«Δεν είμαι ο Νοστράδαμος», είπε τηλεφωνικά στους New York Times. «Αλλά πιστεύω ότι, είτε πρόκειται για τον πόλεμο στην Ουκρανία, είτε απλώς για πράγματα που συμβαίνουν στην καθημερινή μας ζωή και μπορεί να φαίνονται ασήμαντα σε σύγκριση με έναν πόλεμο, εξακολουθούν να βιώνονται δυνατά και δραματικά για εμάς, τον καθένα ξεχωριστά και γι’ αυτό έχουμε πάντα ανάγκη από χαρά και λίγη εκκεντρικότητα. Χρειαζόμαστε τον τρόπο που η μόδα μπορεί να μας μεταφέρει κάπου αλλού, τουλάχιστον συναισθηματικά».
Από το έργο της Σκιαπαρέλι, ο σχεδιαστής είπε ότι εμπνεύστηκε περισσότερο από τις συνεργασίες της με τον Νταλί, συμπεριλαμβανομένου του κοστουμιού που φορούσε στο γραφείο με τσέπες-συρτάρια και πλαστικά πόμολα -η συλλογή του Moschino περιλάμβανε τρία φορέματα με χερούλια και περίτεχνα χρυσά τελειώματα.
Για την Σκιαπαρέλι ένα αρνάκι γινόταν καπέλο. Γι’ αυτόν, ένα μπουκάλι σαμπάνιας έγινε τσάντα. Και οι δύο μεταμόρφωσαν τις γυναίκες σε θάμνους, νομίσματα, γελωτοποιούς, προειδοποιητικές πινακίδες, πιάτα με φαγητό -όλα κομψά μικρά τέρατα. (Το 1937 ο Κοκτό είχε αποκαλέσει τον οίκο μόδας της σχεδιάστριας «εργαστήριο του διαβόλου»).
Πέρα από την ανάγκη να ξεφύγουμε από την πραγματικότητα, οι σχεδιαστές αναγνωρίζουν ότι η σουρεαλιστική μόδα ικανοποιεί επίσης την επιθυμία για προσοχή που είναι μεγαλύτερο ζητούμενο σήμερα, από ό,τι στον 20ο αιώνα. «Οι άνθρωποι πεινάνε για να ξεχωρίσουν, ειδικά τώρα που οι πληροφορίες από τη μικρή οθόνη του κινητού μας στην παλάμη των χεριών μας είναι τόσο πολλές και διαφορετικές».
