Μην γελάτε. Αυτός ο διάλογος έγινε κάπου στο διαδίκτυο, στο Facebook. Θα μου πείτε, είναι τώρα αυτό θέμα για άρθρο; Κατά τη γνώμη μου είναι σοβαρότατο, επιβεβλημένο να γίνει θέμα. Διότι δυστυχώς, η αντίληψη αυτή είναι διάχυτη σε ευρέα στρώματα των πολιτών, ότι από την μία έχουμε τους λογιστές και από την άλλη αυτούς που αγωνίζονται για τη Δημοκρατία, για τα δικαιώματα του ανθρώπου να ζει αξιοπρεπώς.

Ο παραλογισμός σε όλο του το μεγαλείο. Έχω ταξιδέψει σε πολλές χώρες για επαγγελματικούς λόγους, σε Ανατολή και Δύση, τέτοιο διαστρεβλωμένο συλλογισμό δεν έχω αντιμετωπίσει πουθενά αλλού. Δεν είναι η Ελλάδα μόνο η χώρα που δημιουργήθηκε η Δημοκρατία ως πολίτευμα, είναι και ο τόπος που δημιούργησαν μαθηματικοί σαν τον Πυθαγόρα, σαν το Ευκλείδη, τα μαθηματικά, θεωρητικά και εφαρμοσμένα. Είναι το μέρος που άνθισε κάποτε η λογική, που δια-λόγου αναπτύχθηκαν ιδέες και επιχειρήματα.

Τα έχουμε ξεχάσει ή δεν θέλουμε να τα αγγίξουμε, όσα άπτονται της λογικής. Από πού να αρχίσω την ανάλυση; Λογιστές, δηλαδή αυτοί που κάνουν υπολογισμούς, αυτοί που χρησιμοποιούν τη λογική, τα μαθηματικά, αυτοί ΔΕΝ είναι δημοκράτες; Και αντιθέτως, εάν θέλω τη Δημοκρατία, πρέπει να εγκαταλείψω τη λογική; Την προ-υπολογιστική ή την απολογιστική κοστολόγηση; Την πρόβλεψη που βασίζεται σε λογικούς συνειρμούς και σε στοιχεία τεκμηριωμένα και όχι σε ιδεολογίες, σε δόγματα, ή σε ξόρκια;

Πώς φτάσαμε σε αυτό το σημείο του παραλογισμού; Το τέλμα που βρισκόμαστε έχει τραβήξει απόνερα, ενίοτε και βοθρολύματα από πολλές μεριές, από τη γενιά με γαλλική και ιταλική ριζοσπαστική-αναρχική αντίληψη της δεκαετίας του εξήντα, αναφέρω χαρακτηριστικά ένα σύνθημα που βρέθηκε γραμμένο το 1968 σε έναν τοίχο στο Παρίσι (να είστε ρεαλιστές, απαιτήστε το αδύνατο) μέχρι την πρόσφατη προτροπή της Προέδρου της Βουλής των Ελλήνων σε παιδάκια του Δημοτικού, που μεταδόθηκε από την τηλεόραση: Να μάθετε να διεκδικείτε! Καμία αναφορά σε υποχρεώσεις του Πολίτη στο κράτος, είναι ξένο σε εμάς το αμερικανικό «μη ρωτάς τι θα σου δώσει η πατρίδα σου, κοίτα τι θα δώσεις εσύ!». Ιδέες της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, γαρνιρισμένες με φασιστικές και ναζιστικές φαντασιώσεις συμπλέουν σε μια θάλασσα σουρεαλισμού. Αρμενίζουν σαν για να βυθίσουν τον εχθρό, αποφασισμένες να θυσιαστούν και να αγιάσουν.

Είναι γνωστό πως ο Χίτλερ στα τελευταία του είχε δώσει διαταγή στον υπουργό του, της ανάπτυξης και βιομηχανίας, Albert Speer, να ανατινάξει όλες τις υποδομές της Γερμανίας, διότι ο λαός του, οι Γερμανοί, φάνηκε ανίκανος να τον ακολουθήσει! Δεν κάνω απλώς νύξη, ΕΝΝΟΩ τον πρόεδρο των ΑΝΕΛ τον Καμμένο και το Κούγκι!

Επιστρέφω στον τίτλο του άρθρου, «είσαι με τους δημοκράτες ή με τους λογιστές;» Και από αυτό προχωράω στην έμπρακτη πολιτική αντίληψη της κυβέρνησης που μας έφερε, φυσικά φορτωμένη με τις αμαρτίες των προηγούμενων κυβερνήσεων, εδώ. «Θέλουμε πολιτική λύση», αυτό ακούγαμε, εναλλακτικά με τη «δημιουργική ασάφεια» του Βαρουφάκη, που μάλλον θα χάζευε στο γυμνάσιο στο μάθημα της Φυσικής, όταν άρπαξε το αυτί του τα περί ασάφειας προσδιορισμού, του Φυσικού Heisenberg (Unschärfe Relation), και τα κόλλησε άλλα αντί άλλων στην οικονομία. Και καλά στο Πανεπιστήμιο… αλλά ως ΥΠΟΙΚ της Ελλάδας;

Πολιτική λύση, κατά την ελληνική αντίληψη, είναι αυτή που παίρνουν μερικά αφεντικά ή οι αρχηγοί, αφού φάνε παρέα τα ψαράκια τους και πιουν τα κρασιά τους χαλαρά, ερήμην των συνεργατών τους, που τους είχαν αναθέσει να κάνουν κοστολογημένες προτάσεις. Αψηφώντας τα αποτελέσματα των υπολογισμών και των μελετών, αποφασίζουν τα αντίθετα. Διότι, αφεντικά είμαστε, εμείς κάνουμε κουμάντο, άνευ λογιστών. ´Ετσι, χωρίς πρόγραμμα. Συναισθηματικά. Και να μην ξεχνάμε, οι ωραίοι έχουν χρέη. Που δεν τα εξυπηρετούν…

Λάθος μεγάλο. Τη θέση και την αντίληψη αυτή εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ εξέφρασε δημοσίως σε κανάλι της γερμανικής τηλεόρασης ο σύμβουλος του πρωθυπουργού, μέλος της γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ, κύριος Χονδρός. Στη συζήτηση παρευρέθη και ο κύριος Klaus Regling, διευθυντής του ταμείου προστασίας ESM, στο οποίο βασικός μέτοχος είναι η Γερμανία. Σε αυτό το ταμείο απευθύνεται η τελευταία πρόταση, παράκληση στήριξης του Τσίπρα, με την υπογραφή του. Την έστειλε προχθές και περίμενε ίσως να πάρει αμέσως την πολιτική απάντηση ( εάν δεν την έριξε απλώς την πρόταση για να συνεχιστεί το παιχνίδι τακτικής, σύμφωνα με τη θεωρία παιγνίων, την οποία ανέπτυξα στο προηγούμενο άρθρο μου, στο Protagon ).

Φυσικά εισέπραξε αυτό που έπεται, λογικά. Κάντε το δημοψήφισμα και αφού τελειώσετε και δούμε τι θέλετε, ευρώ ή όχι, θα εξετάσουν οι ειδικοί του ταμείου, οι λογιστές, τα θέματα, τις προϋποθέσεις, τις επιπτώσεις και τα ρίσκα, και θα δούμε. Βεβαίως χρειάζεται χρόνο η διαδικασία. Δεν είναι το μπακάλικο του χωριού η Ευρωπαϊκή ´Ενωση και τα ταμεία της. Απλώς, η κυβέρνηση δείχνει ότι αδυνατεί να συγχρονιστεί  με τις απαιτήσεις των διαδικασιών που έχουν κάνει αποδεκτές οι 19 χώρες της Ευρωζώνης. Αδυνατεί να τις κατανοήσει καν.

Δημοκρατία και λογιστική και λογική σκέψη δεν συνάδουν μόνο. Είναι συνδεδεμένες άρρηκτα και δημιούργησαν τη βάση της Ευρώπης. Τώρα, πώς έχουμε εμείς στην Ελλάδα τόσο μεγάλη απόκλιση, όχι μόνο οπαδοί της κυβέρνησης αλλά και πολλοί της αντιπολίτευσης, από τον ορθό λόγο, να θυμίσω τον Σαμαρά που ζήταγε την βοήθεια της… Παναγίας* αναφερόμενος δημοσίως σε οικονομικά και δημοσιονομικά θέματα. Να το εξετάσουν οι κοινωνιολόγοι. Ή οι ψυχολόγοι.

Ας θυμηθούμε έστω για λίγο τους αρχαίους μας προγόνους, που έχτισαν τα κτίρια της λογικής. Αυτά που ακόμα θαυμάζουν οι επισκέπτες των έργων τους ανά την υφήλιο. Στην Ελλάδα. Για την Ελλάδα.

*Πριν παρεξηγηθώ στο σημείο αυτό περί της θρησκείας, αναφέρω πως σέβομαι την Ορθοδοξία αμέριστα. Αλλά τα οικονομικά και πολιτικά θέματα, για τα οποία ευθύνεται ο εκάστοτε κυβερνήτης, το θεωρώ ανάρμοστο να τα εμπλέκουμε με τη θρησκεία, απεκδυόμενοι ευθυνών ή ακόμα χειρότερα για… ψηφοθηρικούς λόγους. Για φτηνό εφέ.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News