Φήμες και (αυτοκτονικές) αλήθειες στην ιστορία των «suicide doors»

Οπως αναφέρει ο Κεν Γκρος, ένας ιστορικός της αυτοκινητοβιομηχανίας, «πόρτες αυτοκτονίας» τοποθετήθηκαν σε προπολεμικά αυτοκίνητα, σε όλη τη δεκαετία του ‘30. Ενας αστικός μύθος υποστηρίζει ότι οι γκάνγκστερ εκείνης της δεκαετίας βρήκαν χρηστικό αυτόν τον  τρόπο που άνοιγαν οι πόρτες, επειδή μπορούσαν να πυροβολούν πολύ εύκολα κάποιον, εν κινήσει. Αν αυτό ήταν αλήθεια, όμως, δεν θα ήταν πιο σωστός ο όρος «πόρτες ανθρωποκτονίας»; Είπαμε, είναι αστικός μύθος…
Το βέβαιο είναι ότι η Rolls-Royce χρησιμοποίησε «πόρτες αυτοκτονίας» σε πολλά από τα αυτοκίνητά της, συμπεριλαμβανομένων εκείνων στην πρώτη γενιά της Phantom -αντικατέστησε τη Silver Ghost («Φάντασμα»)- του 1925.

Τις αντικριστά ανοιγόμενες πόρτες τις έχουμε ξαναδεί ακόμη και σε μοντέλα όπως το Mazda RX-8, με τη διαφορά όμως ότι σε αυτό δεν είναι ανεξάρτητες, αφού για λόγους ασφαλείας οι πίσω δεν ανοίγουν, αν δεν ανοίξουν πρώτα οι εμπρός πόρτες. Βέβαια, όλοι έχουμε δει σε ταινίες από τις δεκαετίες του ‘30 και του ‘40, αυτοκίνητα τα οποία είχαν τέτοιες πόρτες. Με δεδομένη όμως την πολύ μικρή στρεπτική ακαμψία που είχαν τα αυτοκίνητα τότε, είχαν συμβεί πολλά ατυχήματα: οι επιβάτες έπεφταν έξω από τα αυτοκίνητα, καθώς άνοιγαν οι πόρτες από τις στρεβλώσεις στο αμάξωμα. Γι’ αυτό πήραν την ανεπίσημη ονομασία «suicide doors», δηλαδή «πόρτες αυτοκτονίας». Το 1961 πρώτη η γερμανική κυβέρνηση τις απαγόρευσε με νόμο – ο οποίος υιοθετήθηκε, λίγο αργότερα, και από την Ευρωπαϊκή Ενωση. Χρειάστηκε να φτάσουμε στο 2004, οπότε η εξέλιξη της τεχνολογίας επέτρεψε στη Rolls-Royce να πείσει την ΕΕ, ότι -υπό προϋποθέσεις- ένα σύγχρονο αυτοκίνητο μπορεί να φέρει ανεξάρτητες αντικριστά ανοιγόμενες πόρτες, χωρίς κίνδυνο για τους επιβάτες.

Δεν είναι μόνο θέμα στυλ, εδώ υπάρχει και πρακτικότητα: καθώς η πόρτα ανοίγει σταδιακά, ρίχνετε μια ματιά στο πεζοδρόμιο χωρίς να χρειαστεί να γυρίσετε το κεφάλι σας προς τα πίσω, ενώ μπορείτε να κατεβάσετε το φόρεμά σας ή να ισιώσετε το κασμίρ παλτό σας. Με άλλα λόγια, με αυτή την αρχιτεκτονική στις πόρτες, έχει τελειοποιηθεί η εύκολη αναχώρηση.

Σπύρος Σεραφείμ

Οι γονείς του ήθελαν να γίνει δικηγόρος, αλλά ο ίδιος, τελικά, ήθελε να αγορεύει μόνο σε μικρόφωνα Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης. Eτσι, ξεκίνησε το ταξίδι του στα ερτζιανά, ως «πειρατής», το 1987. Το «βρώμικο ’89» έκανε εκπομπές στον ΗΧΩ FM, στην Αθήνα, σε ένα υπόγειο στον Βύρωνα. Ταυτόχρονα, έκανε δόκιμα -ως «δόκιμος»- ελεύθερο ρεπορτάζ στην εφημερίδα που κάτι είχε γκρεμίσει, πού να θυμάται τώρα. Οπου «ελεύθερο ρεπορτάζ» σημαίνει από αστυνομικό, μέχρι οικονομικό. Και αθλητικό. Και δικαστικό, όπου ο δρόμος τον είχε βγάλει κι από το Ειδικό Δικαστήριο, με όλα τα συμπαρομαρτούντα. Εκτοτε, πέρασε από αρκετές εφημερίδες και πολλά περιοδικά, άλλοτε ως δημοσιογράφος, άλλοτε ως επιμελητής ύλης ή διορθωτής και, βασικά, έκανε πολύ ραδιόφωνο -το οποίο λατρεύει- και όχι μόνο εκπομπές: Ηταν και web master, και υπεύθυνος τρέιλερ, και εκφωνητής ειδήσεων, και η «μάνα του λόχου», μέχρι τον καθηγητή ραδιοφωνικών εκπομπών έχει κάνει, σε Ι.Ε.Κ. Ταυτόχρονα, έχει δανείσει τη φωνή του σε αρκετές διαφημιστικές παραγωγές-spots που έχεις ακούσει και δει σε ραδιόφωνο και τηλεόραση, ενώ έχει κάνει σπικάζ σε πολλά ντοκιμαντέρ με θέμα την άγρια φύση, που επίσης έχεις δει. Πάντως, όταν τον ρωτούσαν στα μικράτα του τι ήθελε να γίνει όταν θα μεγαλώσει, απαντούσε «Κουστώ». Σήμερα, δουλεύει πολύ κάνοντας επιμέλεια και διόρθωση σε κείμενα βιβλίων και sites, κάνει εκπομπή στο ραδιόφωνο, «βουτάει» στα βαθιά των social media, ενώ -βασικά- γράφει όπου μπορεί και προλαβαίνει: Από εφημερίδες, περιοδικά, sites και blog, μέχρι σε τοίχους και χαρτάκια για άφιλτρα...