H Ελι Σλάιν ευχαριστεί στους ψηφορόρους της μετά την εκλογή της στην ηγεσία του Δημοκρατικού Κόμματος
Ακόμη και η εφημερίδα La Repubblica ανέφερε ότι η χρήση προσωπικής συμβούλου αγορών δείχνει ελιτισμό από την πλευρά της κυρίας Σλάιν σε μια εποχή, που πολλές ιταλικές οικογένειες αγωνίζονται να πληρώσουν τους λογαριασμούς και να βρουν δουλειά.
Η λέξη «armocromista» (σύμβουλος αρμονίας χρωμάτων) που χρησιμοποίησε η Σλάιν για την Κίκιο ήταν «άγνωστη μέχρι χθες» στη συντριπτική πλειοψηφία των Ιταλών, έγραψε η La Repubblica.
Ο Κάρλο Καλέντα, ηγέτης ενός μικρού κεντρώου κόμματος, δήλωσε ειρωνικά: «Οπως είναι γνωστό, ανήκω σε μεγάλο βαθμό στην ελίτ, αλλά ορκίζομαι ότι ούτε εγώ ήξερα ότι υπάρχει αυτό το πράγμα, ο “αρμοκρομίστα”».
Η αρμονία χρωμάτων ξεκίνησε από το Χόλιγουντ
Η κυρία Κίκιο είπε ότι συνάντησε για πρώτη φορά την κυρία Σλάιν πριν από ενάμιση χρόνο, αλλά την είδε πολλές φορές πρόσφατα. Δεν αποκάλυψε πόσο την πληρώνει η επικεφαλής του Δημοκρατικού Κόμματος, άφησε, όμως, να εννοηθεί ότι της έκανε έκπτωση στις κανονικές τιμές της.
Η ιδέα του προσδιορισμού των τόνων και των χρωμάτων, που ταιριάζουν με την εμφάνιση ενός ατόμου, «είναι κάτι που ξεκίνησε με τις ντίβες του Χόλιγουντ», είπε η κυρία Κίκιο και πρόσθεσε ότι «στην Ιταλία υπάρχει εδώ και περίπου μια δεκαετία. Οταν θέλεις να προωθήσεις ένα άτομο, το πρώτο πράγμα με το οποίο δουλεύεις είναι τα χρώματα, με βάση την επιδερμίδα, τα μάτια και τα μαλλιά του».
Στην κυρία Σλάιν, είπε η ιταλίδα αναλύτρια χρωματικής αρμονίας, ταιριάζουν περισσότερο οι «χειμωνιάτικες» αποχρώσεις και τα ψυχρά χρώματα.
Η Ελι Σλάιν γεννήθηκε και μεγάλωσε στο ιταλόφωνο Λουγκάνο της Ελβετίας από αμερικανό πατέρα, καταγόμενο από οικογένεια της Ανατολικής Ευρώπης, και ιταλίδα μητέρα (εξού η τριπλή υπηκοότητά της) και εργάστηκε στις προεκλογικές εκστρατείες του Μπαράκ Ομπάμα το 2008 και το 2012. Φεμινίστρια και ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των LGBTQ+, πριν από τρία χρόνια αποκάλυψε ότι είναι αμφιφυλόφιλη και δεν κρύβει τη σχέση της με μια γυναίκα.
Τον περασμένο Φεβρουάριο εξελέγη στην ηγεσία του ιταλικού Δημοκρατικού Κόμματος και υποσχέθηκε να το κάνει πιο ριζοσπαστικό, υποστηρίζοντας ότι έχει μετακινηθεί υπερβολικά προς το κέντρο τα τελευταία χρόνια. Και τώρα αντιμετωπίζει το δύσκολο έργο να αναστήσει τις εκλογικές ελπίδες της ιταλικής Κεντροαριστεράς μετά την ήττα της από τον συνασπισμό των δεξιών κομμάτων στις γενικές εκλογές το περασμένο φθινόπωρο.
