To δακρύβρεχτο σόου που έδωσε η Θεοδώρα Τζάκρη, ανεξάρτητη βουλεύτρια (κατά το συριζαϊκό λανγκάζ που της έμεινε) Πέλλας, στο ιδρυτικό συνέδριο του Κινήματος Δημοκρατίας (τα γράψαμε στη χθεσινή Βαβέλ, εδώ), έφερε αποτέλεσμα: άρχισαν να την καλούν εκ νέου στα κανάλια και το πρωί της Τρίτης βρέθηκε στο στούντιο του ΣΚΑΪ για την εκπομπή «Σήμερα».

Ετσι, μάθαμε δυο τρία πραγματάκια που ίσως να μας διέφευγαν.

Πρώτον, ότι η κυρία Τζάκρη είναι γυναίκα ευσυγκίνητη. Αφού προβλήθηκαν τα σχετικά αποσπάσματα από την παθιασμένη ομιλία της, η κυρία Τζάκρη συγκινήθηκε ξανά. Κόμπιασε και φάνηκε σαν να δίνει αγώνα να συγκρατήσει τα δάκρυά της, καθώς έβλεπε τον εαυτό της να φωνάζει καταχειροκροτούμενη «πόσος χρόνος μου μένει ακόμα μέχρι να ηττηθώ κι εγώ από αυτό το πανίσχυρο σύστημα».

Δεύτερον, ότι νιώθει αυθεντική.

«Το μόνο πράγμα που δεν μπορεί να πει κανείς για μένα είναι ότι δεν είμαι αυθεντική. Παρά το γεγονός ότι με τιμάει ο κόσμος για χρόνια, δεν έχω εμποτιστεί με το μικρόβιο της υποκρισίας» είπε χαρακτηριστικά, για να εξηγήσει: «Οταν χαίρομαι γελάω, όταν συγκινούμαι κλαίω».

«Είμαι από τους πολιτικούς που δεν είμαι φτιαγμένη από πέτρα» συνέχισε και κόμπιασε ξανά όταν αποκάλυψε στους δημοσιογράφους ότι «πολλές φορές σκέφτηκα να τα παρατήσω, δεν έχω περάσει εύκολα».

Κατά την ίδια «στη μέχρι τώρα πορεία μου δεν ήμουν ένα καλό παιδί που συμμορφώθηκε με τις υποδείξεις, δεν έδωσα το χέρι μου σε κλειστά δωμάτια του συστήματος. Εγώ είμαι τσακωμένη με αυτή την αντίληψη και το έχω πληρώσει σκληρά αυτό. Αν δεν είχα βρεθεί στον δρόμο του Κασσελάκη θα τα είχα παρατήσει». Απέδωσε, δε, το ξέσπασμά της στο ότι «ανακάλυψα την ελευθερία της διαμόρφωσης γιατί ήμουν σε χώρους μπετοναρισμένους από ιδεοληψίες».

Τρίτον, ότι δεν υπάρχει περίπτωση επιστροφής ή συνεργασίας με τον ΣΥΡΙΖΑ, το δεύτερο κόμμα της σταδιοδρομίας της (αφού είχε προηγηθεί το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου).

«Είναι δυνάστης. Σιγά μην συνεργαστούμε με την ηγεσία του μπουζουξίδικου, μη σώσουν, δεν θέλουμε», είπε, χαρακτηριστικά, απαντώντας σε ερώτηση για πιθανή συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Σωκράτη Φάμελλο.

[απολαύστε υπεύθυνα]

Ο ανεξάρτητος βουλευτής Β’ Θεσσαλονίκης Νίκος Παπαδόπουλος –ανεξάρτητος μετά την απομάκρυνσή του από την ΚΟ της Νίκης– συνεχίζει να διεκδικεί τα 15λεπτα δημοσιότητας που, καλώς ή κακώς και κατά τον αφορισμό του Αντι Γουόρχολ, αναλογούν στον καθένα (και στον κάθε ένα).

Μιλάμε για τον βουλευτή που μιλούσε από το βήμα της Βουλής για «καλικάντζαρους». Μιλάμε για τον βουλευτή που πήγε στην Εθνική Πινακοθήκη και βανδάλισε έργα που δεν του άρεσαν και τα θεωρούσε «προσβλητικά». Μιλάμε για τον βουλευτή που όταν ανακοινώθηκε ότι η Εθνική Πινακοθήκη θα του κάνει αγωγή ζητώντας 500.000 ευρώ, είπε να βρει κορόιδα και κάλεσε τους ορθόδοξους να του τα πληρώσουν. Μιλάμε για έναν βουλευτή που τον έδιωξε ακόμα και η θρησκόληπτη Νίκη. Μιλάμε για έναν βουλευτή που τώρα δεν αποκλείει να κάνει δικό του κόμμα –και γιατί να μην το αποκλείει; Ετσι όπως έχουμε καταντήσει όλα μπορούμε να τα δούμε σε αυτή τη χώρα.

Ο κ. Παπαδόπουλος έδωσε, την Τρίτη, μια συνέντευξη στον ραδιοσταθμό «Παραπολιτικά 90,1».

Και κατηγόρησε την Εθνική Πινακοθήκη για «σατανισμό», επειδή ανήρτησε εκ νέου τα έργα του εικαστικού Χριστόφορου Κατσαδιώτη, έργα που ο ίδιος είχε θεωρήσει προσβλητικά για τη θρησκεία (και όχι μόνο αυτός, βέβαια, εδώ ο Θάνος Πλεύρης, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της κατά τα άλλα φιλελεύθερης ΝΔ, έκανε λόγο για «απαράδεκτη η έκθεση των προσβλητικών έργων για την Παναγία μας»).

«Ημουν βέβαιος ότι θα τα αναρτήσει. Εγώ πέρα από ιατρική έμαθα να διαβάζω και Καινή Διαθήκη και ξέρω ότι ο διάβολος δεν ταπεινώνεται και ήμουνα βέβαιος ότι δεν θα ταπεινωθεί. Ήμουνα βέβαιος ότι όλο το κατεστημένο, αυτό που υπακούει στον θεοσοφισμό, στον γκαντσουφισμό που είναι ένα κομμάτι του σατανισμού και αυτής της πίστης θα δραστηριοποιηθεί και θα τ’ ανεβάσει», είπε αρχικά ο σαλονικιός βουλευτής και στην ερώτηση αν κατηγορεί την Εθνική Πινακοθήκη για σατανισμό, απάντησε:

«Βεβαίως τους κατηγορώ γιατί το έργο που παριστάνει τον Άγιο Γεώργιο είναι ένα γνωστό έργο που το δείχνουν όλοι οι εωσφορικοί ναοί».

Ερωτηθείς ακολούθως αν μετά την αποχώρησή του από τη Νίκη, σκοπεύει να κάνει κόμμα, απάντησε:

«Δεν ξέρω αν θα κάνω κόμμα. Δεν αποκλείω τίποτα στη ζωή ο Θεός ορίζει τις τύχες των ανθρώπων» είπε, για να προσθέσει ότι του το ζητάει «όλη η βάση της Νίκης πλην των μισθωτών (του κόμματος)».

Οσοι παρακολουθούν την παρούσα στήλη θα έχουν ενδεχομένως παρατηρήσει ότι έχουμε αποφύγει να αναφερθούμε στη Μαρία Καρυστιανού, ίσως την πιο γνωστή εκπρόσωπο αυτής της μαρτυρικής ομάδας συμπολιτών μας που είναι συγγενείς θυμάτων της τραγωδίας των Τεμπών –η κυρία Καρυστιανού έχασε την κόρη της, Μάρθη, στο σιδηροδρομικό δυστύχημα της 28ης Φεβρουαρίου 2023.

Ομως εδώ θα κάνουμε μια εξαίρεση. Διότι η αντίδραση της κυρίας Καρυστιανού στην έκδοση του πορίσματος του καθηγητή του ΕΜΠ Δημήτρη Καρώνη σχετικά με το δυστύχημα και τον ρόλο που μπορεί να έπαιξαν τα έλαια σιλικόνης στη δημιουργία της πυρκαγιάς που σκότωσε κάποιους από τους επιβάτες του μοιραίου επιβατικού τρένου IC62, ξεπέρασε ένα λεπτό όριο.

Η κυρία Καρυστιανού όχι μόνο έσπευσε, σε ανάρτησή της, να επικρίνει και να αμφισβητήσει το εν λόγω πόρισμα του καθηγητή –μιλώντας για «σήψη», «ντροπή», κλπ– προφανώς επειδή αυτό δεν υπηρετεί το αφήγημα περί άλλων εύφλεκτων υλικών στην εμπορική αμαξοστοιχία, όχι μόνο έσπευσε να υποβαθμίσει την επιστημοσύνη του κ. Καρώνη –«ένας καθηγητής Χημικός-Μηχανικός», έγραψε δηκτικά, μόνο που μιλάμε για έναν διακεκριμένο επιστήμονα με ειδίκευση στην Τεχνολογία Καυσίμων και Λιπαντικών, πάνω από δέκα δημοσιεύσεις στο αντικείμενο και πάνω από 20 χρόνια διδασκαλίας στο Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο– αλλά δημοσίευσε και φωτογραφία του, προσφέροντάς τον βορά στα μάτια και τα πληκτρολόγια των χιλιάδων ακολούθων της.

Η κυρία Καρυστιανού υπήρξε ένα από τα πρώτα θύματα της ανθρωποφαγίας των social media, από την άλλη πλευρά. Τώρα όμως κάνει το ίδιο.