Υπάρχει ένα πολύ ενδιαφέρον ιστορικό προηγούμενο για χρέη που αντιμετωπίστηκαν με τη λογική του «δεν πληρώνω»: αυτό της Γερμανίας μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Έφερε στην εξουσία τον Αδόλφο Χίτλερ και το κόμμα του, με εκατομμύρια μέλη στην πορεία. Κήρυξε «απεχθείς» τις αναγκαστικές επανορθώσεις που είχαν επιβληθεί στη Γερμανία από τους νικητές, και άλλαξε όλη την πορεία της Γερμανίας. Και του πλανήτη.

Πού στηρίχθηκε; Στα όπλα, σε νέες μάλιστα για την εποχή εκείνη τεχνολογίες, στον στρατό και στο μαζικό, αστικό, ριζοσπαστικό κίνημα. Το Nationalsozialistische Arbeiter Partei Deutschlands (NSDAP), σε μετάφραση Εργατικό, Εθνικό, Σοσιαλιστικό κόμμα Γερμανίας. Στην αρχή, με μιά χούφτα μέλη, κέρδισε τις εκλογές και σταδιακά κέρδισε τη στήριξη του γερμανικού βιομηχανικού κατεστημένου. Ιδίως αυτό των κατασκευαστών οπλικών συστημάτων, Thyssen, Krupp, Heinkel, Messeschmidt, των χημικών IG Farben και πληθώρας άλλων.

Σχεδόν δέκα χρόνια κράτησε η εντατική γερμανική προετοιμασία για το ΟΧΙ. Με μαζικούς εξοπλισμούς και εκπαίδευση των στρατευμάτων σε καμουφλάζ, διότι οι νικήτριες δυνάμεις είχαν απαγορεύσει τους εξοπλισμούς στην ηττημένη Γερμανία. Αυτό που δεν είναι και πολύ γνωστό είναι η ενδελεχής εμβάθυνση των τραπεζικών θεμάτων και της νομισματικής πολιτικής από την ηγεσία των Ναζί. Ο Χίτλερ είχε επίγνωση των χρηματοδοτικών αναγκών της πολεμικής του επιδρομής. Στην προετοιμασία του τον βοήθησε με μεθοδικότητα μέχρι το 1939 ο κυβερνήτης της Ράιχσμπανκ, της κεντρικής τράπεζας δηλαδή, H. Schlacht.

Την συνέχεια την έγραψε η Ιστορία. Αν δεν είχαν μπει οι ΗΠΑ στον πόλεμο, οι Γερμανοί θα είχαν επικρατήσει. Και μπήκαν, διότι τους επετέθηκαν οι Ιάπωνες στο Περλ Χάρμπορ. Έτσι κήρυξε και η σύμμαχος της Ιαπωνίας, η Γερμανία, τον πόλεμο στους Αμερικανούς.

Κατά τον Θουκιδίδη, η κύρια αιτία του πολέμου είναι μια μεγάλη δομική πίεση, η οποία προέρχεται από ταχεία αλλαγή της ισορροπίας δυνάμεων μεταξύ αντιπάλων. Σαφώς παίζουν μεγάλο ρόλο η στρατιωτική ισχύς, η αποφασιστικότητα της ηγεσίας, τυχόν συμμαχίες και οικονομικές ανάγκες.

Στο διά ταύτα: ας υποθέσουμε ότι πολιτικά κυριαρχεί η άποψη που θεωρεί το μεγαλύτερο τμήμα του δημοσίου χρέους παράνομο και απεχθές. Βέβαια, διεθνώς δεν μπορούμε να το υποστηρίξουμε καθώς η έννοια του «απεχθούς χρέους» δεν έχει νομική βάση, πόσο μάλλον όταν εγείρει αξιώσεις μία χώρα με δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις, όπως η Ελλάδα. (Το Εκουαδόρ, που δεν είναι και η πιο δημοκρατική χώρα του πλανήτη, κήρυξε μονομερώς το χρέος απεχθές, αλλά έχει και μία σοβαρή παραγωγή πετρελαίου για να στηριχθεί). Αλλά, για χάρη της υποθέσεως, επιμένω στην εκδοχή της τολμηρής απόφασης: μονομερής διαγραφή του παράνομου και απεχθούς χρέους. Ποιος μπορεί να διαχειριστεί κάτι τέτοιο; Ποιος μπορεί να επιτάξει τα παραγωγικά μέσα, να συγκρουστεί με το εγχώριο και το διεθνές κεφάλαιο και να χτίσει μια καινούργια οικονομία επάνω σε εθνικό νόμισμα; Τι σημαίνει αυτό για τη χώρα; Ποιοι πολίτες θα σηκώναν το βάρος; Για πόσα χρόνια; Με τι πιθανότητες επιτυχίας; Αυτό και αν θα ήταν θέμα για δημοψήφισμα!

Κάποιοι που θα το ψάξουν, θα βρουν άλλο ένα παράδειγμα, νεότερο από αυτό των Γερμανών. Οι Αμερικανοί κήρυξαν παύση πληρωμών του ανειλημμένου χρέους στο Ιράκ, μετά τη συντριβή του Σαντάμ Χουσσείν. Ο κύριος δανειστής του Ιράκ ήταν η Σαουδική Αραβία. Και εδώ πάλι μιλάμε για πόλεμο, γιά την επιβολή της θέσεως του ισχυρού, του πλανητάρχη, διά των όπλων.

Λοιπόν, αυτά τα γραφικά που πρεσβεύει η ΛΑΕ, η Χρυσή Αυγή και άλλα λεγόμενα… αντιμνημονιακά κόμματα, ας τα αφήσουν στην άκρη. Όσο δεν παρουσιάζεται αυτή η σκληρή, πολεμική εναλλακτική σε όλο της το βάθος, έξω από τα δόντια, τόσο εξευτελίζονται αυτοί που δήθεν… αγωνίζονται. Πουλάνε κουτόχορτο στον λαό. Που δυστυχώς «μασάει».

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News