Ο Οσκαρ Μουρίγιο συγκέντρωσε στο παλιό του σχολείο στο Χάκνεϊ χιλιάδες καμβάδες παιδιών από όλο τον κόσμο
«Αυτή η δημιουργία σημάτων που βλέπει κανείς είναι πραγματικά μια αντανάκλαση της τελευταίας δεκαετίας και έχει ενδιαφέρον το πόσο μεγάλη ποσότητα πολιτισμού είναι ομογενοποιημένη», λέει ο Μουρίγιο. «Βλέπεις πώς τα social media και η τεχνολογία μπόρεσαν να διεισδύσουν παντού και να δημιουργήσουν απλά αυτό το είδος ομοιογένειας, που είναι τρομακτικό».
Ο Μουρίγιο δεν πέρασε τα παιδικά του χρόνια ζωγραφίζοντας πάνω στο θρανίο, το καθολικό σχολείο του δεν θα το επέτρεπε ποτέ, λέει. Αλλά σε ηλικία 10 ετών μετακόμισε από την Κολομβία στο Ηνωμένο Βασίλειο και η ζωγραφική έγινε «μια πράξη θεραπείας». Για τον Μουρίγιο, η ιδέα του doodling «παραπέμπει στην ελευθερία, παραπέμπει στην απλότητα, παραπέμπει στην ριζοσπαστικότητα». Αυτή η ελευθερία, λέει, γίνεται πολύ πιο δύσκολη μετά την παιδική ηλικία.
Να σημειωθεί ότι το project «Frequencies» συνεχίζεται, δημιουργώντας έναν τεράστιο κατάλογο αυθόρμητων έργων που καταγράφουν τη ζωή και τις εμπειρίες των νέων σε όλο τον κόσμο. «Θέλω να είναι ένα χρήσιμο αρχείο», υποστηρίζει ο εμπνευστής του. Γιατί φαίνεται ότι ακόμη και στην ψηφιακή εποχή, το ταπεινό doodle θα συνεχίσει να παίζει τον ρόλο του, βοηθώντας μας να καταγράφουμε και να κατανοούμε την ανθρώπινη συμπεριφορά.
