Πίσω από τα τείχη του Ουίνδσορ στο δείπνο για τον Τραμπ

Εντός των πέτρινων τειχών ενός κάστρου σχεδόν χιλίων ετών, εκεί όπου ο χρόνος έχει ποτίσει κάθε τοίχο με μνήμες βασιλικής αίγλης, στήθηκε ένα από τα πιο παράδοξα «συμπόσια» της εποχής μας. Το βρετανικό κρατικό δείπνο προς τιμήν του Ντόναλντ Τραμπ δεν ήταν απλώς μια τελετουργία διπλωματικής τυπικότητας∙ ήταν μια σκηνή όπου οι ισχυροί του κόσμου κάθισαν πλάι-πλάι, ελπίζοντας να κερδίσουν λίγη από την εύνοια του αμερικανού προέδρου.

Η εικόνα έμοιαζε βγαλμένη από μεσαιωνικό χρονικό. Ενα μακρύ τραπέζι, λαμπερά κηροπήγια, 1.452 μαχαιροπίρουνα που άστραφταν κάτω από τις πανοπλίες των ιπποτών, και 160 πρόσωπα που αντιπροσώπευαν το χρήμα, την πολιτική, την τεχνολογία και τα ΜΜΕ. Στο κέντρο, ο Τραμπ, με λευκό παπιγιόν, χαμογελούσε πανευτυχής: «Ενας πρόεδρος που, έστω για μία νύχτα, αντιμετωπιζόταν σαν μονάρχης, από έναν πραγματικό βασιλιά», όπως έγραψαν οι Times της Νέας Υόρκης.

Ο Κάρολος Γ’, με τη φωνή του να αντηχεί στην ψηλοτάβανη αίθουσα, μίλησε για τον «αξιοσημείωτο δεσμό» ανάμεσα στο Ηνωμένο Βασίλειο και τις Ηνωμένες Πολιτείες, για τη φιλία και την κοινή πίστη στην ελευθερία. Δεν παρέλειψε όμως να αφήσει διακριτικά αιχμές για το περιβάλλον και την Ουκρανία. Ο Τραμπ, απτόητος, έδειχνε να απολαμβάνει τη στιγμή.

«Είναι μοναδικό προνόμιο να είμαι ο πρώτος αμερικανός πρόεδρος που καλωσορίζεται εδώ», είπε συγκινημένος και ξεχνώντας –όπως το συνηθίζει– ότι κι άλλοι πρόεδροι είχαν περάσει το κατώφλι του Ουίνδσορ, απλώς όχι για κρατικό δείπνο. Συνήθως, άλλωστε, τα επίσημα γεύματα φιλοξενούνται στο Μπάκιγχαμ, που αυτό τον καιρό βρίσκεται υπό ανακαίνιση.

Η Βρετανία ήξερε πολύ καλά τι έκανε: κάθε τιμή, κάθε χειρονομία, κάθε ποτήρι σαμπάνιας είχε στόχο να καταστήσει τον πρόεδρο πιο ευέλικτο στις συνομιλίες που θα είχε την επόμενη μέρα με τον Κιρ Στάρμερ.

Ενα δείπνο για τους ισχυρούς

Η αίθουσα δεν φιλοξενούσε τραγουδιστές, ηθοποιούς και προσωπικότητες της μόδας, με τις οποίες ο Τραμπ συχνά αγαπά να φωτογραφίζεται. Τούτη τη φορά δεν επρόκειτο για «λάμψη» αλλά για πραγματική ισχύ. Το placement, το σχέδιο δηλαδή με βάση το οποίο κάθισαν οι προσκεκλημένοι, «αν σωθεί για τις μελλοντικές γενιές, θα μπορούσε να διαβαστεί σαν ο απόλυτος χάρτης εξουσίας της Δύσης», σχολιάζουν εύστοχα οι ΝΥΤ.

Δίπλα στον βρετανό πρωθυπουργό Κιρ Στάρμερ βρέθηκε ο Στίβεν Σβάρτσμαν της Blackstone, ενώ λίγο παρακάτω καθόταν ο Μπράιαν Μόινιχαν της Bank of America. Ο Σαμ Αλτμαν, το παιδί-θαύμα της Τεχνητής Νοημοσύνης, κάθισε δίπλα στην Κέμι Μπάντενοκ, επικεφαλής των Συντηρητικών. Ο Ντέμης Χασάμπης της DeepMind, ο Σάτια Ναντέλα της Microsoft, ο Μαρκ Μπένιοφ της Salesforce, ήταν όλοι εκεί. Φυσικά και ο Τιμ Κουκ της Apple.

Η παρουσία του Κουκ προκάλεσε ιδιαίτερη αίσθηση. Μόλις λίγες εβδομάδες νωρίτερα, είχε πάει στον Λευκό Οίκο για να προσφέρει στον Τραμπ έναν κρύσταλλο Corning πάνω σε χρυσή βάση. Ηταν μια συμβολική χειρονομία συμφιλίωσης. Ο Τραμπ είχε ενοχληθεί πολύ με τον Κουκ, που δεν τον είχε συνοδεύσει σε επίσημο ταξίδι στη Μέση Ανατολή. Τώρα, στο Ουίνδσορ, ο Κουκ καθόταν δίπλα στην Τίφανι Τραμπ.

Ο Κουκ, όμως, δεν ήταν ο μόνος «εχθρός» του Τραμπ που παρέστη στο δείπνο. Σε μια πιο απόμερη θέση, έντεχνα τοποθετημένος εκτός του οπτικού πεδίου του Τραμπ, καθόταν ο Ρούπερτ Μέρντοκ. Ο μεγιστάνας του Τύπου, ύστερα από δεκαετίες μιας σχέσης γεμάτης σκαμπανεβάσματα, κατάφερε τελικά να «σκοτωθεί» με τον Τραμπ, όταν πρόσφατα η Wall Street Journal, το καμάρι της αυτοκρατορίας του, αποκάλυψε στοιχεία για τη σχέση του Τραμπ με τον Τζέφρι Επσταϊν. Ο αμερικανός πρόεδρος αντέδρασε μηνύοντας τον ίδιο τον Μέρντοκ.

Κι όμως, στο Ουίνδσορ, ο Μέρντοκ ήταν παρών, αναγκασμένος να ακούει εγκώμια για τον άνθρωπο με τον οποίο βρίσκεται σε ανοιχτή αντιπαράθεση. Σε μια ακόμη ειρωνεία της συγκεκριμένης βραδιάς, δίπλα του καθόταν ο προσωπάρχης του Στάρμερ, επίσης συχνός στόχος των εφημερίδων του αυστραλού μεγιστάνα.

Η βραδιά κύλισε πολύ «γλυκά», αλλά αυτό δεν έσβησε τη δίψα του Τραμπ για εκδίκηση. Αμέσως μετά το δείπνο, κατέφυγε στα κοινωνικά δίκτυα, όπου, με μεγάλη χαρά, ανακοίνωσε ότι το δίκτυο ABC έκοψε την εκπομπή του κωμικού Τζίμι Κίμελ, σκληρού επικριτή του. Δήλωσε επίσης ότι χαρακτηρίζει το κίνημα Antifa «μεγάλη τρομοκρατική οργάνωση». Ολα αυτά, λίγο πριν πάει για ύπνο σε ένα από τα δωμάτια του κάστρου.

Το κάστρο και ο πραγματικός κόσμος

Το Ουίνδσορ δεν είναι απλώς ένα κάστρο, θυμίζουν οι NYT∙ είναι μνημείο Ιστορίας. Από τον Γουλιέλμο τον Κατακτητή μέχρι σήμερα, δεν έπαψε ποτέ να κατοικείται. Τα τείχη του, η τάφρος, οι αχανείς αίθουσες, όλα μιλούν για αιώνες εξουσίας, συχνά απόλυτης και αμείλικτης.

Στην αίθουσα του δείπνου, οι ασπίδες των Ιπποτών του Τάγματος της Περικνημίδας από τον 14ο αιώνα κοιτούσαν σιωπηλές από ψηλά τους καλεσμένους. Οι πανοπλίες, γυαλισμένες και επιβλητικές, έμοιαζαν να παρακολουθούν το σύγχρονο αυτό δράμα εξουσίας, στο οποίο δεν χρειάζονται πανοπλίες· μόνο χρήματα.

Ομως, οι πέτρινοι τοίχοι ενός αρχαίου κάστρου δεν μπορούν να κρατήσουν έξω την αλήθεια για πάντα. Μόλις λίγες μέρες νωρίτερα, στην Ουάσινγκτον, ο Τραμπ είχε βρεθεί αντιμέτωπος με διαδηλωτές που τον παρομοίασαν με τον Χίτλερ. Και στο ίδιο το Λονδίνο, την παραμονή του δείπνου, ακτιβιστές πρόβαλαν στις εξωτερικές επιφάνειες του κάστρου εικόνες του αμερικανού προέδρου μαζί με τον Επσταϊν.

Το μήνυμα ήταν σαφές: όσο και αν μια βραδιά γεμίζει με τιμές και χειροκροτήματα, ο κόσμος έξω παραμένει γεμάτος σκιές, αντιδράσεις και μνήμη.

Τα κάστρα χτίζονται για να προστατεύουν, να αποκλείουν τον πραγματικό κόσμο από τις αίθουσες της εξουσίας. Τα δείπνα, όμως, όσο πλούσια κι αν είναι, κάποτε τελειώνουν. Εκείνη η νύχτα, για τον Τραμπ ήταν ένα αποκορύφωμα της δόξας του, πλαισιωμένος όπως ήταν από βασιλιάδες, πρωθυπουργούς και δισεκατομμυριούχους. Βγαίνοντας από την αίθουσα, θα βρεθεί και πάλι σε μια πραγματικότητα γεμάτη αμφισβήτηση και αντιπαλότητες.

Εντός των τειχών, η ιστορία γράφτηκε με κρασί, πορσελάνη και επίσημα λόγια. Εξω, η Ιστορία συνεχίζει να γράφεται με φωνές, με συγκρούσεις και με την ασταμάτητη πάλη για το τι σημαίνει πραγματική εξουσία.

Protagon Team