντας δυσφορία στον αμερικανό πρόεδρο και τους συμβούλους του. Ο αμερικανός υπουργός Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο, χαρακτήρισε την πρωτοβουλία «επιπόλαιη», ενώ άλλοι αξιωματούχοι μίλησαν για μια «ανόητη» και άσκοπη κίνηση.

Ο Νετανιάχου ήταν ακόμη πιο σκληρός, κατηγορώντας τον Μακρόν ότι επιβραβεύει την τρομοκρατία και απειλώντας να κλείσει το γαλλικό προξενείο στην Ιερουσαλήμ. Η ισραηλινή αντιπροσωπεία, σημειώνει το Ρolitico, απουσίαζε επιδεικτικά από την αίθουσα κατά την ομιλία.

Για τον γάλλο πρόεδρο, η παρέμβαση στον ΟΗΕ υπήρξε πολιτική ανάσα. Τα γαλλικά ΜΜΕ αφιέρωσαν εκτενή κάλυψη, με εφημερίδες όπως η Le Monde και η Libération να κάνουν λόγο για «ιστορική ημέρα». Μόνο η δεξιά Le Figaro υποβάθμισε το γεγονός, δίνοντας προτεραιότητα στην απονομή της Χρυσής Μπάλας.

Η σκληρή πραγματικότητα στο Παρίσι επιμένει, όμως: τρία χρόνια μετά την επανεκλογή του, ο Μακρόν βλέπει τη δημοτικότητά του να καταρρέει στο 17%, έχοντας αλλάξει πέντε πρωθυπουργούς σε μόλις 15 μήνες. Οι φήμες ότι σκεφτόταν ακόμα και παραίτηση ανάγκασαν τους συνεργάτες του να διαψεύσουν κατηγορηματικά. Ο νέος πρωθυπουργός, Σεμπαστιέν Λεκορνί, ανέλαβε υπό αυτές τις δύσκολες συνθήκες.

Ακόμα και ο ίδιος ο ντε Βιλπέν κατέκρινε τον Μακρόν για «αδράνεια» απέναντι στη σφαγή στη Γάζα. Ωστόσο, αυτό είναι το παράδοξο του γκωλισμού: δεν μετριέται με όρους άμεσης επιτυχίας ή δημοφιλίας. Ο ντε Βιλπέν δεν ανέκτησε ποτέ τη λάμψη του 2003. Ο ίδιος ο ντε Γκωλ εγκατέλειψε την εξουσία το 1968 μετά τις μαζικές φοιτητικές εξεγέρσεις, θεωρώντας την παραίτηση πράξη τιμής.

Κάτι παρόμοιο ισχύει και για τον Μακρόν, καταλήγει το Politico. Η Γαλλία μπορεί να μη συμφιλιωθεί ξαφνικά με τον πρόεδρό της λόγω της ομιλίας του στον ΟΗΕ. Ωστόσο, ίσως αναγνωρίσει σε αυτήν την κίνηση μια αναλαμπή του «συγκεκριμένου ιδεώδους της Γαλλίας», για να θυμηθούμε τη φράση του ντε Γκωλ. Ενα ιδεώδες ανεξαρτησίας, θάρρους και διεθνούς πρωτοβουλίας, που ο Μακρόν κατάφερε, έστω για λίγο, να ενσαρκώσει στη Νέα Υόρκη.

 

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News