Και συνεχίζοντας: «Αυτά τα παιδιά ζούσαν σε ένα παραδεισένιο μέρος δίπλα στη θάλασσα και αντί να τη χαίρονται, έπαιζαν κρίκετ στη στεριά. Πίστευαν ότι ήταν καταραμένα επειδή ζούσαν σε παραθαλάσσιο μέρος και όχι σε κάποια μεγαλούπολη». Τότε αποφάσισε τους δείξει τι έχαναν τόσα χρόνια και κατάφερε να τους μαγέψει με όσα έκανε η ίδια με τη σανίδα της. Με τον καιρό, τα παιδιά δέχτηκαν να φορέσουν σωσίβια και να μπουν στο νερό. Μιλούσαν διαφορετική γλώσσα από εκείνη, όμως οι χειρονομίες και η χαρά που εξέπεμπε η Ισίτα για τη ζωή και τη θάλασσα, ήταν τελικά αρκετά ώστε να γεφυρωθεί το χάσμα στην επικοινωνία.
Σήμερα το surf club της 29χρονης Ινδής έχει καταφέρει να δημιουργήσει μία δυναμική κοινότητα που απαρτίζεται από ανθρώπους που θεωρούν ευλογία και όχι κατάρα να ζεις τόσο κοντά στη θάλασσα. Μαθήματα breakdancing, γιόγκα, καποέιρα κ.ά., προσκαλούν τους επισκέπτες να γίνουν ένα με τους ντόπιους και να συνειδητοποιήσουν πόσο μεγάλες είναι τελικά οι «μικροχαρές» της ζωής.
