Πώς και κατά πόσο επηρεάζονται οι έφηβοι από όσα βλέπουν στην τηλεόραση και πόσο εύκολο είναι να πέσουν σε παγίδες μίσους που τους περιμένουν στο διαδίκτυο; Οι μαρτυρίες των νεαρών ανδρών που κατάφεραν να ξεφύγουν από την επιρροή διαδικτυακών μισογυνικών ομάδων, τις οποίες δημοσίευσε πρόσφατα η Telegraph μετά από έρευνα της Σάρλοτ Λίτον, συγκλονίζουν.

Ο Νικ, γράφει η λονδρέζα δημοσιογράφος, μεγάλωσε βλέποντας ταινίες και τηλεοπτικές σειρές όπου ο καλός κερδίζει το κορίτσι. Και περίμενε ότι η ζωή του θα ακολουθούσε την ίδια τροχιά. Αλλά όταν ο τότε ντροπαλός 15χρονος φλέρταρε με συμμαθήτριές του, εκείνες τον απέρριπταν συνεχώς, με αποτέλεσμα να νιώθει «ακόμα πιο απελπισμένος και θυμωμένος».

Αρχισε να ρυθμίζει το ξυπνητήρι του στις 2 το πρωί και να ψάχνει στο διαδίκτυο συμβουλές για γνωριμίες, επί ώρες πριν πάει σχολείο. Οσα περισσότερα κλικ έκανε, τόσο περισσότερο οι αλγόριθμοι τον έστελναν σε Pickup Artists «και άλλα μισογυνικά πράγματα, που χρησίμευαν ως σημείο εισόδου στον αγωγό ριζοσπαστικοποίησης». (Pickup Artists ή PUA: Αυθεντίες της αποπλάνησης που αναπτύσσουν επιθετικές τακτικές για να «παίζουν» με τις γυναίκες και να κάνουν σεξ μαζί τους.)

Σύντομα ο Νικ βρέθηκε σε φόρουμ για incels –ακούσια ανέραστους, που θέλουν να κάνουν σεξ αλλά δεν βρίσκουν ανταπόκριση– όπου άνδρες σε παρόμοιες συνθήκες καταφέρονταν εναντίον των γυναικών που τους απέρριπταν, δημιουργώντας φαντασιώσεις για τρομακτικές τιμωρίες τις οποίες θα επέβαλλαν σε όσες δεν αναγνώριζαν την αξία τους.

Ο Νικ δεν είναι ο μόνος. Η εκπληκτική έκθεση («Απειλές για την Κοινωνική Συνοχή και τη Δημοκρατική Ανθεκτικότητα») της Ντέιμ Σάρα Καν προειδοποίησε πέρυσι, όταν δημοσιεύθηκε, ότι ο αριθμός των incels στο Ηνωμένο Βασίλειο αυξάνεται.

Η μισογυνική ιδεολογία, δήλωσε η πρώην ανεξάρτητη σύμβουλος της βρετανικής κυβέρνησης για την καταπολέμηση του εξτρεμισμού, «επηρεάζει όλο και περισσότερο τους νεαρούς άνδρες και ενθαρρύνει την υποστήριξη εξτρεμιστικών πεποιθήσεων και συμπεριφορών». Μια πολύ ανησυχητική δημοσκόπηση του 2023 διαπίστωσε ότι σχεδόν οι μισοί άνδρες ηλικίας 16 έως 24 ετών στο Ηνωμένο Βασίλειο βλέπουν θετικά τον τοξικό influencer Αντριου Τέιτ, που προωθεί τον μισογυνισμό και τον σεξισμό.

Ο όρος incel χρονολογείται από ένα διαδικτυακό φόρουμ της δεκαετίας του 1990, αρχικά γνωστό ως betas. Το παλιό παρατσούκλι καταργήθηκε σταδιακά, κυρίως μέσω ενός νήματος στο Reddit, το οποίο είχε περισσότερους από 40.000 χρήστες, μέχρι τη στιγμή που έκλεισε, το 2017, σημειώνει η Λίτον στην Telegraph. Κινητήρια δύναμή του ήταν άθλιες προτροπές, όπως «αν ένας άνδρας δεν μπορεί να ελέγξει τις επιθυμίες του, καλύτερα να βιάσει», «Οι γυναίκες είναι ο ορκισμένος εχθρός». «Δεν είναι θεοί, είναι απλώς ένας σκουπιδοντενεκές για γ-νο χ-ι».

Εικονικό περιβάλλον προετοιμασίας για ειδεχθείς πράξεις

Τέτοιοι διαδικτυακοί χώροι ευδοκιμούν λόγω της οργής ανδρών που ενθαρρύνονται από ομοίους τους να μετατρέπουν τις βάναυσες προσβολές τους εναντίον των γυναικών σε πραγματική βία. Σύμφωνα με τον δρ Σεμπάστιαν Σούτε, ομιλητή στο συνέδριο για τη ρητορική μίσους «Words Matter!» πέρυσι στο Οσλο, «η αυξανόμενη ακαδημαϊκή βιβλιογραφία έχει συνδέσει τη διαδικτυακή ρητορική μίσους με επιθέσεις εκτός σύνδεσης», με το εικονικό περιβάλλον να προσφέρει γόνιμο έδαφος για απευαισθητοποίηση προς επικίνδυνους σκοπούς.

Σε αυτό το περιβάλλον βρέθηκε ο Νικ. Οσο περισσότερο παρέμενε στο διαδίκτυο, σημειώνει η Λίτον στην Telegraph, τόσο περισσότερο προσπαθούσε να αναπαράγει τις συμβουλές άλλων incels στην πραγματική ζωή. «Αρχισα να είμαι πολύ ανοιχτός στο να παραβιάζω τα σωματικά όρια με τα κορίτσια που γνώριζα» παραδέχεται.

Σήμερα, στα 26 του, πιστεύει ότι τον προετοίμαζαν για να διαπράξει σεξουαλική επίθεση ή κάτι ακόμα χειρότερο. Η ενθάρρυνση να κάνει «μικρά πράγματα, όπως το να αγκαλιάζω άτομα όταν ήξερα ότι δεν ήθελαν ή να χουφτώνω βιαστικά» είχε σκοπό «να με απευαισθητοποιήσει για να κάνω πολύ πιο φρικτά πράγματα, όπως βιασμό ή ανθρωποκτονία». Ο έπαινος περίμενε όσους ακολουθούσαν, «ειδικά όσο πιο ξεκάθαρα γραφόταν ότι το άτομο που έπαιρνε το μήνυμα ένιωθε άβολα με αυτό που συνέβαινε».

Σημείο καμπής για τις μαζικές δολοφονίες από incels ήταν η Ισλα Βίστα της Καλιφόρνιας τον Μάιο του 2014, όταν ο 22χρονος Ελιοτ Ρότζερ δολοφόνησε έξι ανθρώπους και τραυμάτισε άλλους 14, προτού στρέψει το όπλο στον εαυτό του.

Προηγουμένως είχε στείλει με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο το μανιφέστο του, ένα κείμενο 107.000 λέξεων με τίτλο «My Twisted World: The Story of Elliot Rodger»(Ο στρεβλός κόσμος μου: η ιστορία του Ελιοτ Ρότζερ) σε διάφορες επαφές, μεταξύ των οποίων μέλη της οικογένειάς του και ένας θεραπευτής, και ανέβασε στο YouTube ένα βίντεο με τίτλο «Elliot Rodger’s retribution» (Η τιμωρία του Ελιοτ Ρότζερ).

«Ολα τα βάσανά μου σε αυτόν τον κόσμο προέρχονται από την ανθρωπότητα, ιδιαίτερα από τις γυναίκες» έγραψε. «Μια βίαιη πράξη εκδίκησης… η τελική λύση για την αντιμετώπιση όλων των αδικιών που έπρεπε να υποστώ από τις γυναίκες και την κοινωνία».

Μετά την Ισλα Βίστα, το όνομα του Ρότζερ έχει αναφερθεί από άλλους κατά συρροήν δολοφόνους, όπως ο Κρίστοφερ Χάρπερ-Μέρσερ, ο οποίος σκότωσε εννέα άτομα στο Ορεγκον το 2015, ο Σκοτ Μπάιερλ, υπεύθυνος για τον πυροβολισμό επτά γυναικών –δύο από τις οποίες θανάσιμα– το 2018 σε ένα στούντιο γιόγκα στο Ταλαχάσι, προτού αυτοκτονήσει, και ο Αλεκ Μινάσιαν, ο οποίος δολοφόνησε την ίδια χρονιά 10 άτομα σε επίθεση με φορτηγάκι στον Καναδά (αργότερα δήλωσε στους ερευνητές ότι είχε σκοπό να σκοτώσει όσο το δυνατόν περισσότερους, έχοντας εμπνευσθεί από την εικονική κοινότητα).

Η βίαιη ιδεολογία έχει εκδηλωθεί και στο Ηνωμένο Βασίλειο, τονίζει η Λίτον στην Telegraph. Το 2021, ο 22χρονος Τζέικ Ντέιβισον σκότωσε πέντε άτομα στο Πλίμουθ, μεταξύ των οποίων τη μητέρα του και ένα τρίχρονο κοριτσάκι. Ο Ντέιβισον είχε εκφράσει μισογυνικές απόψεις στο διαδίκτυο, έχοντας εγγραφεί σε φόρουμ του Reddit σχετικό με τους incels.

Οι ερευνητές λένε ότι είναι αδύνατο να βρεθεί ο αριθμός των ανδρών που απαρτίζουν αυτές τις διαδικτυακές ομάδες, αλλά ο Αντριου Τόμας, ανώτερος λέκτορας Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Σουάνσι, εξηγεί στην Telegraph: «Πιστεύω ότι μπορούμε με βεβαιότητα να πούμε ότι ο αριθμός των ανδρών που προσδιορίζονται ως incels είναι τουλάχιστον εξαψήφιος, και είναι πολύ περισσότεροι αν το θεωρήσουμε ως μια ετικέτα για τη σεξουαλική κατάσταση κάποιου – και όχι ως ταυτότητα. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι στο διαδίκτυο υπήρξε αύξηση του μίσους προς τις γυναίκες, πιθανότατα επειδή η κοινότητα εκτέθηκε περισσότερο και επομένως απέκτησε περισσότερα μέλη».

Απελπισία και εκδικητικότητα

Στο διαδίκτυο οι οπαδοί μιλούν για «blackpilling» (κυρίαρχη ιδεολογία των incels: η πεποίθηση ότι οι γυναίκες είναι ρηχές και κοιμούνται μόνο με ελκυστικούς άνδρες), όπου οι άνδρες νιώθουν απελπισία από την κατάστασή τους με τις γυναίκες και είτε εγκαταλείπουν εντελώς την προσπάθεια να τις κυνηγήσουν είτε προβαίνουν σε βίαιες πράξεις ως μορφή εκδίκησης. Υπάρχει επίσης το «redpilling», όπου οι οπαδοί πιστεύουν ότι ο φεμινισμός έχει προκαλέσει λανθασμένα ανισορροπία στις υπάρχουσες δομές εξουσίας των φύλων.

Η εξάπλωση του YouTube και του TikTok έχει διευρύνει ακόμη περισσότερο την εμβέλειά τους. Οι εν λόγω πλατφόρμες έχουν μεν κατευθυντήριες γραμμές σχετικά με τη ρητορική μίσους, αλλά μια έκθεση του 2022 από το Κέντρο για την Αντιμετώπιση του Ψηφιακού Μίσους (CCDH) διαπίστωσε ότι οι κύριες πλατφόρμες μέσων κοινωνικής δικτύωσης επιτρέπουν την είσοδο στην «incelosphere», με αναρτήσεις σε φόρουμ που παραπέμπουν συχνότερα στο YouTube, αναφέρει η Σάρλοτ Λίτον στην Telegraph.

Ο Αντριου Τέιτ έχει αναδειχθεί σε ηγετική φυσιογνωμία στο βασίλειο των incels, που αυξάνεται συνεχώς. Αν και δεν αναφέρει ποτέ τον εαυτό του ως incel, ο φερόμενος «βασιλιάς του τοξικού ανδρισμού», που μόνο στο X έχει πάνω από 10 εκατ. ακολούθους, χρησιμοποιεί συχνά την ορολογία της κοινότητας και ενθαρρύνει τη βία κατά των γυναικών με «μαργαριτάρια» του τύπου «αν φέρεις τον εαυτό σου σε θέση να βιαστείς, πρέπει να [φέρεις] κάποια ευθύνη» και «πιστεύω ότι η γυναίκα ανήκει στον άνδρα». Επί του παρόντος, πάντως, ο Τέιτ αναμένει τη δίκη του για εμπορία ανθρώπων, βιασμό και σύσταση ομάδας οργανωμένου εγκλήματος. Ωστόσο αρνείται ότι έχει διαπράξει κάποιο αδίκημα.

Ενα άλλο αγόρι, ο Μπόμπι, δήλωσε στην Telegraph ότι πριν από χρόνια απογοητευόταν όλο και περισσότερο από την προφανή αποτυχία του με τις γυναίκες. Η απογοήτευσή του ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 2000, βλέποντας ταινίες όπως η εφηβική σεξοκωμωδία «American Pie» (1999). «Σε εκείνο το σημείο δυσκολευόμουν να διαχωρίσω τη μυθοπλασία από την πραγματικότητα. Νόμιζα ότι ο κόσμος ήταν όπως στις ταινίες που έβλεπα, με την έννοια ότι η αξία σου καθορίζεται από το με ποιον έχεις ερωτική σχέση και πόσο σεξ κάνεις» είπε.

Το αίσθημα της αναξιότητας τον έκανε να θέλει ακόμα πιο κολασμένα να έχει κοπέλα και να κάνει σεξ. Για τον Μπόμπι (35 ετών σήμερα) ήταν σαν χορογραφημένα βήματα που απλώς δεν κατάφερε να κατακτήσει. Οι επαναλαμβανόμενες αποτυχίες τον οδήγησαν σε έναν τρόπο σκέψης με τον οποίο, ουσιαστικά, αντιμετώπιζε τις γυναίκες «σαν αυτόματους πωλητές ή σαν το ρομαντικό τόξο σε ένα βιντεοπαιχνίδι. Απλά έπρεπε να πετύχω αυτά τα σημεία ελέγχου» –έναν αριθμό τηλεφώνου, μετά ένα ραντεβού– «και μετά θα με φιλήσει».

Στο πανεπιστήμιο υιοθέτησε μια άλλη τακτική: φώναζε σε όσες περνούσαν στην πανεπιστημιούπολη ότι «θα ήταν όμορφες αν χαμογελούσαν περισσότερο» ή ότι θα ήταν πιο ελκυστικές χωρίς μακιγιάζ. Ηταν ένα έναυσμα συζήτησης για ταινίες και τραγούδια των One Direction, σκέφτηκε.

Εριχνε τα δίχτυα του αρκετά μακριά, εμπλέκοντας συστηματικά γυναίκες που δεν έλκονταν από άνδρες ή είχαν φίλο. Ενας από αυτούς εμφανίστηκε δίπλα στην κοπέλα του λίγα λεπτά αφότου ο Μπόμπι της είχε προτείνει ραντεβού. Αυτή η «ταπεινωτική στιγμή» ήταν μια από τις πολλές που τον έκαναν να κατηγορεί τις γυναίκες που το είχαν «τόσο εύκολο», λέει, αλλά και τα αγόρια τους. «Σίγουρα με θυμάμαι να σκέφτομαι “τι στο διάολο θα κάνεις με αυτόν τον τύπο, σε τι είναι καλύτερος από μένα;”» λέει.

Η Κέιτι, φίλη του Μπόμπι στο πανεπιστήμιο, τον θυμάται να «ξεσπάει» συχνά όταν τον απέρριπταν. «Μου έρχεται στο μυαλό η φράση “ήταν έξαλλος”… υπήρχε η αίσθηση ότι δεν ήξερες πότε θα τιναζόταν από κάτι» θυμάται. Δεν ήταν μόνο η απογοήτευση για όσες τον απέρριπταν ή για το ποιον επέλεγαν αντί για εκείνον, αλλά και για τον ίδιο του τον εαυτό. Ηταν συχνά απελπισμένος και κάθε τόσο αναρωτιόταν: «Τι συμβαίνει με εμένα; ​​Γιατί τα κάνω θάλασσα συνεχώς; Γιατί οι γυναίκες δεν ανταποκρίνονται;».

Οσο πιο αμήχανος και μόνος ένιωθε, τόσο περισσότερο αναδύονταν εκείνες οι «παρεμβατικές» σκέψεις που τον ωθούσαν στη βία. «Είχα γλιστρήσει σε τρόπους σκέψης των incels» λέει ο Μπόμπι. Πιστεύει πως η αυξανόμενη αστάθειά του θα μπορούσε να είχε οδηγήσει σε πρωτοσέλιδα όπως αυτά που αναφέρονται όλο και πιο συχνά σε δολοφόνους incels.

Αμφισβητώντας αρρωστημένες πεποιθήσεις

Η ανάμνηση του Μπόμπι από την πρώτη φορά που άκουσε για την Ισλα Βίστα είναι αποσπασματική, αλλά όταν διάβασε το μανιφέστο του Ρότζερ ήταν αλλιώς. «Σε μερικές από τις χειρότερες στιγμές μου, που δεν καταλάβαινα τους ανθρώπους, μπορούσα να δω τον εαυτό μου να σκέφτεται αυτά τα πράγματα. Αλλά ήταν κάτι στο οποίο δεν ήθελα καθόλου να συμμετέχω» λέει στην Telegraph. Αντί να εμπνευσθεί από έναν επίδοξο συμπάσχοντα, όπως φαίνεται ότι έκαναν πολλοί άλλοι άνδρες στα φόρουμ, ο Μπόμπι τρομοκρατήθηκε.

Το ξέσπασμα του Ρότζερ –το είδος της πράξης που οι Μυστικές Υπηρεσίες των ΗΠΑ περιέγραψαν κατόπιν ως «μισογυνικό εξτρεμισμό»– ήταν ένα σημείο καμπής και για τον Νικ. Θυμάται ότι ξύπνησε το επόμενο πρωί, είδε το μανιφέστο του Ρότζερ σε έναν διαδικτυακό λογαριασμό που ακολουθούσε και το εξέλαβε «ως μια κόκκινη προειδοποιητική σημαία για να αρχίσω να αμφισβητώ τις πεποιθήσεις μου».

Ο Νικ θεωρεί τον εαυτό του «τυχερό» που ένιωσε αυτόν τον τρόμο μέσα του, «επειδή θεωρητικά είχα και τα δύο απαραίτητα ψυχικά συστατικά για να μετατραπώ σε δολοφόνο: ισχυρή πίστη σε μια ιδεολογία που καλούσε σε μαζική βία και την ικανότητα να προετοιμάζομαι για να αναλάβω κάτι τέτοιο». Παραδέχεται ακόμη: «Είχα ενδιαφέρον για την τρομοκρατία και την αντιτρομοκρατία και είχα διαβάσει πολλά για παλιότερα τρομοκρατικά γεγονότα, πυροβολισμούς σε σχολεία, αεροπειρατείες και τρόπους που τα πράγματα θα μπορούσαν να είχαν γίνει χειρότερα αν οι δράστες είχαν προετοιμαστεί καλύτερα».

Αμέσως μετά έφυγε από τα φόρουμ των incels, αλλά δεν έχει καμία αμφιβολία ότι θα γέμισαν με σχόλια «θεοποίησης» του Ρότζερ μετά τις δολοφονίες του. Πριν από μερικά χρόνια ο Νικ άρχισε να κάνει ψυχοθεραπεία. «Εχω αποδεχτεί ότι ήμουν ένα πιόνι σε έναν πολύ μεγαλύτερο διαδικτυακό μηχανισμό ριζοσπαστικοποίησης, που έχει δημιουργηθεί σκόπιμα για να οδηγεί θυμωμένους νέους άνδρες σαν εμένα σε απόψεις μίσους» λέει σήμερα.

Ο Αντριου Τόμας είναι συν-συγγραφέας της μεγαλύτερης μελέτης για την ψυχολογία ζευγαρώματος των incels, που δημοσιεύθηκε το 2023.  Διαπίστωσε ότι «οι συμπεριφορές πηγάζουν από μια βαθιά ριζωμένη δυσπιστία προς τις γυναίκες και ένα αίσθημα θυματοποίησης που συνδέεται με το φεμινιστικό κίνημα». (Οι συγγραφείς σημείωσαν επίσης ότι ένα σημαντικό μέρος των incels στο δείγμα μιας προηγούμενης μελέτης παρουσίαζε χαρακτηριστικά που συνάδουν με διαταραχή του φάσματος του αυτισμού, κατηγορία στην οποία εντάσσεται και ο Μπόμπι).

Με ελάχιστες διαδικτυακές ρυθμίσεις, μια κοινωνία όπου η εξάρτηση από το διαδίκτυο έχει εκτοξευθεί στα ύψη και με τα ποσοστά σεξουαλικών επαφών μεταξύ των νέων να μειώνονται κατακόρυφα, το τοπίο των incels δεν ήταν ποτέ πιο γόνιμο.

Ψυχολογία αίρεσης

Ο Μάρκους*, 23 ετών, ήταν «παράδειγμα τοξικού incel» μέχρι πριν από λίγα χρόνια. Εξηγεί στην Telegraph ότι οι διαδικτυακές κοινότητες, στις οποίες οι ομοϊδεάτες του ξεστομίζουν το μίσος τους, προσφέρουν ένα είδος ψεύτικης συντροφικότητας. «Εχουν σχεδιαστεί για να διασφαλίσουν ότι δεν θα βγεις ποτέ από τη φυσαλίδα του μίσους για να αναζητήσεις κάποια πραγματική οικειότητα», θυμάται.

Τέτοιες ομάδες βασίζονται σε μια ψυχολογία αίρεσης που αποκόπτει οποιονδήποτε θα μπορούσε να αμφισβητήσει τις απόψεις τους, δημιουργεί ένα περιβάλλον που ενισχύει προϋπάρχουσες πεποιθήσεις, στο οποίο κανόνας είναι ο βαθιά ριζωμένος μισογυνισμός και συζητήσεις για τη διανοητική κατωτερότητα των γυναικών, που σημαίνει ότι τα σώματά τους πρέπει να παραχωρούνται στους άνδρες μέσω ενός κυβερνητικά καθορισμένου συστήματος, ή πώς πρέπει να λιμοκτονούν, να κακοποιούνται ή να στέλνονται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης επειδή απορρίπτουν τις προτάσεις ενός άνδρα.

Η έκθεση του CCDH το 2022 διαπίστωσε επίσης ότι κάθε 29 λεπτά, αναρτήθηκε σε φόρουμ incel η λέξη «βιασμός» (ή μια παραλλαγή της), ενώ οι αναρτήσεις που αναφέρουν ή υπερασπίζονται τους μαζικούς δολοφόνους incel αυξήθηκαν κατά 59% μέσα σε ένα χρόνο. «Ηταν πολύ εύκολο να γλιστρήσεις μέσα σε αυτό», λέει ο Μάρκους για αυτόν τον διαδικτυακό κόσμο. «Οταν συνειδητοποιείς πόσο δυσκολεύεσαι με την οικειότητα, θα ακούσεις τον πρώτο άνθρωπο που ενδιαφέρεται». Ο Μάρκους έχει εγκαταλείψει, επίσης, εντελώς τα παλιά του λημέρια των incel.

Προσπάθειες παρέμβασης

Η Σάρλοτ Λίτον γράφει στην Telegraph ότι αρκετοί από τους πρώην incels με τους οποίους συνομιλεί αναφέρουν ότι το διαδίκτυο βοήθησε στην αποκατάστασή τους, ειδικά οι χρήστες του r/IncelExit, ενός follow-up thread στο Reddit που είναι αφιερωμένο στην απομάκρυνση των ανθρώπων από τον μισογυνισμό, και οι streamers του YouTube που αντιμετωπίζουν τη ζημιά των αναρτήσεων μίσους στα βίντεό τους.

Παρ’ όλα αυτά, η καταστροφή που συντελείται από επιδραστικούς μισογύνηδες όπως ο Αντριου Τέιτ είναι μεγάλη. Ο Νικ ανησυχεί για τη δύναμη που ασκεί ο Τέιτ στους σημερινούς μαθητές. «Ξέρω ότι τα σχολεία, τόσο στις ΗΠΑ όσο και στο Ηνωμένο Βασίλειο, χρειάστηκε να κάνουν ομαδικές παρεμβάσεις [όπως μαθήματα σχετικά με το τι συνιστά μισογυνική συμπεριφορά] στους άρρενες μαθητές τους, επειδή πολλοί από αυτούς φαίνεται να θαυμάζουν τον Τέιτ» λέει στην Telegraph. Τον περασμένο Φεβρουάριο, δε, οι Εργατικοί ανακοίνωσαν ένα σχέδιο για την εισαγωγή νεαρών ανδρών στα σχολεία, οι οποίοι θα λειτουργούν ως μέντορες παρέχοντας ένα «αντίβαρο» στην υποκίνηση βίας κατά των γυναικών.

Το κοινό του Νικ, του Μπόμπι και του Μάρκους είναι η ανακούφιση που νιώθουν και οι τρεις έχοντας απελευθερωθεί από τις παλιές απόψεις τους. Ωστόσο όλοι τους δυσκολεύονται έκτοτε να διατηρήσουν σχέσεις. Και ίσως αυτό είναι ένα υποπροϊόν των πικρών πρώτων προσπαθειών τους, παρατηρεί η Λίτον στην Telegraph.

Για τον Μπόμπι, μια μορφή εξιλέωσης για το παρελθόν του είναι να τα βάζει με ορκισμένους incels στα social media, με την ελπίδα ότι θα μπορούσε να αποτρέψει άλλους από το να ακολουθήσουν την ίδια πορεία. Είναι «μια πολύ τρομακτική ώρα» λέει ο Μπόμπι για αυτές τις γωνιές του διαδικτύου, προσθέτοντας ότι δεν έχει βρει ακόμη τρόπο να «προσεγγίσει πραγματικά αυτούς τους τύπους». Είναι όμως αποφασισμένος να το κάνει: «Πριν κάνουν κάτι κακό, χειρότερο από αυτό που ήδη κάνουν».

Αλλού οι προσπάθειες να σπάσει αυτή η γεμάτη μίσος σφαίρα αντρίλας (manosphere) φαίνονται αποσπασματικές ή απουσιάζουν εντελώς. Μετά το δολοφονικό αμόκ του 22χρονου Τζέικ Ντέιβισον, που αιματοκύλισε το Πλίμουθ της νοτιοδυτικής Αγγλίας, μια συνάντηση στην οποία συμμετείχαν οικογένειες των θυμάτων και ο βουλευτής τους οδήγησε σε εκκλήσεις στο Ηνωμένο Βασίλειο για διαδικτυακή «αποστράγγιση του βάλτου» («drain the swamp», αγαπημένη φράση του Τραμπ  και άλλων πολιτικών). Το επόμενο έτος ο αριθμός των ανδρών που παραπέμφθηκαν στο Prevent –το αντιτρομοκρατικό πρόγραμμα της βρετανικής κυβέρνησης– για ιδεολογία σχετική με το incel είχε αυξηθεί κατά 25 φορές.

Ο Νόμος για την Ασφάλεια στο Διαδίκτυο, ο οποίος υποτίθεται ότι θα επιβάλει αυστηρότερους ελέγχους για την καταχρηστική συμπεριφορά στο διαδίκτυο, ψηφίστηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο στα τέλη του 2023. Ωστόσο προς το παρόν πολλές αποφάσεις παραμένουν στον έλεγχο των τεχνολογικών πλατφορμών και δεν υπάρχουν στοιχεία που να υποδηλώνουν ότι γίνονται θετικές αλλαγές, γράφει η Σάρλοτ Λίτον στην Telegraph. Σύμφωνα, δε, με το Κέντρο Ερευνας και Αποδείξεων για Απειλές Ασφαλείας «είναι απίθανο το φαινόμενο incel, ή τουλάχιστον οι ιδέες που το στηρίζουν, να εξαφανιστεί σύντομα».

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News