H Εμανουέλ Σενιέ και η Σαμάνθα Γκάιμερ αγκαλιασμένες στο Παρίσι μετά τη συζήτησή τους
Η Γκάιμερ συμφώνησε και φάνηκε να κριτικάρει το κίνημα #MeToo: «Είναι λυπηρό για τις γυναίκες, αλλά ειδικά για τις νέες γυναίκες. Φαντάσου να ενηλικιώνεσαι σε αυτή την εποχή, μου φαίνεται φρικτό. Δεν καταλαβαίνω τι το φεμινιστικό υπάρχει στο να διεκδικείς τη θυματοποίηση. Σήμερα είναι χρήσιμος ο πόνος των γυναικών· υπάρχει μια ολόκληρη βιομηχανία που εκμεταλλεύεται τον πόνο. Οσες συμμετέχουν σε αυτό δεν ξέρουν σε τι μπαίνουν».
Ασκησε, επίσης, κριτική στη φεμινίστρια δικηγόρο Γκλόρια Ολρεντ, η οποία έχει αναλάβει τις υποθέσεις γυναικών που έχουν παραπονεθεί για σεξουαλική επίθεση. Η Ολρεντ, δήλωσε η Γκάιμερ, «απλώς μειώνει τις γυναίκες για να εκμεταλλευθούν τον πόνο τους· λυπάμαι, αλλά αυτό δεν είναι άμυνα».
Απαντώντας στη Σαμάνθα Γκάιμερ, η Γκλόρια Ολρεντ είπε στην Telegraph: «Εχω εκπροσωπήσει και συνεχίζω να εκπροσωπώ πολλά θύματα παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης, τόσο σε αστικές αγωγές όσο και σε ποινικές υποθέσεις εναντίον ισχυρών ανδρών, μεταξύ των οποίων δύο που έχουν κάνει καταγγελίες στις αρχές επιβολής του νόμου κατά του Ρομάν Πολάνσκι. Η σεξουαλική κακοποίηση παιδιών είναι “ένα μεγάλο πρόβλημα” για όλα τα θύματα που εκπροσωπώ. Η επίθεση της κυρίας Γκάιμερ εναντίον μου δεν θα αποτρέψει εμένα ή τους πελάτες μου. Θα συνεχίσω να υποστηρίζω ότι ο Ρομάν Πολάνσκι πρέπει να εκδοθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες για να αντιμετωπίσει την ποινή».
Η αμερικανίδα δικηγόρος τόνισε ακόμη ότι «δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως καταξιωμένος σκηνοθέτης. Αντίθετα, θα πρέπει να είναι γνωστός ως φυγάς από τη Δικαιοσύνη, ο οποίος διέφυγε από τις ΗΠΑ επειδή δεν είναι διατεθειμένος να αντιμετωπίσει έναν δικαστή που θα τον καταδικάσει για σεξουαλική θυματοποίηση ενός παιδιού».
Η Εμανουέλ Σενιέ, πρώην μοντέλο, ηθοποιός και τραγουδίστρια, είναι η τρίτη σύζυγος του Ρομάν Πολάνσκι. Ο πρώτος γάμος του με την πολωνή ηθοποιό Μπαρμπάρα Κβιατόβσκα-Λας κατέληξε σε διαζύγιο το 1962, μετά από τρία χρόνια. Η δεύτερη σύζυγός του, Σάρον Τέιτ, δολοφονήθηκε από μέλη της αίρεσης του Τσαρλς Μάνσον το 1969. Το 1989 παντρεύτηκε την τότε 23χρονη Εμανουέλ Σενιέ, πρωταγωνίστρια στο δικό του θρίλερ, «Frantic».
Η γαλλίδα ηθοποιός, με την οποία απέκτησαν δύο παιδιά, εμφανίστηκε επίσης σε σημαντικούς ρόλους στις ταινίες του Πολάνσκι «Τα Μαύρα Φεγγάρια του Ερωτα», «Η Ενάτη Πύλη» (1999), «Η Αφροδίτη με τη Γούνα» (2013), «Μια Αληθινή Ιστορία» (2017) και «Κατηγορώ…!» (2019).
Η Σαμάνθα Γκάιμερ, η οποία το 2014 δημοσίευσε τα απομνημονεύματά της με τίτλο «The Girl: A Life in the Shadow of Roman Polanski», κατά την προώθηση του βιβλίου της είπε ότι η στάση των τριών γιων της απέναντι στην υπόθεση την ενθάρρυνε να μιλήσει, γράφει στην Telegraph ο Ντέιβιντ Μίλγουορντ.
Αρχικά, θυμάται, η ίδια και η οικογένειά της κυνηγήθηκαν από τα μέσα ενημέρωσης και χαρακτηρίστηκαν… χρυσοθήρες: «Θα παρατηρήσετε ότι η κουλτούρα έχει αλλάξει, όλα έχουν αντιστραφεί και τώρα είναι ο Ρομάν το Τέρας» είπε στον Guardian. Οσο για τον Πολάνσκι, παρά το γεγονός ότι διέφευγε της αμερικανικής Δικαιοσύνης και αδυνατούσε να εργαστεί στο Χόλιγουντ, η καριέρα του συνέχισε να ανθίζει.
Το 1979 σκηνοθέτησε την «Tess», μια ταινία αφιερωμένη στη μνήμη της Σάρον Τέιτ, η οποία κέρδισε βραβεία καλύτερης ταινίας και σκηνοθεσίας στη Γαλλία, ενώ έλαβε επίσης τρία Οσκαρ. Δύο χρόνια αργότερα σκηνοθέτησε τις θεατρικές παραγωγές του έργου «Amadeus» του Πίτερ Σάφερ, στις οποίες συμπρωταγωνίστησε, επίσης, ως Μότσαρτ.
Το 1988 γύρισε το θρίλερ «Frantic», με πρωταγωνιστή τον Χάρισον Φορντ, όπου γνώρισε και τη Σενιέ. Η σκηνοθετική του καριέρα συνεχίστηκε τη δεκαετία του 1990 με μια σειρά ταινιών όπως τα «Μαύρα Φεγγάρια του Ερωτα» («Bitter Moon», 1992), ενώ το 1997 σκηνοθέτησε το μιούζικαλ «Ο Χορός των Βρυκολάκων», μετατρέποντας την ταινία του 1967 σε μουσικό υπερθέαμα. Η παράσταση ανέβηκε για πρώτη φορά το θέατρο Raimund της Βιέννης και μετά την επιτυχία της στην αυστριακή πρωτεύουσα συνεχίστηκε περιοδεύοντας στη Γερμανία και τη Δανία.
Το 1998 ο Ρομάν Πολάνσκι εξελέγη μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας Καλών Τεχνών. Και το 2002 σκηνοθέτησε τον «Πιανίστα», βασισμένο στην αυτοβιογραφία του πολωνοεβραίου μουσικού Βλαντισλάβ Σπίλμαν. Η ταινία βραβεύτηκε και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, μεταξύ άλλων με τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Καννών, επτά Βραβεία Σεζάρ και τρία Οσκαρ: Καλύτερης Σκηνοθεσίας, Διασκευασμένου Σεναρίου και Α’ Ανδρικού Ρόλου.
Η καριέρα του συνεχίστηκε με το ιστορικό δράμα για την Υπόθεση Ντρέιφους «Κατηγορώ!» («J’Accuse!», 2019), που κέρδισε το μεγάλο βραβείο της κριτικής επιτροπής στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας και ένα βραβείο Σεζάρ στη Γαλλία το 2020, γεγονός που προκάλεσε αντιδράσεις, με αρκετές ηθοποιούς να αποχωρούν από την αίθουσα.
