Είναι απίστευτο κι όμως αληθινό. Οι Αρχές του σπορ αποφάσισαν εκείνη την ημέρα να τρέξουν στον ίδιο αγώνα, ταυτόχρονα, αυτοκίνητα της Formula 1 και της Formula 2, μαζί στη γραμμή εκκίνησης.
Ο λόγος; Δεν είχαν συμπληρωθεί οι απαιτούμενες συμμετοχές για τα αυτοκίνητα της πρώτης κατηγορίας. Έτσι, βρέθηκαν να συνυπάρχουν στην επικίνδυνη πίστα του Νίρμπουργκρινγκ μονοθέσια και από τις δύο κατηγορίες. Για την ιστορία, ήταν ο τελευταίος αγώνας που διεξήχθη στην συγκεκριμένη πίστα χωρίς την προσθήκη του σικέιν «Χοκενχάιμ» που μπήκε από την επόμενη χρονιά με στόχο να περιορίσει κάπως την ταχύτητα των αυτοκινήτων καθώς πλησίαζαν τα πιτ.
Οχι ότι δεν σκοτώνονταν και με το σικέιν. Ως γνωστόν, αυτή είναι η πίστα όπου, δέκα χρόνια αργότερα, το 1976, ο τεράστιος Νίκι Λάουντα έγινε φλαμπέ, έχασε το μισό του αυτί, μπόλικα εκατοστά δέρματος, μαλλιά και παραλίγο τη ζωή του. Βέβαια ο Αυστριακός ήταν μια τεράστια προσωπικότητα του σπορ και της ζωής γενικότερα που δεν μάσαγε από τέτοια. Η πίστα, ωστόσο, παρέμεινε πολύ επικίνδυνη, εξ ου και τελικά απαγορεύτηκε να διεξάγονται εκεί αγώνες της Formula 1.
Για να επανέλθουμε στον μοναδικό αυτόν αγώνα όπου συνυπήρχαν τα παραπάνω μονοθέσια, ένα επίσης σοβαρό ατύχημα συνέβη στον εναρκτήριο γύρο. Συγκεκριμένα, oδηγώντας και οι δύο αυτοκίνητα F2, ο Τζάκι Ιξ συγκρούστηκε με τον Τζον Τέιλορ, το μονοθέσιο του δεύτερου πήρε φωτιά και ο ίδιος υπέστη σοβαρά τραύματα. Δυστυχώς ένα μήνα αργότερα μετά από κείνη τον αγώνα, κατέληξε.
Η υψηλότερη θέση στην τελική κατάταξη που κατέκτησε ένα μονοθέσιο της Formula 2 ήταν η όγδοη, με τον Γάλλο Ζαν-Πιερ Μπελτουάζ που οδηγούσε ένα Matra Sports («ΜS», όπως εμφανίζεται στα αρχεία του αγώνα).
Κατά την εξέλιξη του αγώνα, ο εκπληκτικός Τζιμ Κλαρκ έκανε ένα από τα σπάνια λάθη της επίσης σύντομης καριέρας του και άνοιξε το δρόμο για τον Τζακ Μπράμπαμ που οδηγούσε την Brabham BT19.
Στη δεύτερη θέση και με διαφορά 43 δευτερολέπτων, ο παγκόσμιος πρωταθλητής του 1964, Τζον Σέρτις, οδηγώντας ένα Cooper T81. Στην τρίτη θέση ο team mate του Σέρτις, Γιόχεν Ριντ (εδώ). Ο τελευταίος -έτσι, εγκυκλοπαιδικά- είναι και ο μόνος οδηγός της F1 που έχει στεφθεί παγκόσμιος πρωταθλητής μετά θάνατον.
Πολλά παράδοξα συνέβησαν τότε και το ρίσκο περίσσευε στο σπορ. Μαζί και οι κηδείες.
