Σκηνή από το δικαστικό ριάλιτι
Το 1986 διορίστηκε επόπτρια δικαστηρίων στο Μανχάταν, οπότε έπρεπε να αποφανθεί για πάνω από 20.000 υποθέσεις. Και ένιωθε τεράστια ικανοποίηση κάθε φορά που η παρέμβασή της σταματούσε μια οικογένεια από την καταστροφή. «Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έκανα λάθη, αλλά το κίνητρό μου ήταν πάντα να προσπαθώ να κάνω το σωστό», παραδέχεται. Ταυτόχρονα, κέρδισε τη φήμη της μισαλλοδοξίας, του σαρκασμού, ακόμη και του εκφοβισμού μεταξύ των εναγομένων και των δικηγόρων.
Η ευκαιρία για μια νέα καριέρα, τηλεοπτική, αυτή τη φορά, «χτύπησε την πόρτα» της ότανη θητεία της στο οικογενειακό δικαστήριο τέλειωσε και την πρόσεξαν οι παραγωγοί του ριάλιτι «The People’s Court». Η Σέιντλιν την άνοιξε διάπλατα και μπήκε. Ετσι, τον Σεπτέμβριο του 1996, λίγο πριν από 54α γενέθλιά της (γεννήθηκε στις 21 Οκτωβρίου 1942), ξεκίνησε ένα νέο κεφάλαιο στην σόου μπιζ, χωρίς να έχει ατζέντη ή την παραμικρή προηγούμενη εμπειρία. Λίγο αργότερα και ο σύζυγός της, πρώην ανώτατος δικαστής της Νέας Υόρκης, άρχισε να εμφανίζεται στο «The People’s Court» (από το 1999 έως το 2001) για τον οποίο, λέει, ότι πάντα την υποστήριζε.
Πολύ γρήγορα η Σέιντλιν κατάφερε να γίνει απαραίτητη στο CBS. Εγινε επίσης διάσημη για τον τρόπο με τον οποίο ζητούσε αναπροσαρμογή της αμοιβής της: κάθε τρία χρόνια, πήγαινε σε ένα μπριζολάδικο με τον πρόεδρο του δικτύου και του έδινε έναν φάκελο με το επιθυμητό ποσόν. Όταν ένας νέος πρόεδρος προσπάθησε κάποτε να της δώσει τον δικό του φάκελο, η Σέιντλιν του είπε στεγνά: «Δεν πρόκειται για διαπραγμάτευση»…
Αυτός ο φάκελος αναφέρθηκε για τελευταία φορά το 2016. Περιείχε το ποσόν των 47 εκατ. δολαρίων (περίπου 40 εκατ. ευρώ), στα οποία προσθέστε και 200 εκατ. δολάρια, που της πλήρωσε το CBS το 2017 για δικαιώματα στη βιβλιοθήκη με τα επεισόδια της εκπομπής. Αλλά έχοντας γίνει διάσημη σε μεγάλη ηλικία, λέει η Σέιντλιν, δεν κινδύνευε ποτέ να παρασυρθεί: «Θυμάμαι ακόμα την περίοδο των ισχνών αγελάδων», λέει.
Το γεγονός όμως ότι η Σέιντλιν είναι μια από τις υψηλότερα αμειβόμενες τηλεπερσόνες έχει προκαλέσει επίσης κριτική. Οσοι εμφανίζονται στο «Judge Judy» υποβάλλουν αίτηση και πληρώνονται για τη συμμετοχή τους. Μεταξύ άλλων επικριτών της, η δικηγόρος Σάρα Γιάφα, έγραψε πέρυσι στο Slate, ότι το σόου «μας διδάσκει να γελάμε με τους λιγότερο τυχερούς» και η επιτυχία του έγκειται στο ότι δείχνει «ευάλωτους ανθρώπους να υποβάλλονται σε ταπείνωση».
«Αυτό είναι σπορ για μένα», φωνάζει η Σέιντλιν σε μια καταγγέλλουσα στο δικαστήριο της, σε μια από τις πολλές συλλογές του YouTube με τις «καλύτερες άγριες στιγμές» της. Η ίδια, ωστόσο, απορρίπτει την ιδέα ότι είναι «κακιά, χωρίς να προσπαθεί να το κάνει για κάποιο λόγο». Αλλά, προσθέτει, «για εκείνους τους ηλίθιους κριτικούς στο νομικό πεδίο που λένε “δυσφημίζει στους δικαστές” … Είναι τηλεόραση, άνθρωποί μου. Αν θέλετε να βρεθείτε σε ένα κανονικό δικαστήριο, πηγαίντε σε μια αίθουσα δικαστηρίου…»
https://www.youtube.com/watch?v=aEZ1j20nGcA
