Το ημερολόγιο έγραφε «3-2-1968» όταν οι Beatles ηχογράφησαν το τραγούδι τους «Lady Madonna», στα (θρυλικά) στούντιο Αμπεϊ του Λονδίνου.

Στις 15 Μαρτίου της ίδιας χρονιάς κυκλοφόρησε αυτό το τραγούδι ως σινγκλ και καρφώθηκε στο Νο 1 της Βρετανίας, για δύο βδομάδες (27 Μαρτίου και 3 Απριλίου).

Εχουν περάσει τόσα χρόνια, μια ζωή ολόκληρη, και ο Πολ Μακάρτνεϊ σκέφτηκε ότι ήρθε η στιγμή να μας αποκαλύψει μια σημαντική λεπτομέρεια η οποία σχετίζεται με το «Lady Madonna».

Σύμφωνα με τον Guardian o σερ Πολ εμπνεύστηκε για αυτό το τραγούδι από τη φωτογραφία μιας γυναίκας η οποία θήλαζε το παιδί της.

Το ενσταντανέ αυτό δημοσιεύτηκε στο National Geographic. Για την ακρίβεια, ήταν το τεύχος Ιανουαρίου τού 1965, με ένα καρέ που είχε τον τίτλο «Mountain Madonna», εκεί όπου μια μητέρα είχε ένα παιδί στην αγκαλιά της. Ενα δεύτερο, προφανώς το αδερφάκι του, στεκόταν λίγο πιο δίπλα. Ενα τρίτο, που δεν φαίνεται ολόκληρο, τους κοιτά και γελά αθώα.

https://www.youtube.com/watch?v=g6-pqbAOzg8

«Φαινόταν πολύ περήφανη και είχε ένα μωρό στην αγκαλιά… Και το είδα αυτό ως ένα είδος Παναγίας» δήλωσε ο Μακάρτνεϊ.

«Μερικές φορές βλέπετε εικόνες με μητέρες και αμέσως σκέφτεστε: “αυτή είναι μια καλή μάνα”. Θα μπορούσα να πω, λοιπόν, ότι αυτό το δέσιμο που είδα, με επηρέασε. Ετσι εμπνεύστηκα να γράψω το τραγούδι “Lady Madonna”. Από αυτή τη φωτογραφία», συμπλήρωσε ο ίδιος.

Αυτή, βέβαια, είναι η μισή πραγματικότητα. Η άλλη μισή λέει ότι ο Πολ έγραψε το «Lady Madonna» εμπνευσμένος από τον τρόπο παιξίματος του Φατς Ντόμινο.

Μάλιστα, κατά την περιοδεία τους στις ΗΠΑ, το 1964, οι Beatles δεν έχασαν την ευκαιρία να συναντήσουν από κοντά τον Φατς, θέλοντας έτσι να δείξουν το πόσο τον θαύμαζαν.

Η σχέση ανάμεσά στις δύο πλευρές ήταν τόσο δυνατή, που ο Ντόμινο έκανε την τελευταία μεγάλη επιτυχία του το 1968 όταν -με τη σειρά του- διασκεύασε το «Lady Madonna» των Beatles.

Και εδώ κλείνει (;) η ιστορία ενός τραγουδιού για μια μάνα με τα παιδιά της, η οποία στο μυαλό ενός κορυφαίου μουσικού, μια συγκεκριμένη στιγμή, καταγράφηκε ως Παναγία, σε ένα βουνό.

Σπύρος Σεραφείμ

Οι γονείς του ήθελαν να γίνει δικηγόρος, αλλά ο ίδιος, τελικά, ήθελε να αγορεύει μόνο σε μικρόφωνα Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης. Eτσι, ξεκίνησε το ταξίδι του στα ερτζιανά, ως «πειρατής», το 1987. Το «βρώμικο ’89» έκανε εκπομπές στον ΗΧΩ FM, στην Αθήνα, σε ένα υπόγειο στον Βύρωνα. Ταυτόχρονα, έκανε δόκιμα -ως «δόκιμος»- ελεύθερο ρεπορτάζ στην εφημερίδα που κάτι είχε γκρεμίσει, πού να θυμάται τώρα. Οπου «ελεύθερο ρεπορτάζ» σημαίνει από αστυνομικό, μέχρι οικονομικό. Και αθλητικό. Και δικαστικό, όπου ο δρόμος τον είχε βγάλει κι από το Ειδικό Δικαστήριο, με όλα τα συμπαρομαρτούντα. Εκτοτε, πέρασε από αρκετές εφημερίδες και πολλά περιοδικά, άλλοτε ως δημοσιογράφος, άλλοτε ως επιμελητής ύλης ή διορθωτής και, βασικά, έκανε πολύ ραδιόφωνο -το οποίο λατρεύει- και όχι μόνο εκπομπές: Ηταν και web master, και υπεύθυνος τρέιλερ, και εκφωνητής ειδήσεων, και η «μάνα του λόχου», μέχρι τον καθηγητή ραδιοφωνικών εκπομπών έχει κάνει, σε Ι.Ε.Κ. Ταυτόχρονα, έχει δανείσει τη φωνή του σε αρκετές διαφημιστικές παραγωγές-spots που έχεις ακούσει και δει σε ραδιόφωνο και τηλεόραση, ενώ έχει κάνει σπικάζ σε πολλά ντοκιμαντέρ με θέμα την άγρια φύση, που επίσης έχεις δει. Πάντως, όταν τον ρωτούσαν στα μικράτα του τι ήθελε να γίνει όταν θα μεγαλώσει, απαντούσε «Κουστώ». Σήμερα, δουλεύει πολύ κάνοντας επιμέλεια και διόρθωση σε κείμενα βιβλίων και sites, κάνει εκπομπή στο ραδιόφωνο, «βουτάει» στα βαθιά των social media, ενώ -βασικά- γράφει όπου μπορεί και προλαβαίνει: Από εφημερίδες, περιοδικά, sites και blog, μέχρι σε τοίχους και χαρτάκια για άφιλτρα...

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News