Η πρώτη παράσταση εν καιρώ πολέμου στο κτίριο της Οπερας, που μετράει 150 χρόνια χορού, μουσικής και ομορφιάς, ήταν ένα ακόμη σημάδι ότι η ζωή στην ουκρανική πρωτεύουσα επιστρέφει σταδιακά στους κανονικούς ρυθμούς, παρά το γεγονός ότι οι ρωσικές δυνάμεις συνεχίζουν να χτυπούν μια στο τόσο την πόλη. Τα καταστήματα άνοιξαν ξανά, τα πάρκα γέμισαν με κόσμο και τα μπαρ και τα εστιατόρια ξαναβρήκαν επιτέλους τους θαμώνες τους – μέχρι τις 23:00, οπότε απαγορεύεται η κυκλοφορία.
Στη Λυρική, βέβαια, υπάρχει ένας περιορισμός: από τις 1.700 θέσεις μόνο οι 300 μπορούν αν χρησιμοποιηθούν, για την περίπτωση που πρέπει να γίνει εκτάκτως μια γρήγορη εκκένωση κατά τη διάρκεια αεροπορικής επιδρομής. Ωστόσο, ο 74χρονος βετεράνος σκηνοθέτης Βίκτορ Λιτβίνοφ που σκηνοθέτησε το «We dance Strauss» ήταν ενθουσιασμένος που επέστρεψε στη σόουμπιζ. «Σε όλους αρέσει να νιώθουν απαραίτητοι και να έχουν έναν σκοπό», είπε στην Telegraph.
Χτισμένη σε αναγεννησιακό στιλ –όταν η Ουκρανία βρισκόταν υπό τσαρική κυριαρχία– η Λυρική Σκηνή του Κιέβου ήταν ένας από τους κορυφαίους χώρους τέχνης της ρωσικής αυτοκρατορίας, όπως και τα Μπαλσόι στη Μόσχα. Το 1911 συνέβη εκεί κάτι τραγικό: Ο ρώσος πρωθυπουργός, Πιότρ Αρκάντιεβιτς Στολίπιν, δολοφονήθηκε κατά τη διάρκεια μιας παράστασης. Ο φονιάς του, ένας εβραίος αριστερός επαναστάτης, τον πυροβόλησε όταν ο σωματοφύλακάς του πρωθυπουργού είχε βγει για λίγο έξω για να καπνίσει. Οταν ανέλαβαν οι Μπολσεβίκοι, υπήρξαν προσπάθειες να σταματήσει το Θέατρο να λειτουργεί ως ελιτίστικο ίδρυμα, αλλά τελικά «επέζησε» για να γίνει το πολιτιστικό ορόσημο της χώρας.
Στον απόηχο της εισβολής του Πούτιν, οι καλλιτεχνικοί διευθυντές της Εθνικής Λυρικής Σκηνής έχουν απαγορεύσει τα καλλιτεχνικά δρώμενα που έχουν ρωσική ταυτότητα. Αν άλλες χώρες στην Ευρώπη σκέφτηκαν το ίδιο τον πρώτο καιρό του πολέμου, η Ουκρανία είχε κάθε λόγο και να το σκεφτεί και να το πράξει. Η Βορατνιούκ δεν ήταν η μόνη μπαλαρίνα που ένιωσε την παράσταση της Παρασκευής σαν μια μεγάλη πρόκληση ύστερα από τόσον καιρό απραξίας. Η κορυφαία μπαλαρίνα Ράισα Μπάτενκορτ τραυματίστηκε στο πόδι όταν χόρευε γιατί είχε να προπονηθεί πολύ καιρό.
Στο τέλος της βραδιάς, πάντως, και αφού ολοκλήρωσαν τον Γαλάζιο Δούναβη του Στράους, οι χορευτές ζήτησαν –σαν νεαροί σπουδαστές του φυτωρίου– με αγωνία, τη γνώμη του Λιτβίνοφ, ενός πρώην χορευτή, πολύ απαιτητικού στην τεχνική του χορού. Η «ετυμηγορία» του για αυτή την πρώτη βραδιά μπαλέτου; «Οχι τέλειο ακόμα, αλλά πολύ καλό για πρώτη φορά μετά από τόσον καιρό. Βέβαια, δεν θα γινόταν να είναι όλα τέλεια», είπε. «Αλλά γενικά είμαι πολύ χαρούμενος».
