Εκείνη την περίοδο μετακόμισε στο Λονδίνο «επιβιώνοντας με μηλίτη και χούμους». Στην αρχή της καριέρας της πήγαινε σε οντισιόν και τηλεφωνούσε στον ατζέντη της για να του πει: «Δεν θα ήθελα με τίποτα να παίξω σ’ αυτό, [ο ρόλος] είναι για τσιρλίντερ και μπίμπο. Μπορώ να πάω στην άλλη οντισιόν για την παράξενη γιατρό;» Η απάντησή του ήταν: «Οχι είδαν την φωτογραφία σου». Και τότε άρχισε να συνειδητοποιεί ότι «οι άνθρωποι δεν έβλεπαν τον παράξενο, παλαβό εαυτό μου που έβλεπα εγώ», λέει.
Εκανε το άλμα από το μόντελινγκ στην οθόνη μέσω διαφημίσεων, με έναν τρόπο που μοιάζει με παραμύθι. Στην πραγματικότητα, «είχε πολύ τρέξιμο, με εμφανίσεις σε οντισιόν και απόρριψη, και μαθαίνοντας, ως νεαρή γυναίκα, να μην το παίρνω προσωπικά», λέει. Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, ήταν το πρόσωπο της απόλυτης γυναικείας αυτοπεποίθησης, η γυναίκα που πίνει Johnnie Walker και δεν χρειάζεται σοφέρ. «Πάντα σκεφτόμουν το μόντελινγκ σαν “παγωμένη” υποκριτική. Ηταν σαν μια σκηνή και πάντα έτσι το βλέπω. Υπάρχουν τόσα πολλά τεχνικά πράγματα, που νομίζω ότι δεν τα αντιλαμβάνονται οι άνθρωποι. Σε βλέπουν απλά να παρουσιάζεις με ωραίο τρόπο τα ρούχα».
Από τις διαφημίσεις, έμαθε πολλά, αλλά η υποκριτική δεν της ήταν άγνωστη. Επαιζε στο θέατρο της κοινότητας από την ηλικία των 10 ετών και μεγάλωσε προσδοκώντας μια καλλιτεχνική ζωή, με οποιονδήποτε τρόπο. «Είμαι απίστευτα συναισθηματική και παίρνω τα πράγματα πολύ προσωπικά. Αλλά στην πορεία έμαθα να είμαι λίγο πολιτικός και λίγο παραγωγός. Ως γυναίκα ηθοποιός, ήμουν εύκολος στόχος: “Ηταν συναισθηματική, ήταν υστερική”. Μπορεί να είναι λάθος εκατομμυρίων ανθρώπων, αλλά είναι εύκολο να δείξεις με το δάχτυλό σου έναν συναισθηματικό καλλιτέχνη. Ετσι, συνειδητοποίησα ότι για να με παίρνουν στα σοβαρά υπόψη, έπρεπε να έχω επαγγελματική οπτική και αν θέλω να βάλω τα κλάματα μπορώ να το κάνω αργότερα με τους φίλους μου», αποκαλύπτει.
Ωστόσο, νοιάζεται βαθιά για τη δημιουργικότητα, πράγμα σαφές όταν μιλάει για το «Mad Men»: «Νομίζω ότι από την Τζόαν έμαθα πώς να είμαι γυναίκα. Κανείς δεν θα ενδιαφερόταν για μένα αν δεν ήταν εκείνη η σειρά. Θα έκανα και πάλι καλή δουλειά, αλλά κανείς δεν θα με έβρισκε. Αν αυτό είναι το καλύτερο πράγμα που έκανα ποτέ, ήταν πολύ καλό», λέει.
