Και δεν λαδώνει τα σεντόνια…
Στην πραγματικότητα, αυτές οι προκλήσεις φαίνεται να κυκλοφορούν στο διαδίκτυο απλώς για να παραποιηθούν ταχύτατα στη συνέχεια. Για παράδειγμα, η θεραπεία με όζον από το ορθό περιλαμβάνει τη χορήγηση του αερίου στο παχύ έντερο μέσω ενός καθετήρα, κάτι για το οποίο η Πάλτροου είπε στο podcast The Art of Being Well φέτος ότι ήταν η πιο περίεργη διαδικασία ευεξίας που δοκίμασε ποτέ. Ωστόσο, η Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ λέει ότι το όζον είναι ένα τοξικό αέριο χωρίς κάποια γνωστή χρήσιμη ιατρική εφαρμογή σε ειδική, συμπληρωματική ή προληπτική θεραπεία.
Από τα χάπενινγκ των 60s στις προκλήσεις της Πάλτροου
Αυτό και άλλα πολλά δεν είναι απλώς κομπογιαννίτικα, αλλά περισσότερο μια σκόπιμη προώθηση του μη πραγματικού, υποστηρίζει στον Guardian η Ζόι Γουίλιαμς. Η Γκουίνεθ Πάλτροου, ωστόσο, δεν είναι καμία ανόητη. Ξεχνάμε, δε, ότι είναι, ηθοποιός, και μάλιστα πολύ καλύτερη από τους περισσότερους. Αν, δε, υποθέσουμε ότι η βραβευμένη με Οσκαρ Γκουίνεθ ασχολείται με μια περίτεχνη πολιτιστική πρόκληση, τότε θυμίζει σχεδόν όλη την περιγραφή της Σούζαν Σόνταγκ για τα χάπενινγκ της δεκαετίας του 1960.
Εκείνες οι περφόρμανς, κυρίως από καλλιτέχνες και λιγότερες από ακαδημαϊκούς, δεν είχαν, έγραψε η Σόνταγκ, «καμία πλοκή … αποφεύγοντας τον συνεχή ορθολογικό λόγο, αν και μπορεί να περιέχει λέξεις όπως “βοήθεια”». Το χάπενινγκ –στο οποίο αναμφισβήτητα οφείλει την προέλευσή της η performance art– συχνά «φαίνεται να πειράζει και να κακοποιεί το κοινό» σημείωσε η Σόνταγκ.
Μπορούσαν να ραντίσουν τους θεατές με νερό, να τους περιβάλουν με ατονικό θόρυβο, να τους ρίξουν χαλίκια ή κοπριά, να τους αρνηθούν την πλήρη θέαση της δράσης, σίγουρα να τους αρνηθούν οποιαδήποτε λογική ή αφήγηση. «Αυτή η κακοποιητική εμπλοκή του κοινού φαίνεται να παρέχει –καθώς οτιδήποτε άλλο αποτυγχάνει– τη δραματική ραχοκοκαλιά του χάπενινγκ» παρατήρησε η αμερικανίδα διανοούμενη. Τι άλλο, λοιπόν, μπορεί να είναι η οζονοθεραπεία από το ορθό, αν όχι χάπενινγκ; Και ποια η προσβολή στη λογική, αν όχι η δραματική ραχοκοκαλιά της;
Βασικό στοιχείο ενός χάπενινγκ, εξάλλου, είναι ότι περιλάμβανε το άτομο «ως υλικό αντικείμενο» (σύμφωνα με τη Σόνταγκ πάντα) και όχι ως χαρακτήρα –οι άνθρωποι συχνά φτιάχνονταν έτσι ώστε να μοιάζουν με αντικείμενα τυλιγμένα σε μουσελίνα ή χαρτί–, κάτι που επίσης διακρίνεται στο goop. Από το κλύσμα του καφέ μέχρι τη θεραπεία με τσίμπημα μέλισσας, αυτές οι πρακτικές –αντικειμενικά άσκοπες, πλην όμως ψυχολογικά δύσκολο να τους αντισταθείς– αντιμετωπίζουν τελικά το σώμα ως υλικό αντικείμενο και όχι ως οργανισμό.
Φυσικά, έχει και την υπογραφή της performance art, το μόνο πράγμα που όλοι γνωρίζουμε για αυτήν: δεν αγοράζεται, μπορεί μόνο να βιωθεί – πράγμα που ισχύει, αν όχι για όλα τα προϊόντα goop, τουλάχιστον για τον οδηγό δώρων. (Απορία: αγόρασε άραγε κανείς τον δονητή των 15.000 δολαρίων για να μας πει τη γνώμη του;)
Συγγνώμη, Γκουίνεθ…
Το 2013 η Πάλτροου ήταν πλέον καθιερωμένη ως μια φιγούρα αγάπης/μίσους, κυρίως στις ΗΠΑ, όπου το Vanity Fair ετοίμασε ένα αφιέρωμα στο γιατί ήταν τόσο «πολωμένη». Αλλά ο διευθυντής του περιοδικού, Γκρέιντον Κάρτερ, απέσυρε το κομμάτι, όχι μόνο επειδή η Πάλτροου φέρεται να το είχε καταλάβει και να είχε πει στους διάσημους φίλους της να κόψουν τις σχέσεις τους με αυτό το περιοδικό, αλλά και επειδή το άρθρο «διέφερε τόσο πολύ από τη σχεδόν μυθική ιστορία που περίμεναν τώρα οι άνθρωποι –“επική κατάρριψη” γεμάτη με αποκαλύψεις-“βόμβες”– ώστε θα προκαλούσε σίγουρα απογοήτευση».
To editorial του Κάρτερ με τίτλο «Υπόθεση Πάλτροου» στις 18 Φεβρουαρίου 2014 ήταν σχεδόν απολογητικό: συγγνώμη, παιδιά, απλά δεν βρήκαμε στοιχεία που να υποστηρίζουν το μίσος σας.
Οι άνθρωποι συχνά προσπαθούν να εντοπίσουν τις ρίζες αυτής της μνησικακίας απέναντι στην απόλυτη τελειότητα της Γκουίνεθ Πάλτροου. Οφείλει αυτό που είναι, όλη την επιτυχία της (σύμφωνα με τη θεωρία), στο γεγονός ότι όλοι θέλουμε να γίνουμε όπως αυτή, και μας μαστιγώνει με αυτό το όνειρο, γνωρίζοντας ότι είναι απλώς εξαιρετική και ότι εμείς δεν μπορούμε ποτέ να το πετύχουμε.
Τα πάντα πάνω της, ο τρόπος ζωής της, η περιουσία της, τα παιδιά της, το δέρμα της, το σώμα της, μέχρι και το διαζύγιό της από τον frontman των Coldplay Κρις Μάρτιν, είναι όμορφα (σκεφτείτε ότι έκαναν μια τελετή χωρισμού πετώντας βότσαλα στη θάλασσα!) Οπότε άνετα μπορεί κανείς να υποθέσει ότι όλη αυτή η ομορφιά και η τελειότητα είναι αναμενόμενο να προκαλεί δυσαρέσκεια σε κάποιους.
Μήπως όμως η Γκουίθνεθ Πάλτροου έχει κερδίσει χρήματα, όχι από τα απελπισμένα όνειρα των ανόητων, αλλά από το ίδιο το θέαμα της γελοιότητας; Ως επιχειρηματίας, έχει ξεκάθαρα αποκομίσει ένα αξιοπρεπές κέρδος από τη βιομηχανία ευεξίας των ΗΠΑ, η αξία της οποίας υπολογίζεται σε 450 δισ. δολάρια και αυξάνεται συνεχώς, ωστόσο φαίνεται μάλλον απίθανο να τα έχει κάνει όλα αυτά μόνο για τα χρήματα (με δεδομένο ότι η καριέρα της ως ηθοποιού πήγε μια χαρά).
Η Ζόι Γουίλιαμς γράφει στον Guardian ότι δεν θα εκπλαγεί αν δει την Πάλτροου να βάζει φωτιά σε όλα, όπως οι KLF, το βρετανικό δίδυμο ηλεκτρονικής μουσικής Μπιλ Ντράμοντ και Τζίμι Κότι, που βιντεοσκόπησαν τους εαυτούς τους το 1994 στη Σκωτία να καίνε ένα εκατομμύριο λίρες. Τι ήταν πάλι αυτό; Απλώς μια περφόρμανς για χάρη της τέχνης… Δεν θα εκπλαγεί, λέει η Γουίλιαμς, ούτε αν Γκουίνεθ πίστεψε ότι οι δισεκατομμυριούχοι είναι κακόγουστοι. Δεν θα την εξέπληττε τίποτα, εκτός κι αν αποδειχτεί ότι τα εννοεί πραγματικά.
