Το θέμα με τον έρωτα είναι ότι δύσκολα μπορεί να «χωρέσει» σε λέξεις. Αυτό ισχυρίζονται κάποιοι, παραβλέποντας μια μακραίωνη ιστορία ερωτικών εξομολογήσεων.

Παλαιότερα, η έκφραση των αισθημάτων περιοριζόταν στην ερωτική επιστολογραφία, τα τηλεφωνήματα και, φυσικά, δια… ζώσης. Στις μέρες μας, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όπως το Facebook ή το Twitter διακινούν -και κοινωνούν- τέτοια μηνύματα από 1,3 δισεκατομμύρια χρήστες του Facebookκαι πάνω από μισό δισεκατομμύριο χρήστες του Twitter.

Σημαντική, αν και μη μετρήσιμη, είναι η συμμετοχή των γκράφιτι σε αυτό το ερωτικό δούναι (στην προκειμένη περίπτωση, χωρίς λαβείν). Είναι χαρακτηριστικό ότι η Wikimedia έχει δημιουργήσει ειδική κατηγορία με τίτλο «Love confession graffiti», αναρτώντας φωτογραφίες ερωτικών εξομολογήσεων σε τοίχους.

Στην επιφάνεια της πόλης, ανάμεσα σε πολύχρωμα tags, αναρχικά ή οπαδικά συνθήματα, αυτοκόλλητα και αφίσες, οι ερωτευμένοι «εκπέμπουν» αναρίθμητα σήματα αγάπης. Συνήθως χωρίς υπογραφή. Αρκεί που το γνωρίζουν οι παραλήπτες. Το τελευταίο, πάντως, δεν είναι καθόλου δεδομένο. Είτε γιατί το μήνυμα γράφτηκε –και παραμένει- εν αγνοία τους, είτε γιατί δεν έτυχε να περάσουν από την περιοχή για να δουν το «συστημένο» γκράφιτι.

Κάτι που συμβαίνει, αντίθετα, με τους… ανύποπτους περαστικούς. Η περίπτωσή τους θυμίζει το κλασικό απόφθεγμα: «Ο έρωτας δεν είναι κάτι που το βρίσκεις. Ο έρωτας είναι κάτι που σε βρίσκει». Κυριολεκτικά εδώ, αφού το βλέμμα τους μπορεί ανά πάσα στιγμή να πέσει σε αυτές τις Ι.Χ. εξομολογήσεις.

Πολλές φορές, μια καρδιά αρκεί για να εκφράσουν οι ντελικάτοι εραστές την αγάπη τους. Πάντα με κόκκινη μπογιά, που υποδηλώνει το πάθος.

Άλλες φορές, η εξομολόγηση γίνεται με εικόνες. Πιο σύνθετη, αλλά και… ριψοκίνδυνη αυτή η δουλειά. Εκτός από το σχεδιαστικό ταλέντο, απαιτεί περισσότερο χρόνο στην εκτέλεση (με πιθανά μπλεξίματα, αν τους πιάσουν οι περίοικοι «στα πράσα»).

Τα γκράφιτι του έρωτα χάνονται στα βάθη των αιώνων. Ένα από αυτά βρέθηκε στην Πομπηία και μιλά για τον έρωτα, μαζί και τον αβάσταχτο καημό. Είναι η ιστορία του Σαξέσους Σεβέρους και της Ίριδας, γραμμένη στον τοίχο ενός καπηλειού που επανέφερε στο φως η αρχαιολογική σκαπάνη. Το γκράφιτι εξομολογείται: «Ο υφαντής Σαξέσους Σεβέρους αγαπά την σκλάβα του ταβερνιάρη που τη λένε Ίριδα. Εκείνη όμως δεν τον αγαπά».

Το μήνυμα του ερωτοχτυπημένου υφαντή θέτει ένα ερώτημα. Διαχρονικό, εκ των πραγμάτων. Πώς εκφράζεται κάποιος, ή κάποια, αν νιώσει ότι χάνει στο παιχνίδι του έρωτα;

Τα γκράφιτι έχουν απαντήσει ποικιλοτρόπως στο ερώτημα. Συνεχίζουν να το κάνουν, όσο οι αμφιβολίες, τα προβλήματα, οι καυγάδες και οι χωρισμοί αποτελούν μέρος του παιχνιδιού.

Τα μηνύματα σε αυτή την περίπτωση αλλάζουν ύφος και το χιούμορ (συχνά, με χτυπήματα κάτω απ’ τη μέση) παίρνει το λόγο: «Είναι να μην μπλέξεις με Γιώργο!» γράφει κάποια, πιθανότατα παθούσα, σε μια γωνιά της Αθήνας. Ο τρόπος που λέμε «σ’ αγαπώ» αλλάζει, καθώς οι σχέσεις μας εξελίσσονται. Ένα πράγμα όμως είναι βέβαιο –το χιούμορ συχνά βοηθά.

Ακολουθήστε το Protagon στο Google News