Κάποιοι ηθοποιοί όπως ο Σπαλ, η Στόουν και ο Σταλόνε δεν ζωγραφίζουν για τα χρήματα. Αντίθετα ο Ρούφους Ράιτ, συμπρωταγωνιστής της Ελεν Μίρεν στην θεατρική παραγωγή «The Audience», όπου υποδύθηκε τον Τόνι Μπλερ, ζωγραφίζει υπέροχα πορτρέτα με μελάνι για να πληρώσει τους λογαριασμούς του ανάμεσα σε παραστάσεις και κατά τη διάρκεια του lockdown. Η δεύτερη καριέρα του Ράιτ προωθήθηκε όταν η Κέιτ Μπέκινσεϊλ, μια από τις λίγους ηθοποιούς που δεν ζωγραφίζει, του ανέθεσε να κάνει ένα πορτρέτο της μαμάς της.
«Η ηθοποιία και η ζωγραφική έχουν να κάνουν με την παρατήρηση του κόσμου και με το να διακριθείς», λέει ο Ράιτ, «Αλλά είναι γεμάτες αποτυχίες. Οι καλοί ηθοποιοί θα αγκαλιάσουν την αποτυχία τους, πράγμα που κάνουν και οι καλοί ζωγράφοι».
Πόσο καλοί ζωγράφοι, λοιπόν, είναι οι ηθοποιοί; Η τεχνοκριτικός των Times Ρέιτσελ Κάμπελ-Τζόνστον πιστεύει ότι οι ηθοποιοί που ζωγραφίζουν δεν θα πρέπει να εγκαταλείψουν τη δουλειά που τους έχει κάνει γνωστούς.
Η διαφορά είναι σαφής, λέει η Κάμπελ-Τζόνστον. Το μεγάλο ταλέντο ενός σταρ του κινηματογράφου είναι ότι ανακαλύπτει έναν τρόπο που μας κάνει να θέλουμε πραγματικά να τον δούμε. Το ταλέντο του ζωγράφου είναι ότι ανακαλύπτει έναν τρόπο για να κάνει πραγματικότητα τη ματιά. Και αυτές οι δύο πλευρές του οπτικού νομίσματος δεν μπορούν απλά να εναλλάσσονται, πράγμα εντελώς προφανές με μια ματιά στα έργα των αστέρων του Χόλιγουντ.
Πάρτε για παράδειγμα τον Σιλβέστερ Σταλόνε, ο οποίος έχει λανσάρει μια «επίθεση» χρωμάτων στον καμβά σε στυλ Ρόκι, και ποιος ξέρει, ίσως πιστεύει ότι εκσφενδονίζοντας με αυτό τον τρόπο τις μπογιές, βάζει στους πίνακες την καρδιά και την ψυχή του. Σίγουρα καθιστά σαφές ότι με τις αδρές πινελιές του θέλει να ρίξει μια συναισθηματική γροθιά, κάτι ανάμεσα στον αφηρημένο εξπρεσιονισμό του Βίλεμ ντε Κούνινγκ ίσως και ένα γκράφιτι της Νέας Υόρκης από τη δεκαετία του 1980 πιθανόν του Ζαν-Μισέλ Μπασκιά.
Το αποτέλεσμα μοιάζει με πάλη βαρέων βαρών. Καταλήγει σε ένα αδυσώπητο γρονθοκόπημα γύρω από το ρινγκ. Και ο Σταλόνε είναι σίγουρα ο χαμένος…
Ζωγράφοι στην οθόνη
- «Η ζωή ενός ανθρώπου» (1956): Βιογραφικό δράμα του Βινσέντε Μινέλι με τον Κερκ Ντάγκλας στον ρόλο του Βίνσεντ Βαν Γκογκ.
- «Φρίντα» (2002): σε σκηνοθεσία της Τζούλι Τέιμορ αφηγείται τη ζωή της Φρίντα Κάλο με την Σάλμα Χάγιεκ στον ρόλο της Μεξικανής ζωγράφου
- «Το Αριστερό Μου Πόδι» (1989). Η Ιστορία του Ιρλανδού καλλιτέχνη Κρίστι Μπράουν σε σκηνοθεσία Τζιμ Σέρινταν με πρωταγωνιστή τον Ντάνιελ Ντέι Λιούις.
- «Πέρα από τον Πικάσο» (1996): Σε σκηνοθεσία του Τζέιμς Αϊβορι, η ταραγμένη σχέση της 23χρονης Φρανσουά Ζιλό με τον 60χρονο ζωγράφο στη μεταπολεμική Γαλλία, με πρωταγωνιστή τον Αντονι Χόπκινς.
- «Μεγάλα Μάτια» (2014): Σε σκηνοθεσία του Τιμ Μπάρτον και την Εϊμι Ανταμς στο ρόλο της Μάργκαρετ Κιν, η οποία τη δεκαετία του 1950 ζωγράφιζε μια σειρά κιτς πορτρέτων παιδιών με μεγάλα μάτια. Με τη συναίνεσή της, ο άντρας της πλάσαρε τα έργα της σαν δικά του γνωρίζοντας τεράστια επιτυχία, μέχρι που η σχέση τους φτάνει στα άκρα.
- «Ο Κύριος Τέρνερ» (2014): Σε σκηνοθεσία του Μάικ Λι, με τον Τίμοθι Σπαλ στον ρόλο του εκκεντρικού ζωγράφου Τζόζεφ Μέιλορντ Γουίλιαμ Τέρνερ
- «Κυρία Λόουρι και Υιός» (2019): Σε σκηνοθεσία του Αντριαν Νόουμπλ με τον Τίμοθι Σπαλ στον ρόλο του Λόουρι
