Η Γκλόρια με τη νταντά της Ντόντο, που έγινε η μαμά την οποία δεν είχε ποτέ κοντά της
Μαζί με τη συν-συγγραφέα του Κάθριν Χάου, ο Αντερσον Κούπερ αποκαλύπτει τη μανία του «Commodore» για τα χρήματα, πώς αγνόησε τις γυναίκες απογόνους του και κληροδότησε την περιουσία του στον μεγαλύτερο γιο του Μπίλι, ο οποίος διπλασίασε τα χρήματα μέσα σε οκτώ χρόνια, πριν πεθάνει και ο ίδιος. Αποκαλύπτει πώς η τρίτη γενιά Βάντερμπιλτ, με επικεφαλής τον Γουίλι και την Αβλα, έχτισε παλάτια σε όλη τη Νέα Υόρκη και το Ρόουντ Αϊλαντ, πώς εξαγόρασαν την υψηλή κοινωνία και απαλλάχτηκαν από τη φήμη των «νεόπλουτων». Ωστόσο τα ασυλλόγιστα έξοδα, οι οικονομικές διαμάχες και ένα κληρονομικό «κόμπλεξ του Ικαρου» κατέστρεψαν τα πάντα και μέσα σε 50 χρόνια μετά τον θάνατο του Commodore, η περιουσία του, που κάποτε άξιζε 200 δισ. δολάρια σε σημερινά χρήματα είχε εξανεμιστεί.
Τι έχει απομείνει από τα κειμήλια των Βάντερμπιλτ; «Οταν πέθανε ο παππούς μου, είχε ξοδέψει όλα τα λεφτά του, οπότε τα πάντα έπρεπε να πουληθούν. Το σπίτι του, τα υπάρχοντά του, ακόμα και τα παιδικά ρούχα της μαμάς μου. Η μαμά μου είχε μερικά ασημένια βραβεία του πατέρα της από ιππικούς αγώνες, γιατί είχε μια φάρμα αλόγων και τα έχω τώρα εγώ. Εχω επίσης ένα κοινό βιβλίο προσευχής, που δόθηκε στον παππού μου από τον πατέρα του».
Ο Κούπερ κράτησε επίσης σχολικά βιβλία των Βάντερμπιλτ με τα ονόματά τους και τις σημειώσεις τους, και τη λίστα επιβατών της πρώτης θέσης στο «Lusitania», με το όνομα του θείου του, Αλμπερτ Βάντερμπιλτ. Ο Αλμπερτ έδωσε το σωσίβιό του σε έναν άγνωστο -και εκείνος έμεινε στο πλοίο που βυθιζόταν και πνίγηκε- το οποίο ο Κούπερ αγόρασε σε δημοπρασία. Πολλά από τα οικογενειακά έπιπλα κατέληξαν στα κινηματογραφικά στούντιο του Λος Άντζελες, αλλά δεν είναι μεγάλη απώλεια για τον Κούπερ: «Το γούστο των Βάντερμπιλτ ήταν πολύ φανταχτερό. Τα έπιπλά τους ήταν υπερβολικά και τα σκεύη του φαγητού χρυσά. Δεν είναι πράγματα με τα οποία θα ένιωθα άνετα. Συλλέγω αρκετούς σύγχρονους καλλιτέχνες και επίσης μερικούς παλιούς πίνακες ζωγραφικής». Το γούστο του Κούπερ είναι απλό: «Μου αρέσει τα πράγματα να έχουν ιστορία και πατίνα. Το γραφείο μου κάποτε ανήκε στον μπαμπά μου», λέει.
Η άνοδος και η πτώση των Βάντερμπιλτ, γράφει ο Κούπερ, είναι «αναμφισβήτητα η πιο ακραία έκφραση του φορτωμένου με υποσχέσεις Αμερικανικού Ονείρου». Οταν η δημοσιογράφος της Telegraph τον ρωτάει αν ασκεί κριτική στους προγόνους του, απαντάει: «Δεν νομίζω ότι είμαι επικριτικός, αλλά θα έλεγα ότι ως κοινωνία μεγαλώνουμε με την ιδέα του Οράτιου Αλτζερ για ένα μοναχικό άτομο, που έχει τεράστια επιτυχία. Είναι ένα από τα αξιοσημείωτα πράγματα για την Αμερική, για το οποίο την λατρεύω. Δεν έχει το είδος ταξικών δομών της Αγγλίας, και διαμορφώθηκε, εν μέρει, απορρίπτοντάς τες. Η ιστορία των Βάντερμπιλτ προειδοποιεί για το τι συμβαίνει όταν έχει κανείς απεριόριστα χρήματα, κάτι που τόσοι πολλοί άνθρωποι ονειρεύονται. Ποιο τίμημα πλήρωσαν οι απόγονοί του Commodore εξαιτίας της παθολογικής εμμονής του με τα χρήματα, και την έλλειψη σεβασμού του στα παιδιά του, την απόρριψη των γυναικών της οικογένειας; Τα αποτελέσματα συνεχίστηκαν σαν κύματα για γενιές», λέει.
Με αυτή τη σοφή γνώση κατά νου, ο Κούπερ δεν θα αφήσει στον γιο του Γουάιατ τεράστια κληρονομιά. «Πολλοί άνθρωποι έχουν καταστραφεί μεγαλώνοντας με πολλά χρήματα, νομίζοντας ότι θα υπάρχουν πάντα», λέει. «Προς το τέλος της ζωής του ο Γουίλιαμ Κ. Βάντερμπιλτ συνέκρινε την κληρονομιά όλων αυτών των χρημάτων με την κοκαΐνη, από την άποψη της καταστροφής της εργασιακής ηθικής. Νομίζω ότι είναι σημαντικό να χαράξεις τον δικό σου δρόμο. Δεν πιστεύω στα κληρονομικά χρήματα. Σίγουρα θα ήθελα να πληρώσω για τις σπουδές του παιδιού μου αλλά από κει και πέρα, είναι δικό του θέμα».
«Η μητέρα μου», λέει στην Telegraph, «πάντα ένιωθε ξένη στην οικογένεια Βάντερμπιλτ. Ενιωθε ότι υποκρινόταν. Μιλήσαμε γι’ αυτό στο τέλος της ζωής της. Αλλά θα ενθουσιαζόταν με αυτό το βιβλίο γιατί αγνοούσε το 80% των ιστοριών και των χαρακτήρων, που αναφέρονται».
Η Εϊλιντ Χάργκριβς τον ρωτάει διστακτικά, αν κατά τη διάρκεια της έρευνάς του αναγνώρισε κομμάτια του εαυτού του σε κάποιον από τους προγόνους του. Και ο Κούπερ αναφέρεται στον ιδρυτή της οικογένειας. Λέει ότι δεν αισθάνεται «καμία σχέση με Commodore. Δεν είμαι κάποιος που έχει το δικό του παθολογικό ενδιαφέρον για τα χρήματα και αυτό το είδος της σκληρότητας. Αλλά σέβομαι την εργασιακή του ηθική και την ορμή του. Δεν προέρχεται απαραίτητα από ένα υγιές κομμάτι του εαυτού ή δεν οδηγεί σε ευτυχισμένη ζωή, αλλά νομίζω ότι αυτό που δημιούργησε ήταν εξαιρετικό. Δεν με ενδιαφέρει η κοσμική ζωή ούτε να πηγαίνω σε πάρτι. Ενδιαφέρομαι να χαράξω το δικό μου μονοπάτι, και πραγματικά θέλω να είμαι καλός με την οικογένειά μου περισσότερο από όσο πιθανότατα ήταν εκείνος», λέει ο διάσημος αμερικανός δημοσιογράφος.
