Αναμνηστική φωτογραφία της Ραΐσα Κάρολαν την ημέρα της αποφοίτησής της από το Πανεπιστήμιο του Γκάλγουεϊ
Η Ραΐσα Κάρολαν, εν τω μεταξύ, εξακολουθεί να προσπαθεί να συμβιβαστεί με όλα όσα έχει περάσει. Υιοθετήθηκε από την ιρλανδική οικογένειά της χάρη στη φιλανθρωπική οργάνωση Chernobyl Children International (CCI) και λάτρευε τη μητέρα της, Αν. Αλλά όταν ήταν 16 ετών, η Αν έπαθε εγκεφαλικό και πέθανε. Η απώλεια ήταν καταστροφική. «Ηταν σαν να με εγκατέλειψαν ξανά» λέει στην Telegraph η Ραΐσα. «Φοβόμουν ότι θα με άφηναν όλοι, οπότε δεν μπορούσα να τους πλησιάσω».
Σήμερα εργάζεται στο Δουβλίνο για την Google, ως ειδικός σε θέματα ασφαλείας στο Διαδίκτυο, και έχει μια αυξανόμενη περιέργεια για το παρελθόν της. Το 2021 βρήκε τον βιολογικό αδερφό της στο Διαδίκτυο. Αντάλλαξαν μηνύματα και η Ραΐσα έμαθε πόσο δύσκολη έχει γίνει η ζωή στη Λευκορωσία μετά τις κυρώσεις που επιβλήθηκαν στη χώρα λόγω της υποστήριξής της προς τη Ρωσία.
Φοβάται ότι ο αδερφός της μπορεί να στρατολογηθεί και ότι η επανένωση που επιθυμεί ίσως να καταστεί αδύνατη. «Μέχρι να μάθω τα πάντα για το παρελθόν μου θα νιώθω συνεχώς ότι κάτι λείπει» λέει η Ραΐσα Κάρολαν στην Telegraph μιλώντας με τον Σάιμον Ασμπορν.
Για την Οξάνα Μάστερς, η συγγραφή των απομνημονευμάτων της ήταν μέρος της δικής της αναζήτησης για πράγματα που λείπουν. Η Γκέι, η θετή μητέρα της, δεν γνώριζε για την κακοποίηση που είχε υποστεί, μέχρι που διάβασε τα πρώτα προσχέδια του βιβλίου της Οξάνα. «Εκλαψε επειδή ένιωθε ότι είχε αποτύχει, γιατί φοβόμουν πολύ να την πλησιάσω» λέει η Μάστερς. «Αλλά κατάλαβε επίσης ότι δεν ήξερα τι να πω».
Ενα από τα πιο δύσκολα πράγματα ήταν να γράψει για τις αναμνήσεις της για τη Λέινι, την καλύτερή της φίλη στο ορφανοτροφείο και –μέχρι να εμφανιστεί η Γκέι– τον μοναδικό άνθρώπο που την αγκάλιαζε και της κρατούσε το χέρι. Η αγάπη της Μάστερς για τα ηλιοτρόπια ξεκίνησε επίσης μαζί με τη Λέινι· τα κορίτσια ονειρεύονταν να περπατήσουν κάποτε μαζί ανάμεσα στα λαμπερά κίτρινα λουλούδια. Ενα βράδυ στο ορφανοτροφείο η Οξάνα ενθάρρυνε τη Λέινι να την ακολουθήσει για να αναζητήσουν ψωμί. Θυμάται ότι γλίστρησε, τραβώντας την προσοχή του προσωπικού. Για να αποφύγει το κακό, η Λέινι την έσπρωξε κάτω από ένα τραπέζι, αλλά εκείνοι την έπιασαν και την ξυλοκόπησαν τόσο πολύ, που πέθανε.
Μόλις πρόσφατα, η Μάστερς ένιωσε ικανή να εκφράσει τη θλίψη και την ενοχή που κουβαλούσε μέσα της για δεκαετίες. «Η μαμά μου ξέρει ότι τα ηλιοτρόπια για μένα δεν είναι απλά λουλούδια» λέει στον Ασμπορν με ραγισμένη φωνή. «Μέσα από αυτά βλέπω τη Λέινι και όλα τα καλά πράγματα που εννοούσε, κάτι που σχεδόν με κάνει να ξεχνώ ό,τι συνέβη, οτιδήποτε κακό».
Λίγα είναι γνωστά για το τι απέγιναν πολλά από τα παιδιά που γεννήθηκαν στον απόηχο του Τσερνόμπιλ. Σύμφωνα με το CCI, εκτιμάται ότι «λίγες χιλιάδες» υιοθετήθηκαν από οικογένειες σε όλον τον κόσμο.
Λαμβάνοντας υπόψη όλα όσα έχουν περάσει, ίσως το πιο αξιοσημείωτο για τις Οξάνα Μάστερς, Τζανίνα Σκάρλετ και Ραΐσα Κάρολαν είναι ο βαθμός της ισορροπίας τους και των υψηλών τους επιδόσεων, τώρα που έχουν ενηλικιωθεί. Ισως έχουν ωφεληθεί από αυτό που οι ψυχολόγοι αποκαλούν «μετατραυματική ανάπτυξη», δηλαδή από την ικανότητα να χρησιμοποιούν το τραύμα ως καταλύτη.
Αυτό ισχύει σίγουρα για την Οξάνα Μάστερς. Αφού κέρδισε ασημένιο μετάλλιο σε αγώνα σκι αντοχής στους Χειμερινούς Παραολυμπιακούς Αγώνες του Σότσι το 2014, συνέχισε το 2018 στο Πιόνγκτσανγκ της Νότιας Κορέας. Μεγάλες φίρμες, συμπεριλαμβανομένων των Nike και Visa, ανταγωνίζονταν ως χορηγοί της. Βρήκε, επίσης, τον έρωτα της ζωής της στο πρόσωπο του Ααρον Πάικ, ενός δυναμικού πρωταθλητή δρομέα με αναπηρικό αμαξίδιο και σκιέρ αντοχής. Το ζευγάρι ζει στο Σαμπέιν και έχουν ήδη μιλήσει για την υιοθεσία ενός παιδιού.
Αλλά οι προκλήσεις δεν σταματούν: τρεις εβδομάδες πριν από τους Αγώνες στην Πιόνγκτσανγκ η Μάστερς γλύστρησε σε πάγο και έσπασε τον αγκώνα της. Κινδυνεύοντας να πάθει μόνιμη ζημιά, έδεσε τον αγκώνα με μια μεγάλη ελαστική ταινία και μπήκε στη γραμμή εκκίνησης. Ο πόνος είχε γίνει σχεδόν αφόρητος στα τελευταία στάδια του δραματικού αγώνα σπριντ 1,1 χλμ., όταν η Μάστερς ένιωσε μια ώθηση πίσω της· γύρισε αλλά δεν είδε κανέναν.
Πέφτοντας στο έδαφος μετά την κατάκτηση του πρώτου της χρυσού παραολυμπιακού μεταλλίου, ο πόνος έδωσε τη θέση του σε ένα τρελό καρουσέλ εικόνων, με τους δύο πιο σημαντικούς ανθρώπους στην αρχή της ζωής της. «Ξεκίνησε με τις αναμνήσεις μου από την Ουκρανία και τη συνάντησή μου με τη μαμά» λέει, με τη φωνή της να ραγίζει, πριν ρίξει μια ματιά στο βάζο με τα ηλιοτρόπια: «Και ξέρω πως ήταν η Λέινι αυτή που με ώθησε στη γραμμή του τερματισμού».
